Wednesday, December 24, 2014

ένα μάφιν με αναπτήρα ζίππο

Από τοσοδούλικο ήμουνα αδικημένο. Όταν οι άλλοι παίρνανε δυο και τρία και τέσσερα (παιδιά) ΔΩΡΑ εγώ ο κατούρης έπαιρνα για δώρο ένα σάκο του μποξ για να βγάζω τα νεύρα μου γιατί ένα δώρο θα έπαιρνα πάλι για Χριστούγεννα και γενέθλια. Πείτε μου, σε τι φταίω που ο Τζίζας αποφάσισε να γεννηθεί μια μέρα μετά από το μέγα μπούλμπιο τον γλόμπο;


  Παίζει πλέον το σενάριο να ήταν συνομωσία των τροϊκανών για να είμαι οικονομικός, και απορώ γιατί δεν έχουνε παραπονεθεί ακόμη τα τζάμπο και ο Στεφανής. ΞΥΠΝΑΤΕ ΟΡΕ ΣΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ!




Πότε έφτασα εδώ; πότε γεννήθηκα κι ο γιατρός επέμενε να κάνουνε εξορκισμό στο μαύρο τερατάκι που βγήκε από την κοιλιά της μάνας μου; πότε έριξα για πρώτη φορά το χριστουγεννιάτικο δέντρο φωνάζοντας τίμπερ; (οι τζιχαντιστές ισχυρίζονται πως φώναζα αλλάχου άκμπαρ αλλά δεν ισχύει) πότε άκουσα για πρώτη φορά το καλιφορνικέισιοοοοοοο; πότε τέλειωσα το σχολείο και μπήκα στα γκίνες για την πρώτη οικολογική λάμπα απόφοιτο ανώτερης εκπαίδευσης; πότε φόρεσα χακί; πότε οδήγησα για πρώτη φορά; (δεν έχει γίνει ακόμα, μέχρι τη μέρα εκείνη ο κόσμος μπορεί να αισθάνεται ασφαλής)




Διακόσιες και πενήντα και έξι κι απόψε γράφει το λελέμετρο, bday boy me γράφει δίπλα το καλεντάρι ή the most loneliest day of my life έναν καιρό που οι system ροκάρανε μόνο για το αγόρι *wait* ενήλικο μωρό που μονάχος γιορτάζει και πάλι στην πύλη με το κρύο και το G3 συντροφιά (τη λένε λούλου και σκοτώνει.κυριολεκτικά.) και πλέον μπορεί κι επίσημα να πίνει και να πίνει και να κάνει ό,τι έκανε τόσο καιρό και να πίνει.




Υπηρεσιακή άδεια 4-7:30 το βράδυ το λοιπόν για το συναχωμένο οπλίτη που στήνει rave party με τον εαυτό του ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙΣ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ / ΠΙΣΚΑΛΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΣΟΥ ΛΟΧΑΓΑΑΑΑΑΑΡΑ ΜΟΥ! και ένα μάφιν με αναπτήρα ζίππο πάνω για τούρτα. Τι μπορώ να ζητήσω άλλο από τη ζωάρα μου.




Με τρεις εφόδους απανωτές, έτσι έκλεισα τα ξημερώματα στην πύλη δεκαοχτώ χρόνια μαλακίας, ειρωνίας και καφέ.






Ο γλόμπος σήμερα έχει κόκκινο χρώμα για το αίμα που θα χυθεί αν πάρω πάλι ένα δώρο. Χρόνια μου πολλά λέμε.


RAVE!

Saturday, December 20, 2014

one, two, three, drink!

Έλα να τα πιούμε μαζί. Tόσος καιρός έχει περάσει.
Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο. Τη μουσική να σε ταρακουνήσει.
Κι έλα να χορέψουμε όπως κι οι δυο δε ξέρουμε ξενιτεμένο μου.

One, two, three, one, two, three, drink.



Καλωσόρισες.

Thursday, December 18, 2014

τυλιγμένη με κόκκινη ταινία

έλα να ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια και διαφημίσεις του στεφανή στο μιξ
έλα να βλέπω φωτάκια στους δρόμους
έλα να βλέπω στεφάνια κρεμασμένα στις πόρτες, γιρλάντες κι αγιομπίληδες στα παράθυρα

έλα να βλέπω ουρές στα τζάμπο και τη μέγκαλαντ
έλα να μυρίζω σουβλάκια που ψήνει ο κούντουρος
έλα να βλέπω σκιπ γεμάτα με περιτυλίγματα δώρων

έλα να ακούω πατεράδες να γκρινιάζουν 'ΕΝ ΦΚΑΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΕ ΦΕΤΟΣ ΤΖΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΘΕΛΕΙ ΑΙΦΟΝΙ'
έλα να ακούω μανάδες να φωνάζουν 'ΚΩΣΤΑ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΖΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΠΑΛΕ'
έλα να ακούω κλάματα 'ΜΑΜΜΑ ΗΘΕΛΑ ΑΙΦΟΝΙΙΙΙΙΙ ΕΝ ΠΙΣΤΕΦΚΩ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗΗΗ :'( '

έλα να περνούμε τις γιορτές μέσα στα στρατά
έλα να ακούω πως τα χαίρεστε τα χριστούγεννά σας
έλα να βλέπω τα χρώματα, κι άλλα πράσινα, κι άλλα κόκκινα


και για να καταλάβετε, η γεμιστήρα με τις σφαίρες στη σκοπιά είναι τυλιγμένη με κόκκινη ταινία

μα δεκατέσσερις προσπάθειες είναι πολύ λίγες



της νεκράς


STICK TO THE PLAN


Όταν οι μήνες γίνονται γράμματα σε σκοπιές και σε καπέλα.
Όταν οι πέντε μέρες της βδομάδας βγαίνουν με 2-5 ώρες ύπνο.
Όταν η σκοπιά βγαίνει με mix και dance fm.
Όταν νιώθεις την αδικία στο πετσί σου.
Όταν ξανανιώθεις την αδικία στο πετσί σου και ξανά και ξανά και ξανά.
Όταν ο συνάδελφος σου είναι και αδελφός σου.
Όταν χρυσώνεις το coffee island.
Όταν οι άλλοι προσέχουνε ένα κοντέινερ με δέκα λουκέτα και είκοσι μολυβοσφραγίδες.




Χαίρε, ω χαίρε, στρατιώτη της νεκράς.

Sunday, December 14, 2014

μάτια ποτισμένα

ανακάλυψα πως πλέον αυτό που μου λείπει είναι μία  στάνταρ drinking partner. (και για καφέ, αλλά εδώ μιλούμε για άλλη κατηγορία).


Κι ας μην έχουμε σχέσεις. Κι ας μην καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Κι ας είναι στον ήλιο κι εγώ στο φεγγάρι. Κι ας μην πιστεύουμε τα ίδια. Κι ας μη λέμε τυχαίες εφήμερες κουβέντες. Κι ας μη μιλούμε καν αν δε χρειάζεται.


Μόνο να κοιταζόμαστε. Να χαμογελάμε. Και να μιλά μόνο το αλκοόλ και κάτι άγνωστο που μας λείπει. όπως θέλετε ονομάστε το.


Μάτια ποτισμένα θέλω.

Saturday, December 13, 2014

ζόρικα επαγγέλματα

και να που μου περνά πάλι από το μυαλό η σκέψη να γίνω παραγωγός, producer, πώς το λέμε ρε παιδί μου, αυτό και ξανασκέφτομαι την επιτυχία που έχει ο αγαπημένος μου είρωνας της μουσικής σκηνής (αν, κύριοι, θεωρείτε την ηλεκτρονική μουσική μουσική, αλλιώς συνεχίστε πιο κάτω) και κόλλημα μου μέγα, ψόφιος ποντίκας ή deadmau5 για τους γραμματιζόμενους, και λέω και εγώ να αρχίσω ξανά το podcast μου. Και μετά βλέπω mad και ακούω ελληνικά pop hits και καταλαβαίνω το επίπεδο εδώ. Τόσο εκπληκτικό, τόσο wannabe τραγούδι του μηδενιστή και του σταν ΦΕΤΟΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΥΥΓΕΝΝΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑΑΑΑ, τόσο not.

μου λένε γίνε ηθοποιός και το 'χεις και φαντάζομαι τη βλακόφατσα μου στο γυαλί να της φέγγουνε προβολείς και κάτω να χειροκροτούνε ή να γελούνε ή να γιουχαΐζουνε και εγώ να ιδρώνω σαν τυφλοπόντικας που βλέπει φως για πρώτη φορά, και στα περιοδικά 'ο μπούλμπιος ο μέγας ο γελωτοποιός' ή 'τραγικότατος'. Μπούλμπι ο μέγας ο Αλίκης ο Βουγιουκλάκης. Ξανθός, υπέροχος. (υπό επίδραση ναρκωτικών και αλκοόλης, don't try this at home)
Και στο τέλος, στο εργαστήρι του Λούρα ή του Τσιάκκα να καταλήξω μοναχή σε καμιά σειρά του ή στην καλύτερη χειρότερη, σχολή Ντενίση. Ή ακόμα καλύτερα - χειρότερα, μετεξέλιξη σε πολιτικό. The possibilities are endless. Θα κάνω δικό μου μπρούσκο.

Μόνιμος (υπ)αξιωματικός ή ΕΠΥ. ΟΧΙ.

Να γίνω πωλητής σε φαστφουντάδικο ή φραπετζής (τον λέμε και μπαρίστα τώρα μη χέσω) μα έτσι κι αλλιώς θα καταλήξω κάπως έτσι προσωρινά.

Οδηγός φορτηγού ή αλλιώς αιωρούμενα τσιγάρα και βρισιές από τα παράθυρα. Ταξιτζής. Άτσαλο οδήγημα όλες ανεξαιρέτως τις ώρες του εικοστετραώρου. Perfect fits.


Ζόρικα επαγγέλματα δεν το λέει και ο Σούγλης; αυτό ακριβώς.

Friday, November 28, 2014

μαύρες kitkat

και σταματά μια στιγμή ένα αυτοκίνητο μπροστά στην πύλη, έλα κοντά μου λέει, μου δίνει δύο μαύρες kitkat. Για μένα; Ευχαριστώ -ναι γιε μου, ανάγιωσα τζιεγώ στρατιώτες.
άνοιξα τη μία και έφαγα το ένα τέταρτο. Κι ας μην μου αρέσουν οι μαύρες. αυτή ήταν κάτι άλλο.


Είναι η ανθρώπινη καλοσύνη σε μια γλυκόπικρη γεύση.


Dear ma'am, ο άγνωστος στρατιώτης με το χακί μπερέ σε ευχαριστεί από καρδιάς.

 {τη δεύτερη σοκολάτα την έδωσα στον επόμενο. Το καλό δεν το κρατάς μόνο για τον εαυτό σου}


P.S.:δεν είναι κατάντια που ο στρατιώτης των φυλακίων φχαριστιέται τη σκοπιά στη νεκρά γιατί πιάνει καλά το τούρκικο dance fm; κατάντια, μα όχι για το στρατιώτη. Ο νοών νοείτω.
Τροφή για σκέψη.

Monday, November 17, 2014

γλώσσα

πάλι ο κόσμος μας άφησε μόνους στα χακί, μόνους και στα ανθρώπινα.
πάλι την ίδια γλώσσα μιλούμε εγώ και ο εαυτός μου.
πάλι ο καπνός και το όνειρο θα γίνουν ένα.


~let me float back to the place you found me. I'll be okay.

Friday, November 14, 2014

a cup

και κάποιες φορές εκείνος ο καφές σε ξυπνά κι άλλες σε κοιμίζει, κάποιες φορές σε ξενυχτά και άλλες σε κάνει να ονειρεύεσαι, κάποιες φορές σε λυτρώνει και άλλες σε βασανίζει, κάποιες φορές είναι μοναχικός κι άλλες φορές με άλλους, κάποιες φορές σε ηρεμεί κι άλλες σε θυμώνει.

Μα είναι καφές. Και τον καφέ τον σέβεσαι, γιατί έχει γίνει πια με ή χωρίς τα πρωινά τσιγάρα αν πίνεις ο καλύτερος σου φίλος.

Monday, November 3, 2014

δέκα!

για να φωνάζουνε δέκα! δέκα! στο θάλαμο πα' να πει κάτι γίνεται σοβαρό, ή σφάζουνε κανένα και μετρούνε μαχαιριές ή βαθμολογούνε εκρήξεις βρώμας γνωστές και ως κλανιές ή φέρανε κρυφά καμιά γυναίκα μέσα και καταλαβαίνετε τι γίνεται, τέλος πάντων κάτι καλό. Τελειώνω που λέτε με τη σκοπιά μπαίνω μέσα, τι να δω; ζαβλακωμένα τα ζώα μπροστά στην τηλεόραση -ούτε λόγος για ύπνο- να βλέπουνε κινητούς κώλους να περπατάνε μπρος-πίσω και να ακούς χειροκροτήματα, εφηβικές τσιρίδες τύπου Ρουβά και επιφωνήματα χιμπαντζήδων και λοιπών του ανθρωπίνου είδους συγγενών αγρίων ζώων, βλέπε ααααα, εεεεε, οοοοοο, ουουουουου και λοιπά.


περί του σταρ Κύπρος (coughs) feel fanττάstic ο λόγος, σόρυ, το μέγα, παρασύρθηκα, κρίσεις νοσταλγίας βλέπετε κι ας μην έκλεισα καν τα δεκαχτώ. Του μοναδικού σόου χάριν του οποίου η πολυεργαλείο πολυμοντέλο πολύχρωμη (κατάλογος dulux για να είμαστε ακριβείς) πολυπαρουσιάστρια (στο εξής αναφερόμενη και ως μεγίστη) Χριστιάνα Αριστοτέλους έβαλε περούκα slash κουρεύτηκε μωρό jessie j με ξανθό μαλλί και -υποθέτω ελέω του πνεύματος του halloween- αποφάσισε να βάψει σα βαμπίρ που μόλις ήπιε ενάμιση λίτρο αίμα ή σανγκρία τα χείλη της. Όπου κορίτσαροι με τα ρούχα που ζυγίζανε δεκαοχτώ κιλά που φορούσανε προσπαθούσαν να κάνουν πασαρέλα. Όπου δολοφόνησαν μπροστά στα αυτιά μου το jubel από την επανάληψη στο background την ώρα που μίλαγε η μεγίστη στο -και καλά τεράστιο- κοινό.


Τι άλλο; Το oh-so-obvious playback στις τις-λέμε-λάιβ-πια εμφανίσεις γκεστ τραγουδιστών; Το ότι νομίζουν ότι είναι και πολλοί οι χρήστες του τουίτααααα σιγουάι που χρησιμοποιούνε για να γράψουν θετικά σχόλια το χαστάγκιο feelfantastic; (αν ήξερα πως ο αδικημένος και άλλοι τόσο καιρό το πυροβολούσε θα το παρακολουθούσα πιο συχνά για να γελάω) ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝΕ ΣΤΟ ΤΟΥΙΙΤΤΕΡ (και ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ ΤΟ DWTS ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ) τάδε έφη μεγίστη. Ή το ότι κάποιοι εξαιρουμένων των ψωνισμένων συγγενών και φίλων των μοντέλων πραγματικά τρώνε ένα ευρώ για το κάθε μήνυμα για να ψηφίσουνε αντί να το κρατήσουν για να το αλλάξουν με κάτι χρήσιμο π.χ. μια σοκολάτα γκάλαξι ή ένα τενεκεδάκι σπράιτ ή πέντε υπερφουσκωμένες τσίχλες zoom ή ένα εικοστό πέμπτο μιας νύχτας σε όπεν μπαρ με ποτά πιο μπόμπα και από την post-mix κοκακόλα στα Μακντόναλντ ξερωγώ.

Α ναι. Και είχαμε και το κλάμα κάποιας από τους κορίτσαρους και -κλασικά- τη μάνα που φώναζε για ανισότητα στο παρασκήνιο. Priceless. #sofantastic



Δεν αντέξανε άλλο βιασμό τα ματάκια μου -ευτυχώς- και ο Ορφέας και η ολίβιελ (made up όνομα, ναι) χαβανέζα ξωτικό του δάσους με στείλανε για ύπνο με τη σκέψη τι άλλο θα δούμε πια στην κυπριακή τιβί; ζευγάρια να τραγουδάνε και να χορεύουνε σαν τρελά στο ίδιο ακριβώς στούντιο; α, έχουμε κι απ' αυτό;

Saturday, November 1, 2014

είμαι ο μπούλμπι [#1: και κάπως έτσι γεννήθηκε το τέρας]

από μικρός έγραφα. Τίποτα ολοκληρωμένο φυσικά, καθώς κάτι έλειπε πάντα. χαρακτήρες πέρασαν πολλοί από το μυαλό μου. Ήμουν δραστήριος. Ήμουν αθληταράς. Ήμουν χιπστεράς και μονίμως b&w-level-depressed μονίμως. Ήμουν νέρντουλας. Ήμουν ζόμπι. Ήμουν το εξωγηινάκι από τα space invaders σε αποχρώσεις κεραυνού. Ήμουν ο wannabe ευθυμογράφος κριτικός εγώ.

Η λάμπα όμως άρχισε σιγά σιγά να ανάβει μια βαρετή μαγιάτικη προς καλοκαιρινή μέρα. Ήτανε σάββατο, είχα βγει την προηγούμενη και οι μπόσοξ είχαν κερδίσει. Ξύπνησα ποιητικά, με τις ηλιαχτίδες να καίνε τα πόδια μου. Κατέβασα τη δόση από καφέ μου και άνοιξα τη χθεσινή city. Και ήτανε τότε ο καιρός που είχανε μια στήλη με έξυπνα τουί. Διάβασα δυο, γέλασα -σπάνιο φαινόμενο για το λυκειόπαιδο εμένα- και αποφάσισα να ψάξω την ελληνική, λιγότερο φέιμους πλευρά του τουίτερ, που ποτέ δεν είχα ασχοληθεί μαζί της. Ήδη είχα και μια σελίδα που έγραφα τις πικρίες μου για προσωπική κυρίως χρήση, και είπα πως ευκαιρία ήτανε να το προωθήσω. 
Αρχικά έπαιξα με τα χάσταγκ σαν πρωτάρης. Και μετά κατάλαβα ότι δεν ήμουνα για αυτό. Διάβαζα καλημέρες και κατάλαβα ότι έλειπε το διαολάκι της παρέας. 



Και κάπως έτσι γεννήθηκε το τέρας. [που τότε είχε μούσι και πιο μακρύ μαλλί] Ένας γλόμπος μπάσταρδο ιδεολογιών, τρόπων ζωής και σκέψης. Ένα τέρας παρανοϊκό με δόσεις παράλογης λογικής. Ήμουν αυτό που ήθελα να φωνάξω. Ήθελα να ήμουν ο αέρας που φυσούσε στο δρόμο, το παραλήρημα του μεθυσμένου σκεπτόμενου, η φωνή των τοίχων που σιωπούσανε, ένα σπρέι αόρατο που γεμίζει υπόγειες διαβάσεις και δρόμους, ένας πίνακας ζωγραφικής με αίμα για μπογιά και φωτιά για πινέλο.

Ήμουν η φαντασία μου και η παράνοια μου. Ήμουν ο δεύτερος μου νους. Ήμουν μαχαίρι στραμμένο στο κακό και δίκαννο στραμμένο πάνω μου. Ήμουν αυτός που μισούσα και η κρυφή φωνή μου. Ήμουν ο ένας. 

Είμαι ο κακός που τόσο μου έλειπε.



Είμαι ο μπούλμπι.



 
{To be continued, που λένε και οι εγγλεζομαθείς}

Tuesday, October 28, 2014

τα όχι σου με κάνουν να φοβάμαι

και πώς από το όχι με κεφαλαία περάσαμε εβδομηντατέσσερα χρόνια μετά στο όχι καριολάκι ένας θεός και ένας τραγουδιστής το ξέρουνε.
Όχι για την περηφάνεια τούτου του τόπου και της σημαίας της μπλε με το σταυρό τον άσπρο μα και για την περηφάνεια των παιδιών που περπατάνε έξω από την πρεσβεία με τη σημαία, μα πάνω απ' όλα για την περηφάνεια των γονιών που έχουνε να λένε στους γύρω πως το παιδί τους παρελαύνει, όχι αυτό, το πίσω δεξιά και δες τι μαλλί του έκανα η μάνα του.

Και εγώ όχι μάνα, στην παρέλαση θα πάω να φάω σάντουιτς του στάτιου και τη δόση μου καφέ και ίσως τίποτα σε θηλυκό που τόσο μου λείπει στα χακί.
Και όχι μάνα, να γυρίσω πίσω δε θέλω. Μα όχι, δε μπορώ να κάνω κι αλλιώς γιατί όχι στην έξοδο θα μου πούνε και όχι στη ζωή μου μετά.

Πολλά και τα όχι που άκουγα και όχι δε γίνεται και όχι είσαι μικρός και όχι είσαι παράλογος, και όχι δε σε θέλω και όχι μείνε μακριά. Τόσο που λέω και εγώ όχι στον εαυτό μου πριν προλάβει ο άλλος να ξεστομίσει τη λέξη.

Τα όχι σου με κάνουν να φοβάμαι και όχι να λέω κι εγώ, γιατί τα όχι σκοτώνουνε ψυχές ανθρώπων και κάποιες φορές και σώματα.

Monday, October 27, 2014

σαν ζώο μέχρι

Για όσους και κυρίως όσες το αγνοούν, το περίφημο 'μέχρι' στο στρατό είναι η μέρα που παίρνεις την προαπόλυσή σου χρησιμοποιώντας την άδεια που σου απομένει. Η νύχτα και η τελευταία σκοπιά που γίνεσαι στουπί με τη σειρά σου. Η μέρα που επιτέλους μπορείς να αφήσεις μούσι και μαλλί. Η μέρα που επιτέλους μπορείς να βάλεις φωτιά σε ό,τι σου θυμίζει τα προηγούμενα δύο χρόνια.

Και για αυτό το μέχρι ζούμε.



Δε φταίνε οι συνεχείς δόσεις καφέ και οι απανωτές μου ήττες στο τάβλι για την κατάντια μου. 

Αν είναι κάτι που προσπαθούν να πετύχουν -και πετυχαίνουν- στο στρατό είναι να μη σκέφτεσαι. Όποιος σκέφτεται πολύ δεν αντέχει. Έτσι υποχρεώνεις τον εαυτό σου σε τυφλή υπακοή σε κάτι τύπους που φοράνε την ίδια στολή με εσένα, μα με κάτι αστέρια πάνω, φοβούμενος την τιμωρία. Τρομαγμένος στη σκέψη να μείνεις ακόμα περισσότερο μέσα. Να χάσεις την ευκαιρία σου να ξαναγίνεις άνθρωπος για λίγο. Το μόνο που σε ενδιαφέρει πλέον είναι το πότε είναι η διανυκτέρευσή σου. Πότε θα βγεις, να ξεσκάσεις, να τα σπάσεις πιθανώς.

Ας πούμε ότι με το πολύ ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο -με εξαίρεση τα κλασικά θέματα γυναίκα, σεξ, αυτοκίνητο, διασκέδαση- που μας διακατέχει στην [a la Λάζαρος Μαύρος] κομματιασμένη ΕΦ, το τελευταίο ενδιαφέρον νέο που έχει συζητηθεί στις τάξεις των φαντάρων νομίζω πως φτάνει πίσω στη βύθιση του τιτανικού.

Έχω ήδη συνηθίσει το σύστημα. Ξέρω πως η ζωή μου πλέον είναι καθάρισμα σκοπιά φαΐ επανέλαβε. Και δε ψάχνω πλέον τη λογική από πίσω. Καλούπι φτιαμένο για στρατιώτη. 
Δε λυπάμαι. Δεν παραπονιέμαι. Είμαι απλά ένας τρελός μέχρι να βάλω πολιτικά ρούχα ξανά.



Οπότε μην περιμένετε και πολλές σοφίες από το νωχελικό μου πλέον νου. 
Ήρθα να πω ένα γεια, να δώσω το παρόν μου, και να ξαναβυθιστώ στη σιωπή. Να επιστρέψω στο στάβλο που ανήκω όσο φορώ τα χακί. Σαν ζώο μέχρι το μέχρι.

Sunday, August 3, 2014

you're in the army now, son: ..ότι θα είμαι πιστός στην πατρίδα [#3]

ορκίζομαι επισήμως
ότι θα είμαι πιστός στην πατρίδα
θα σέβομαι το σύνταγμα
και τους συνάδοντες με αυτό νόμους
και ότι θα αγωνίζομαι
για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας
και της εδαφικής ακεραιότητας
της δημοκρατίας της κύπρου.

ΟΡΚΙΣΘΕΝΤΕΣ, ΑΤΕΝΟΣ.[...]
ΠΛΗΝ ΕΝΟΠΛΩΝ, ΚΑΛΥ *μηχανικά το χέρι βρίσκει το μπερέ κάτω από την αριστερή μασχάλη*
ΦΘΕΙΤΕ.

και χειροκροτήματα που διαλύουνε το στάδιο οι περήφανοι γονιοί και συγγενείς και φίλες. Ο γιος μου. Ο λεβέντης μου. Ορκισμένος. Στρατιώτης.


Ποτέ δεν ήμουν υπερασπιστής του τριπτύχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Μα την παρασκευή εκείνη κάτι είχε αλλάξει. Έστω προσωρινά.

Τι ένιωθες, πρώην νεοσύλλεκτε, όταν μαζί με χίλιους εφτακόσιους συνομήλικούς σου φώναζες τον όρκο; Τι έκανε, πρώην νεοσύλλεκτε, όσο προπονημένος στην πλήρη ακινησία και να ήσουνα, το σώμα σου να τρέμει ολόκληρο ουρλιάζοντας τα λόγια του;

Τόσοι ορκίστηκαν μαζί μου και δεν είδα κανένα γύρω μου να τρέμει σαν εμένα. Ίσως είναι το ότι πιστεύουμε πως η φρουρά μας δεν είναι αξιόμαχη, ίσως είναι το ότι είμαστε φυγόπονοι και περιμένουμε μετάθεση σε ένα τάγμα όπου θα καθόμασταν περισσότερο από το ότι θα κουραζόμασταν. Ίσως είναι η άγνοια μας έστω κι αν στην καταγωγή θεωρούμαστε πρόσφυγες. Ίσως.

Μα όταν ορκιζόμουν ενώπιον θεού ή όχι και ανθρώπων ένιωσα κάτι το διαφορετικό. Κάτι ανώτερο να με ταρακουνά. Δε μπόρεσα να ελέγξω το σώμα μου. Ορκίστηκα πίστη στην πατρίδα μου, αφοσίωση στην κύπρο, αφοσίωση στο βορρά που άλλοι μας κρατάνε, αφοσίωση στο χωριό των προγόνων μου που ποτέ δεν αξιώθηκα να γνωρίσω, αφοσίωση στον αγώνα για επιστροφή. Ορκίστηκα να τιμήσω τους τάφους αυτών που πέθαναν για να ζήσω σήμερα εγώ. Ορκίστηκα να πατήσω με τα δικά μου άρβυλα στο χωριό εκείνο και στον Απόστολο Αντρέα ακόμα, ή να με φέρουν πίσω ήρωα.

Εσύ τι ένιωθες όταν ορκίστηκες, αδερφέ; 

Saturday, August 2, 2014

you're in the army now, son: ένα γράμμα για ένα ανθυπολοχαγό [#2: 2+2=5]

κύριε ανθυπολοχαγέ,

αρκετά με τις αναφορές επί αναφορών. Λίγα λόγια κι από ψυχής γιατί οι καρδιές, το συγγνώμη και το ευχαριστώ δεν υπάρχουνε στο στρατό.

Οι μέρες μου στο κεν τελειώνουν και δε ξέρω τι πρέπει να κρατήσω, να θυμάμαι και να ξεχάσω. Τις προσοχές και τις ημιαναπαύσεις τις συνήθισα σαν το ποδήλατο. Το όπλο πώς στήνεται θα το ξαναμάθω. Το πώς να σκοπεύω θα το ξανανακαλύψω αν χρειαστεί. Τι θα μείνει άλλο εκτός από μνήμες και στιγμές και καμένα χέρια από κάμψεις στην καυτή άσφαλτο; 
Τι θα μείνει εκτός από τη σιωπή μετά από το υμήσια κλίση επί δε-ξιά και το θέσεις για κάμψεις-λάβατε που ακολουθούσε;
Τι θα μείνει εκτός από το σεβασμό για τα πρόσωπα που τον άξιζαν;

Λοιπόν, ευχαριστώ κύριε ανθυπολοχαγέ.
Γιατί κατάλαβες από την αρχή πως εδώ που υπηρετούμε δύο και δύο κάνουν πέντε.
Γιατί έμαθες τα ονόματα των τριάντα κωλόνεων που σου αναθέσανε και ούτε καν καταδρομείς δε θέλανε να γίνουν.
Γιατί ήσουν αυστηρός εκεί που έπρεπε και χαλαρός εκεί που μπορούσες.
Γιατί μας κέρδισες με ΕΚΕΙΝΗ τη φωνή 'έεεεενα-δύο--τρία' και το παρουσιαστικό σαν το γκούφι.
Γιατί δε χρειάστηκε να μας απειλείς, να μας φωνάζεις συνθήματα και ηθικά ακμαιότατα, να μας γυμνάζεις μέχρι τελικής πτώσεως -αν και για τα κυβικά μου ήταν αρκετά δύσκολη- για να υπακούμε.
Κέρδισες το σεβασμό μας σεβόμενος μας.

Αύριο θα σηκώσω το χέρι μου χαιρετώντας τον παλιό νεοσύλλεκτο ψάρακα και μαζί και όλες τις στιγμές που έμειναν στο σταυροβούνι που τόσο αγάπησα να μισώ.

Με μια ματιά σκληρή, ψαρωτική όσο γίνεται, γεμάτη μίσος, σε στάση προσοχής, πλήρης ακινησία, στήθος έξω, βλέμμα ψηλά, σηκώνοντας το χέρι στα δεξιά του μπερέ ώστε να κοιτάζει το εθνόσημο, έτσι θα φωνάξω σιωπηλά το ευχαριστώ που αξίζει σε ένα τέτοιο άνθρωπο. Έτσι θα στείλω το δικό μου μήνυμα, ένα γράμμα για ένα ανθυπολοχαγό.

Μ' αληθινή εκτίμηση και σεβασμό,
νεοσύλλεκτος -ακόμα- στρατιώτης,
μπούλμπι.



[edit: το κείμενο έπρεπε να δημοσιευθεί την πέμπτη αλλά είχαμε κάποιο πρόβλημα με το auto publishing. Έτσι, το τελευταίο part για την ορκομωσία θα δημοσιευθεί τη μέρα που παρουσιάζομαι στη μονάδα μου,δηλαδή δευτέρα, θεού ή όχι, μπούλμπιου θέλοντος και autopublishing επιτρέποντος.]

Sunday, July 20, 2014

you're in the army now, son: ηρεμία ευπραξίας γενέτειρα [#1: don't you worry child]

Ξύπνιος από τις 4:30 το πρωί γυρεύοντας το ποντίκι του υπολογιστή για καμιά ώρα περίπου με τη βοήθεια του λιγοστού φωτός της οθόνης του κινητού, και τρώγοντας ό,τι έβρισκα μπροστά μου στην πορεία, προσπάθησα να δω τον αγώνα των red sox. Τελικά βρήκα το μάους, έκατσα ξάπλα στον καναπέ με παρέα το lenovo και ένα έτοιμο latte που κέρασα στον πατέρα μου τη μέρα που έμπαινα στο κεν λάρνακας που κανένας δεν είχε πιει και κόντευε να λήξει, μόνο για να ανακαλύψω ότι το stream πια δεν έδειχνε σοξ καθώς είχαμε ήδη κερδίσει 2-1. και έτσι αποφάσισα να γράψω. Έβαλα το habana twist σε repeat. Πήγε πεντέμιση. Και τότε άκουσα.



Μπαίνοντας στο κεν λάρνακας δεν ήξερα τι να περιμένω. Ήμουν εκεί, υπάκουος στις οδηγίες που μου είχαν σταλεί μια καλή καλοκαιρινή ημέρα στο γραμματοκιβώτιο, σε φάκελο χωρίς γραμματόσημο και το όνομά μου γραμμένο απάνω. Ήμουν εγώ και ο πατέρας μου και μια τσάντα ταξιδιού παραλλαγής γεμάτη με ό,τι είχαν προτείνει οι μητέρες πρώην στρατιωτών στη δική μου, και ήξερα πως σε λίγη ώρα θα μέναμε εγώ και η τσάντα να μου κάνει παρέα. Το ήξερα. Το περίμενα. Ήταν κάτι που ήθελα. Λίγη ελευθερία παραπάνω. Μα εκείνη τη στιγμή οι σκέψεις μου δεν έλεγαν τα ίδια. Θα συνέχιζα μόνος μου από την πύλη που φρουρούσαν τρεις στρατιώτες και μετά. Ήμουν μόνος μου πια. Στα αυτιά μου όμως ακόμα σφύριζαν τα λόγια του γνωστού άσματος. Ήμουν μόνος μου αλλά έτοιμος.

~don't you worry child; see, heaven's got a plan for you.

Περάσαμε την πύλη μαζί με ένα γνωστό μου παιδί από τα ιδιαίτερα. Μας έδωσαν ένα κίτρινο χαρτάκι, η πατρίδα σε χρειάζεται, καλοσώρισες στο κεν λάρνακας, και ένα αριθμό πάνω. Πενήντα ένα. Μας έβαλαν σε μια δεκάδα, και προχωρήσαμε σε γραμμή ένα δρόμο εκατό μέτρα. Ένα συνηθισμένο καθημερινό περπάτημα για μένα. Μα ο πρωινός ήλιος, το βάρος των αποσκευών και το άγνωστο τον έκαναν ατέλειωτο. Μπορεί να ιδρώνω εύκολα, μα είχε κάτι το διαφορετικό ο ιδρώτας του δευτεριάτικου εκείνου πρωινού.
Θα μου μείνει χαραγμένη ακόμα στη μνήμη η βιασύνη με την οποία ξαναέβαζα τα πράγματα στη βαλίτσα μου μετά τον έλεγχο. Είχα φέρει τόσα πολλά πράγματα που δε μπορούσα να τα ξανασυγυρίσω. Έκλεισα κάτω από τα ρούχα το λουρί της τσάντας. Ίδρωνα. Αγχώθηκα. Δεν ήθελα να προκαλέσω καθυστερήσεις. Ήθελα η πρώτη μέρα να ήταν τέλεια. Ένας αξιωματικός μου είπε ότι έφερα πολλά πράγματα που δε θα χρειαστώ. [γιατί το 'φερα το βιβλίο θέμου] Ένιωθα άλλους εννιά και τρεις αξιωματικούς να γελούν πίσω από την πλάτη μου όσο εγώ έτρεχα. Μα κανένας δε γελούσε κι όλοι ήταν silent still. Με περίμεναν με υπομονή. Κάποιος με βοήθησε. Κάποιος με ηρέμησε. Τους ευχαριστώ.
Μετά, η γραφειοκρατία της γραφειοκρατίας τη γραφειοκρατία. Ώρες ατελείωτες να δίνω πέντε και έξι φορές τα ίδια στοιχεία πίσω από γραφεία με άτομα που φορούσανε παραλλαγές και συνεντεύξεις, -έχεις έλλειψη του ενζύμου g5-δε-ξέρω-πώς-το-λένε - τι είναι τούτο πάλι -γιατί μου δίνετε την ίδια απάντηση όλοι ρε -ίσως γιατί κανένας δε ξέρει τι στο διάτανο είναι το ένζυμο που μου ζητάς -καπνίζεις; -όχι, ή τουλάχιστον όχι ακόμα, είχα πει με ένα μικρό γελάκι -ΜΗ ΓΕΛΑΣ -μάλιστα, και τον κοίταξα στα μάτια το στρατονόμο -ΜΗ ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ.[ Μου είχαν πει για το ότι κάποιοι θα προσπαθούσαν να μας κάνουν να ψαρώσουμε. Oh we did.] -Τοξικές ουσίες; -όχι -Αλκοόλ; -όχι -προχώρα παρακάτω. 

Στο λόχο τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Πήγαμε για συνεντεύξεις από τον επιλοχία και το λοχαγό. Ο επιλοχίας ήταν καλόκαρδος, μετά παρέλαβα το περίφημο λουκάνικο με όλα τα πράγματα που θα χρεωνόμουν μέσα, μετά πήγα τελευταίος στο λοχαγό για συνέντευξη. Καλωσόρισες, πες μου το όνομά σου, πήγες καψιμί; -όχι -μα γιατί; -μου χρέωναν αντικείμενα όταν οι άλλοι πήγαν -έλα ένα νερό κερασμένο από το λοχαγό σου -ευχαριστώ. Και για να μην τα πολυλογούμε, έμαθε πως ήμουνα κομπιουτεράς και λέει πως κατάλαβε πως ήμουνα και καλό παιδί μα αγχωνόμουν πολύ, ήθελα όλα να πάνε καλά. Μου είπε πως θα χρειάζονταν βοήθεια από ένα άτομο σαν εμένα που ξέρει από πληροφορική, και πράγματι την επόμενη μέρα με φώναξε στο γραφείο του να βοηθήσω με την καταγραφή δεδομένων.
Τόσο ο διμοιρίτης μου, όσο και ο λοχαγός και γενικά τα στελέχη στο λόχο με βοήθησαν πάρα πολύ να προσαρμοστώ στο περιβάλλον, να περάσω από τον ενικό του γνωστού στον πληθυντικό ευγενείας και στην αναφορά του νεοσύλλεκτου στρατιώτη, και μάλιστα, όχι, δε γνωρίζω, αδικαιολογήτως. Ακομπλεξάριστοι και αυστηροί όπου χρειαζόταν. Τους χρωστάω πολλά. Όχι σε υλικό αγαθό. Με βοήθησαν πολύ στην αλλαγή μου σε νεοσύλλεκτο, και θα κρατήσω για αυτούς μια ξεχωριστή θέση στη μνήμη μου, έστω κι αν περάσαμε τέσσερις μέρες μαζί.
Τηλέφωνα στους δικούς μου, όλα πάνε καλά, χωρίς πολλές πολλές λεπτομέρειες. Οι λεπτομέρειες δε χρειάζονται εδώ μέσα.
Πρώτη μέρα θαλαμοφυλακή 4-6 τα ξημερώματα. Παραλλαγή και άρβυλα και το φακό στο χέρι. Εγώ και ακόμα ένα παιδί να προσέχουμε άλλους δεκαεφτά. Δύο εφοδεύοντες είχαμε μέχρι το τέλος της υπηρεσίας και αγχώθηκα, μα όλα πήγανε καλά στο τέλος.
Στο λόχο ήρθανε γνωστοί μου και άγνωστοι, γνωριστήκαμε και περνούσαμε καλά.

Μα την τέταρτη μέρα, την ώρα που χτυπούσαμε προσοχές και ημιαναπαύσεις με φωνάζει ο λοχαγός στο γραφείο του και μου δίνει μια λίστα με ονόματα. Κατεβαίνω κάτω, κύριε ανθυπολοχαγέ επιτρέπεται; ο κύριος λοχαγός θέλει τα άτομα στη λίστα στο γραφείο του, ντάξει πάρ'τους. Ανεβαίνουμε οι πέντε από τους οχτώ, οι τρεις ήταν στο γιατρό, κρίμα, μας λέει, και ήσασταν από τα καλύτερα μας παιδιά: ήρθε διαταγή από το υπουργείο να πάτε στο κεμκ. Τι είναι το κεμκ κύριε λοχαγέ; Το κεν στο σταυροβούνι, κέντρο εκπαίδευσης μονάδων καταδρομών. Η κατάσταση θα είναι η ίδια, μην αγχώνεστε, απλώς οι εκπαιδευτές σας θα είναι καταδρομείς. Μπούλμπι παιδί μου μην αγχώνεσαι και όλα θα πάνε καλά. Τρεχάτε να φτιάξετε τις βαλίτσες σας, και χειραψίες και καλές συνέχειες, και πέντε ώρες να περιμένουμε τα λεωφορεία και ξεκινούμε για ένα ακόμα άγνωστο.

~don't you worry child; see, heaven's got a plan for you.



Πειθαρχία ευπραξίας γενέτειρα.

Μπλε κεφαλαία γράμματα μεγάλα με την κλασική πλέον 'αρχαιοελληνική' γραμματοσειρά και την αφίσα να πλαισιώνεται από μαιάνδρους, γιατί τίποτα δε λέει καλοσώρισες στους καταδρομείς καλύτερα από την ύπαρξη του ελληνικού στοιχείου παντού και πάντοτε. 
Αυτή η αφίσα, λοιπόν, είναι έξω από τα εστιατόρια της μοίρας. Από μέσα τα εστιατόρια είναι γεμάτα με κορνίζες ηρώων της εοκα και φωτογραφίες από ασκήσεις λοκατζήδων. 
Και αρχίζουμε πάλι νέες καταχωρήσεις δεδομένων και συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων και στρωσίματα και ξανά φτιάξιμο του φοριαμού. Στη λάρνακα μπορεί να ένιωθα άνετα. Εδώ όμως όχι. Η φύση γύρω σου μπορεί να σε ηρεμεί, μα η ατμόσφαιρα μόνο φιλική δε φαινότανε.

Το επόμενο πρωινό ξύπνημα νομίζω πως ήταν το χειρότερο, αν όχι της ζωής μου, τουλάχιστον των τελευταίων 3 χρόνων. Εγερτήριο 6: ούτε έξι παρά ένα, ούτε έξι και ένα, έχετε δέκα λεπτά να ξυριστείτε, να ντυθείτε, να βάλετε και να γυαλίσετε άρβυλα και να στρώσετε κρεβάτι και να βγείτε έξω με το δίσκο σας για αναφορά και ρόφημα ΤΕΛΕΙΩΝΕΤΕΕΕΕ και για να μην τα πολυλογούμε βρέθηκα να τρέχω σαν παλαβό και στο τέλος να ακούει όλος ο λόχος κατσάδα από τον υπολοχαγό γιατί υπήρχαν και χειρότεροί μου. Και πάμε για ρόφημα και τρεχάτε πίσω για να στρώσετε και να κάνετε καθαριότητες και μετά επιθεώρηση αν όλα τα κρεβάτια είναι στρωμένα τέντα και αν είναι σκουπισμένο και σφουγγαρισμένο το πάτωμα.
[Αλήθεια, ποιος ψυχαναγκαστικός αξιωματικός εφηύρε το συγκεκριμένο τρόπο στρωσίματος και φακέλου, και ΓΙΑΤΙ δίνεται έμφαση στο πως να στρώνεις τέντα παρά στο πώς να παίρνεις το όπλο στα χέρια σου; Πειθαρχία θα μάθεις με πολλούς τρόπους εκτός του στρωσίματος. Δεν είναι να πολεμάς και να πειθαρχείς ο σκοπός της Εθνικής Φρουράς υποτίθεται; Και γιατί να στοιχίζουμε τα κρεβάτια μας αλά φενγκ σούι; ]

Περνώντας οι μέρες άρχισα επιτέλους να συνηθίζω την κατάσταση, και σιγά σιγά είμαι πιο άνετος στις κινήσεις μου. Κατάλαβα ότι με τους καταδρομείς θα έχω την ευκαιρία να κάνω μια πιο ολοκληρωμένη εκπαίδευση. Είμαστε 120 άτομα ενώ στο λάρνακας θα ήμασταν 1600. Το φαγητό, οι εγκαταστάσεις, το τοπίο είναι καλύτερο. Αλλά το ωράριο είναι πολύ αυστηρό και μέχρι το μεσημέρι ο ήλιος είναι ανυπόφορος.
Στα μαγειρία, αν εξαιρέσεις τη λάντζα και το καθάρισμα πατάτας/κρεμμυδιού/random ζαρζαβατικού στην αυριανή σαλάτα, κάνουμε πολύ γέλιο με τους παλιούς καταδρομείς, μέχρι τουλάχιστον να πεταχτεί κανένας λοχίας και να τελειώσει το πάρτι για σήμερα. Το ίδιο και στις θαλαμοφυλακές. Η ώρα το βράδυ περνά πιο εύκολα. Και στο τέλος της μέρας ξελαρυγγιζόμαστε φωνάζοντας το αγάπησα έναν αετό και άλλα συνθήματα. [Οι απανταχού στρατόκαυλοι ήδη κατάλαβαν για τι πράμα μιλώ]
Και έχω να πω πως, όταν τα πράγματα είναι ήρεμα, τότε μπορώ και εγώ να υπακούσω και να εκτελέσω διαταγές με περισσότερη θέληση. Και ο συγχρονισμός στην παρέλαση γίνεται καλύτερα.
Για εμένα το μότο είναι άλλο.

Ηρεμία ευπραξίας γενέτειρα.


Η Παρασκευή, η μέρα που θα βγαίναμε με άδεια, περίμενα πως θα ήταν δύσκολη μέρα. Πράγματι. Και έγινε ακόμη πιο δύσκολη γιατί κάποιοι ακόμα δεν κατάλαβαν πως πρέπει να στέκεσαι προσοχή χωρίς να κουνιέσαι, και ότι η αναφορά είναι ιερή γιατί στον πόλεμο γίνεται για να αναφερθούν οι νεκροί και οι τραυματίες και να τους απονεμηθούν κατά κάποιο τρόπο τιμές.
Και έτσι βρεθήκαμε μία η ώρα το μεσημέρι, μετά από μεγάλη ορθοστασία σε ημιανάπαυση, να κάνουμε δέκα κάμψεις [μαζί με το διοικητή της μοίρας!] πάνω στην καυτή άσφαλτο του γηπέδου του μπάσκετ. Και το διοικητή, [ο οποίος μας προσφωνεί πάντα, είτε μιλά σε έναν είτε σε όλους, σαν 'κομάντος' με ΕΚΕΙΝΗ τη συγκεκριμένη ελλαδική προφορά - πες μου, έχεις κανένα πρόβλημα κομάντος; -όχι κύριε διοικητά] θυμωμένο να φωνάζει ΚΑΗΚΑΤΕΕΕ; και εμάς να απαντούμε όχι παρόλο που όλοι ξέρουμε πως τα χέρια μας μπορούσαν να βράσουν αυγό εκείνη τη στιγμή. Αντέξαμε, υπερβήκαμε τον εαυτό μας. Και ας είναι η ψευδομαρτυρία μεγάλο στρατιωτικό παράπτωμα -dijo señor διοικητής της μοίρας-.

Στο τέλος μετά από έναν πανικό που επικράτησε πήραμε το πολυπόθητο φύλλο πορείας, επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία και πήραμε το δρόμο για τη λευκωσία. Καλή αγία νάπα και αναφορά έξω από τα στάρσκυ μας είπαν οι παλιοί από το μικρόφωνο του λεωφορείου.

Οι νύχτες που ακολούθησαν ήταν υπέροχες. Και εδώ εκτιμάς τη δύναμη που έχει η φιλία και η παρέα, και βλέπεις το πόσο έλειψε ο γλόμπος στους δικούς του. -οι οποίοι σημειωτέον δεν είχαν κάνει φραπέ όσο έλειπα. Όχι τόσο από respect στο νέο αλλά επειδή εγώ είμαι ο official φραπετζής (barista για τα πολιτισμένα αγγούρια) του σπιτιού. Και μπορώ να πω πως τα φτιάχνω αρκετά καλά- μόνο από τις εκφράσεις στο πρόσωπο των δικών μου. Ο πατέρας στο αυτοκίνητο καλώς το φαντάρο, η μάνα και οι μικρές αδερφές μου αγκαλιές φιλιά, ο αδερφός 'νέοοοοο' και η αδερφή με μια έκφραση 'επιτέλους θα πιούμε φραπέ' ")

Σήμερα πρέπει να επιστρέψω πίσω. Έχω τόσα πολλά πράγματα που θέλω να κάνω και τόσο λίγο χρόνο. Έχω τόσα που θέλω να πω και τόσο λίγες ευκαιρίες. Και καταλαβαίνω πια γιατί το κάθε λεπτό είναι σημαντικό.
Μα δε πτοούμαι. Το καθετί θα έρθει με τον καιρό του. Είναι σχεδιασμένο.

~don't you worry child; see, heaven's got a plan for you.



Οι σειρήνες αντηχούσανε και τρυπούσανε τα αυτιά και μου θύμιζαν πως κι εγώ είχα ξεχάσει. Επιβεβαιώνω για ακόμα μία φορά ότι είμαι και εγώ αυτό που περιπαίζω, είμαι και εγλω αυτό που μισώ. Την Παρασκευή μας είχαν κάνει και μια μικρή παρουσίαση περί της εθνικής μας τραγωδίας. Είμαι νεοσύλλεκτος ακόμα στρατιώτης, πρόσφυγας και περήφανος για την καταγωγή μου, και έχω ξεχάσει το λόγο της ύπαρξής μας, εμάς της Εθνικής Φρουράς: την τουρκική απειλή. Η μόνη μου έγνοια το πρωί ήταν να δω μπέιζμπολ, ήταν να περάσω όσο το δυνατόν καλύτερη τη σαρανταοχτάωρή μου άδιεα, ξέχασα το ότι πεντέμιση η ώρα θα έπαιζαν οι σειρήνες που θα θύμιζαν σε όλη την κύπρο τις ίδιες σειρήνες που έπαιζαν σαράντα χρόνια πριν και καλούσαν σε επιστράτευση, τους τραυματίες και νεκρούς που χάθηκαν στις μάχες για να ζω εγώ εδώ σήμερα, τους διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες εκ των οποίων και πρόγονοί μου, τους τότε χίλιους εξακόσιους δεκαεννιά αγνοούμενους, το τριανταεφτά περίπου τα εκατό του νησιού μας που κρατάει ο κατακτητής. Έχω ξεχάσει γιατί δεν έχω συνδεθεί. Έχω ξεχάσει και νιώθω πως δεν είμαι ο μόνος. Έχω ξεχάσει την ιδιότητά μου, την ταυτότητά μου και νιώθω άσχημα, γιατί χωρίς ταυτότητα δε ξεχωρίζει ο άνθρωπος.


Η μέρα σήμερα θα περάσει με ηρεμία. Καιρός να ξαναγεμίσω τις μπαταρίες μου με πολλή υπομονή, λίγη δόση house και επιθυμία να νιώσω ξανά καλοκαίρι.
Θα επιστρέψω πίσω την επόμενη Παρασκευή αν όλα πάνε καλά. Μέχρι τότε να περνάτε καλά και πιείτε καμιά μπύρα για το ππουστόνεο.




Hasta pronto.

P.S.: έγραφα το κείμενο από τα ξημερώματα. Ένα ευχαριστώ σε όλους όσους είχαν όρεξη και αντοχή να διαβάσουν μέχρι το τέλος.

Monday, July 7, 2014

you're in the army now, son: στο επανιδείν

The early bird gets the worm λένε οι εγγλεζομαθείς και έχω να πω πως μόνο early bird δεν ήμουν. Ούτε early γιατί είμαι αργός και διστακτικός, μα ούτε bird -εκτός ίσως από free bird- λόγω μεγέθους. Ξανακοιτάζοντας στα γρήγορα τα σχολικά χρόνια, αλλά και τον προηγούμενο μήνα, βλέπω πολλές ευκαιρίες. Χαμένες ευκαιρίες. Μια μέρα είναι αρκετή για να χάσεις. Το παιχνίδι δεν περιμένει εσένα να είσαι ο διαιτητής του. Ο χρόνος περνά και εσύ μένεις πίσω και μετά σκέφτεσαι.

Τον προηγούμενο μήνα όμως εκτίμησα τη φιλία, και την καλή παρέα. [Αυτή που είναι ανοικτή στις σκέψεις μου καμωμένες από φαιά ουσία και βιτριόλι.] Και κατάλαβα πως είναι επιτέλους καιρός να αρχίσω να εκτιμώ τον εαυτό μου λίγο περισσότερο.

Την ώρα που θα το διαβάζετε αυτό -το κείμενο γράφτηκε τη νύχτα και δημοσιεύεται την ώρα που υποχρεούμαι να παρουσιαστώ- έχω ήδη γυρίσει μια ακόμα νέα σελίδα, έχω πλέον εισέλθει σε μία ακόμα μούχλα. [όχι μόνο για το μισητό χρώμα της παραλλαγής] Εθνική Φρουρά. Εθνική οκέι. Φρουρά ας πούμε. Μα θα το βιώσω καλύτερα. Και εσείς μαζί μου.

Θα λείπω από το μπλογκάκι. Μα υπόσχομαι πως θα γυρίζω συχνά πυκνά. Να διαβάζω ό,τι έχασα. Να πυροβολώ wannabe-έξυπνα σχόλια συχνά πυκνά. Να συνεχίσω να αδειάζω τον εμετό μου για τα κακώς κείμενα, να μοιράζομαι χαρές και λύπες ιντερνετικά, να γράφω και κανένα [ο οποιοσδήποτε θεός πιστεύετε ή όχι να το κάνει] αστείο. Θα είμαι μακριά και εδώ.

Και μπορεί [μπορεί και όχι, πιθανότερο σενάριο πάντα] να με πεθυμήσετε. Εσείς, οι δικοί μου, οι φίλοι μου, οι άνθρωποί μου γενικά. Και εγώ θα με πεθυμήσω. Γιατί ο χρόνος δε γυρίζει πίσω. Το ποτάμι κυλάει.

In other news, το crewcut νομίζω μου πάει, ή έτσι μου είπαν. Όσοι με γνωρίζετε irl ή φεισμπουκικά θα δείτε κάποτε καμιά φωτογραφία μου, το γλόμπο που έγινε πραγματικά γλόμπος. Είμαι ένα βήμα πιο κοντά στο alter ego μου. =]

Κλείνω με ένα τραγούδι των στάτους κβο το οποίο θυμάμαι έπαιζε μια χειμωνιάτικη νύχτα. Το τραγούδαγα με μια παράφωνη ποτισμένη με γύρο βοδινό και κοκακόλα φωνή στο καπό παρέα με ένα σίδερο και ένα λουκάνικο -όχι στρατιωτικό- της πισίνας. Το θυμάστε και εσείς. Γιατί αυτό θα μείνει. Οι μνήμες και οι στιγμές.
Have fun, you two.


Στο επανιδείν παιδιά. So long για τους εγγλεζομαθείς.

Wednesday, July 2, 2014

busy living.

Το πρωινό ξημέρωσε.
Άργησα να ξυπνήσω και κατάλαβα ότι πλέον άργησα.
Δεν πειράζει.  Η νύχτα ήταν υπέροχη. Είμαι καλός στο air hockey. Και έχει κι αλλού πορτοκαλιές και κριθάρι για μπύρες.
Δεν πειράζει. I am busy living.

*When it’s music that you need
and the rhythms up to speed
put your arms around me
when you hear this sound.
If you passion’s for the beat
come on get up off your seat
let the sound surround you
break the boundaries down.
Don’t you want to live like you’ve already lived
Don’t you want to use what you’ve been given
I don’t want to live like I’ve already lived
but I do want to get busy living.

Tuesday, July 1, 2014

ιούλιε να είσαι καλύτερος

ξινό το καλημέρα με κλάμα μωρού και την αδερφή μου να φωνάζει να έρθω κάτω και να φέρω φορμάκι κοντό και κάλτσες. Μετά ένα τηλεφώνημα για τα άρβυλα, και μετά -ναι φυσικά- με θυμηθήκανε οι φοιτητικές οργανώσεις.
Τηλέφωνο στο σπίτι και εγώ να βρίζω από μέσα μου γιατί πάλι ξύπνησαν τα σκασμένα και κλαίνε και απαντώ, ναι είμαι ο αντρέας από προοδευτική το γιώργο θα θέλαμε, ναι εγώ είμαι και μου λέει αν πέρασα πουθενά κι αν σκέφτομαι για εξωτερικό και καλή αρχή και μου έδωσε και τηλέφωνα φοιτητών.
Αργότερα κατάλαβα πως δεν είναι η προοδευτική η ασφαλιστική αλλά η φοιτητική οργάνωση η αριστερή, δεν το ήξερα από πριν να το κλείσω στην ώρα μου.

Jk. Θα ήμουν ο ευγενικός κυνικός με δόσεις καφρίλας που είμαι συνήθως. Σπάνιος στο είδος μου.

Εδώ μια σημείωση: όχι, δε μισώ την αριστερή ιδεολογία, πόσο μάλλον τη σέβομαι και της βρίσκω θετικά στοιχεία, όπως και σε κάθε άλλη ιδεολογία. Μισώ τον αριστερό φανατισμό εδώ στην κύπρο και δε θέλω να έχω καμία σχέση με αυτόν -όπως και με δεξιούς κεντρώους ή δε-ξέρω-και-εγώ-τι-άλλο φανατισμούς-. Είμαι και θέλω να παραμείνω μη κομματοποιημένος. Δυστυχώς όμως, ενώ μέσα σε μια νεολαία που η πλειοψηφία της δεν ενδιαφέρεται για τα κοινά προσπαθώ να πολιτικοποιούμαι, πρέπει να παραδεχτώ πως δε θεωρούμαι και ψαγμένος πολιτικά, έτσι μια συζήτηση με εμένα περί πολιτικής θα είναι μια από τις πιο άβολες στιγμές για όλους ανεξαιρέτως τους ομιλητές, καθώς περιορίζομαι [γίνομαι ό,τι μισώ] σε κλισέ τύπου 'αυτό που μας λείπει σε τούτο εδώ τον καμένο τόπο είναι η ενότητα', που όμως τα πιστεύω και τα νιώθω και τα λέω με σιγουριά.
Μέσα στο [un]politically incorrect μυαλό μου κάτι λείπει.

Κατά τα άλλα, τα στρατιωτικά έτοιμα και πέντε κι απόψε. Μη μου αρνηθείτε εξόδους την εβδομάδα αυτή. Ο χρόνος τελειώνει και μαζί του και οι άσοι που είχα. Προχώρα.

Ιούλιε ελπίζω να είσαι -μα δε θα 'σαι- καλύτερος από το παρελθόν.


*you better keep moving forward, or you'll be left behind.
 [vocal sample: hypin' woman blues. η ανακάλυψη του αιώνα]

Monday, June 30, 2014

happiness is the truth #2

Πώς θα σου φαινόταν εσένα αν το πρωινό σου ξύπνημα ήταν τηλεφώνημα συγγενή σου αξιωματικού που να σου λέει συγχαρητήρια;

Παράξενες οι χαρούμενες δευτέρες.

UCY πληροφορική 19.3.
Λυπάμαι όσους κουράστηκαν περισσότερό μου στις παγκύπριες και δεν πήραν θέση.
8-6 τους αιώνιους γιάνκις, ωραίος ο mookie betts κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε. -spoiler: το χθεσινό ματς των sox-
Να πέρναγε κι η Ελλάδα κι ας αγοράζαμε κι άλλες μπύρες.

Το πάρτυ καλά κρατεί και πρωινιάτικα εγώ και η χαρά μου γινόμαστε ένα. 
Μουσική. Ηρεμώ.
Καιρός να χαρεί και ο υπόλοιπος κόσμος μαζί μου.



P.S.: Μαρία σου έρχομαι. Εσένα μια random μέρα, εσένα πριν τις εφτά, εσένα μετά τις οκτώ.




Saturday, June 28, 2014

η πρώτη φορά

Και τα χρόνια περνούν. 

Πότε ξύπνησα για πρώτη φορά -χαρούμενος για κάποιο λόγο- για να πάω στο δημοτικό, πότε αγάπησα τους υπολογιστές για πρώτη φορά, πότε έφαγα δούλεμα για το μέγεθός μου για πρώτη φορά, πότε έφαγα κόλλημα [more like ενθουσιασμός] για πρώτη φορά, πότε αγάπησα ροκ τραγούδι για πρώτη φορά, πότε έγραψα στο πρώτο μου πουκάμισο για πρώτη φορά, πότε φοβισμένος πάτησα στο γυμνάσιο για πρώτη φορά, πότε βγήκα μόνος μου για πρώτη φορά, πότε είδα 007 με φίλους για πρώτη φορά [quantum of solace, είμαι μικρούλι είπαμε], πότε διάλυσα τον εαυτό μου για πρώτη φορά, πότε πήγα σε ματς του κεραυνού για πρώτη φορά, πότε πήρα απολυτήριο για πρώτη φορά, πότε κατάλαβα ότι γράφω καλά για πρώτη φορά, πότε ανακάλυψα την ηλεκτρονική μουσική για πρώτη φορά, πότε μπήκα στο -και από το θεό ξεγραμμένο- κύκκο βήτα για πρώτη φορά, πότε διάλεξα μαθήματα για πρώτη φορά, πότε άρχισα να κράφω κάφρικα αστεία στο τουίτερ για πρώτη φορά, πότε ο εμετός μου έγινε ηλεκτρονικός -βλέπε μπλογκ- για πρώτη φορά, πότε έγινα τελειόφοιτος, πότε κατάλαβα ότι πρέπει να σκέφτομαι λίγο παραπάνω τον εαυτό μου για πρώτη φορά, πότε έγραψα παγκύπριες για πρώτη φορά, πότε φόρεσα σχολικό πουκάμισο και γραβάτα για τελευταία φορά.

Με λίγους φίλους και δικούς μου ανθρώπους 'γιόρτασα' στο απόλυτο show του σχολείου, στην τελετή που υποτίθεται πως πρέπει να θυμάσαι αλλά είναι ναρκοληπτικά βαρετή, 

χαίρε, ώ χαίρε αποφοίτηση.

Και δώστου υπερβολές και δώστου ψέματα για το πόσο καλή και παραγωγική ήταν η φετινή χρονιά και γλείψιμο και επίκληση στο ήθος του πομπού και του δέκτη -κάτι θυμάμαι ακόμα- και το πολύ κύριε ελέησον το βαριέται και ο θεός.


Τι μένει; Τίποτα. Ένα χαρτί με βαθμούς και μια φωτογραφία. Ένα καινούριο αύριο. 
Μία ακόμα πρώτη φορά.

Το reset κοντεύει. Έρχεται ο καιρός που θα πληρώσουμε για λάθη και παραλείψεις μας.
Καιρός να πολεμήσουμε για να κρατήσουμε ό,τι αξίζει να μείνει. 


Wednesday, June 25, 2014

Era Vulgaris: rollercoaster η ζωή μας, σάπιο το σύστημά μας

Από τα wannabe-έξυπνα σχόλια που μέσα μέσα γράφω στο τουίτερ καταλαβαίνετε πόσο μεγάλος φαν του κοέλιο είμαι. [Δεν είμαι, πας καλά;] Όχι ηλίθιε. Το σύμπαν δε συνωμοτεί για να γίνει αυτό που θέλεις. Το σύμπαν συνομωτεί μόνο για να σου διαλύσει ακόμα περισσότερο την ήδη κατεστραμμένη σου μέρα.


Το τελευταίο μου καλοκαίρι πριν να γίνω 'καλός πολίτης' -σε εισαγωγικά γιατί δε μου φαίνεται πως θα γίνω, άλλη ιστορία αυτή- δεν το περίμενα έτσι. Το περίμενα rave party και guaba, jager και μπύρες, θάλασσες και πρωταράδες, με φίλους, με αστεία, με χαρά, ελευθερία.
Αν κάποιος μου έλεγε το Γενάρη πως αρχίζοντας από τον επόμενο μήνα, όνειρα, φαντασιώσεις, ελπίδες που είχα για το καλοκαίρι μου θα καταστρέφονταν θα γελούσα μαζί του. Όλα φαίνονταν τόσο ονειρικά. Δεν περίμενα την καταστροφή. Δεν είχα plan B. Δεν είχα plan be.
Μα οι φιλίες καταστράφηκαν. Οι πρωταράδες και τα guaba και τα ποτά και τα πάρτυ θέλουνε παρέα. Και όρεξη, που τόσο μου λείπει τις τελευταίες δύο βδομάδες. 

Και έτσι έμεινα να απολαμβάνω την 'ελευθερία' μου στην πόλη που τόσο αγαπώ να μισώ και μισώ να αγαπώ, σε μια μαύρη και άδεια λευκωσία. Κλεισμένος σε ένα σπίτι που μου προκαλεί όλο και περισσότερα νεύρα κάθε ώρα που λόγω έλλειψης εναλλακτικής -που να μου αρέσει- αναγκάζομαι να μένω μέσα, μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή.

Με αποτέλεσμα οι μέρες μου να είναι αυτό που λέμε 'του ύψους και του βάθους', εναλλάξ σχεδόν. Rollercoaster, όπως και όλη μας η ζωή στην τελική. Ή high and mighty, ή πολλά νεύρα και σχεδόν κατάθλιψη.
[Ναι το ξέρω πως ένας που δουλεύει σκληρά έχει περισσότερα νεύρα και κούραση. Μα αναλόγως της κατάστασης του ο καθένας συμπεριφέρεται. Τα προβλήματά μου είναι αυτά. Μπορεί για εσένα να μην είναι σημαντικά, για εμένα όμως είναι.] Και τα προβλήματα που νόμισα πως για ένα μήνα θα τελειώσουν, είναι ακόμα εδώ, εξελιγμένα. Και μεγαλώνοντας προχωρούμε από πρόβλημα σε πρόβλημα. Και δε σταματάνε ποτέ.


Πού κολλά ο κοέλιο τώρα.

Ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο όταν, γυρίζοντας το κανάλι, άκουσα -στο σίγμα πρέπει να ήταν- από το ραδιόφωνο -άρα στο πρώτο- μια συζήτηση [ήταν ο Δίπλαρος του δησυ και ο Χριστοφίδης του ακελ αν δεν απατώμαι, και οι δύο της επιτροπής παιδείας στη βουλή(;), και ο Νικήτας να προσπαθεί ματαίως να σταματήσει τον επερχόμενο πολιτικό καυγά που αναπόφευκτα θα ακολουθούσε] περί παιδείας. 
Λάβανε λέει δύο εκθέσεις από το υπουργείο παιδείας στη βουλή για προτάσεις που έγιναν στην τρόικα σχετικά με την παιδεία, και ο -κλασικά λαϊκιστής- του ακελ να φωνάζει πως με περικοπές θα καταστραφεί το επίπεδο του εκπαιδευτικού μας συστήματος στην κύπρο. Αντίθετα, ο του δησυ να προσπαθεί να πείσει πως οι αλλαγές αυτές θα είναι υποχρεωτικές μεν ώστε να μειωθούν τα κόστα, αλλά για το καλό, και μέσα στο πλαίσιο του 'μετασχηματισμού' ή 'μεταρρυθμίσεων' πως διάολο τις είπαν δε θυμάμαι τώρα που έχει θέσει ως στόχο η κυβέρνηση ή κάτι τέτοιο.

Κάπου εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε ένα βασικό σημείο, κύριοι πολιτικόκορες. Για να υποβαθμίσεις κάτι, πρέπει πρώτα να έχει κάποιο επίπεδο. 

Για το σαπισμένο μας σύστημα έχω γράψει ήδη πολλά, έχω φτύσει ήδη πολύ εμετό. Δε θέλω να το ξανααναπτύξω. Εκθέσεις, σχόλια, κείμενα, ολόκληρο έρα βούλγκαρις έκανα τον κόπο να γράψω
[Σημείωση: χωρίς να θέλω να το περηφανευτώ -πολύ- αλλά και ταυτόχρονα περήφανα, ανακοινώνω πως το κείμενο αυτό, μαζί με το άλλο που λέει για τη 'διαδήλωσή' μας για τα λεωφορεία δημοσιεύτηκαν σχεδόν αυτούσια -σχεδόν γιατί έγινε η απαραίτητη λογοκρισία στο αόρατο ειρωνικό δηλητήριο που είχαν οι λίγες μου λέξεις- στην εφημερίδα του σχολείου μου, γιατί 'εξέφραζαν την άποψη των μαθητών' -σε εισαγωγικά γιατί in real life οι περισσότεροι χεστήκανε- . Την άποψή μου εκφράζανε. Εμένα, ενός πρώην πικραμένου, απηυδησμένου -και σχετικά καλού- μαθητή της μούχλας αυτής που λέγεται δημόσια εκπαίδευση στην κύπρο]
Επί ματαίω. Γιατί κανένας μα κανένας δε θα μπει στον κόπο να ανοίξει τη σχολική εφημερίδα του και από το θεό ξεγραμμένου κύκκου β', ή κανενός άλλου σχολείου για να δει τα τυχόν παράπονα των μαθητών. Κανένας υπεύθυνος δε θα πάρει στα χέρια του την πρώτη έκθεση της χρονιάς ενός τυχαίου τελειοφοίτου [η πρώτη έκθεση έχει θέμα σχετικό με την παιδεία] -άσχετα πως οι μισοί την έχουνε έτοιμη από τα φροντιστήριά τους- για να δει τα προβλήματα. Γιατί ενός μαθητή της γ' λυκείου; Γιατί αυτός έχει δώδεκα τώρα χρόνια νιώσει στο πετσί του το λάθος. Ξέρει λίγο καλύτερα από κάποιον που κάθεται οχτώ με τρεις μπροστά στο γραφείο του υπογράφοντας επιστολές, αναλύοντας θεωρίες και χαϊδεύοντας άσπρες γάτες μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσει.

Το κερασάκι στην τούρτα, ή μάλλον το πετρέλαιο στην ήδη φουντωμένη φωτιά μου, το τελειωτικό χτύπημα στα ήδη κομματιασμένα νεύρα μου ήταν το θρυλικό απόφθεγμα του ενός από τους δύο πολιτικάντηδες, 'που θέλουν να μιλούν με παραδείγματα'. 
"Το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου έχει το ένα από τα μικρότερα ποσοστά μαθητών που φεύγουν από τα σχολεία πριν ολοκληρωθεί η φοίτησή τους". Και καλά ότι γίνεται καλή δουλειά.

Να σου πω κάτι άλλο μίστερ. Υπάρχει ένας παράγοντας που λέγεται κοινωνική πίεση. Πόσο μάλλον στην Κύπρο, όπου είμαστε πέντε νοματαίοι, όπου ο κουμπάρος σου είναι ο τρίτος ξάδερφος του φίλου του πρώην της αδερφής σου, όπου ο ένας ξέρει τον άλλο. Και όταν όλοι μεταξύ μας γνωριζόμαστε, υπάρχει και κάτι άλλο που λέγεται κουτσομπολιό, ή κοινωνική συζήτηση ή κάπως έτσι τη λένε τα πολιτισμένα αγγούρια. Όλοι το κάνουμε, θελημένα ή ακούσια. 'Ξέρεις το γιο της Y, αυτής που είναι παντρεμένη με το Ν το θείο του Η που ήταν συμμαθητής σου στην προδημοτική, ναι αυτός, πήρε αριστείο με δεκαεννιάμιση και πήγε στη γερμανία για να γίνει γιατρός, εσύ τι κάνεις με τη ζωή σου αχαΐρευτε;' [insert κλασικό disclaimer για συμπτωματική ομοιότητα here] Οι σπουδές, και σύντομα το μάστερ, πλέον δεν υπάρχουν σαν επιλογή για να βελτιώσεις τις γνώσεις σου και να εξειδικευτείς στο θέμα που σε ενδιαφέρει, είναι το μίνιμουμ που περιμένουν οι γονείς σου και οι συγγενείς σου για να μην τους χαλάσεις τις απαιτήσεις που έχουν από εσένα, να μην τους χαλάσεις την εικόνα που έχουνε στην κοινωνία -μη χέσω- και να μη σε συζητάει ο κόσμος. Εδώ γίνονται καβγάδες για να πάει κάποιος μαθητής στην Τεχνική σχολή αντί για ένα νορμάλ λύκειο, και παρόλο που ξέρεις ότι ο γιος ή η κόρη σου δεν το 'χει, ή θέλει να ακολουθήσει ένα χειρωνακτικό επάγγελμα, ΟΧΙ, ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ γιατί η χειρωνακτική εργασία είναι μια κατηγορία πιο κάτω και γιατί να γίνει ο γιόκας μου υδραυλικός και όχι λογιστής -γεμίσαμε με λογιστές και οικονομολόγους- και να μην κάθεται σε γραφείο και τι θα έχω να λέω μετά στις χάι κλας φίλες μου στο επόμενο τσάι-wannabe-γκαλά του χριστιανικού συνδέσμου της ενορίας.

Και μια που 'θέλετε να μιλάτε με χειροπιαστά παραδείγματα'. Οι Κύπριοι μαθητές, και κατ'επέκταση το κυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα, έρχονται εδώ και χρόνια δεύτεροι από το τέλος στο πανευρωπαϊκό τεστ pisa, που αξιολογεί τα εκπαιδευτικά συστήματα της κάθε χώρας βάζοντας σε τυχαίους μαθητές από κάθε βαθμίδα ένα τεστ για να αξιολογήσει κατά πόσον έχουν τις βασικές ικανότητες, όπως αυτή της κατανόησης της γλώσσας, απλή μαθηματική λογική, λογική σκέψη, απλή φυσική. Είμαστε προτελευταίοι! [Τελευταία είναι η Ελλάδα, στην οποία ως γνωστόν η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη -εκεί που νόμιζες πως δεν πάει πιο κάτω-. ] Μπράβο μας!

Έχω την απορία τι διάολο φτάνει στα αυτάρεσκα αυτιά σας [pun intended] ενώ όλοι μα όλοι οι επηρεαζόμενοι φωνάζουμε.

Κάτι τελευταίο. Η περιβόητη αναγωγή -ή όπως την ονομάζουν οι 'φίλοι' του υπουργείου, στατιστική επεξεργασία, και πράγματι αυτό είναι- που όλοι μα όλοι περιμένουμε για να ψηλώσουν οι βαθμοί μας, δε δείχνει τίποτα άλλο από τρύπες, τρύπες στο σύστημα, τρύπες μεγάλες που τρέχουμε να καλύψουμε ανεβάζοντας βαθμούς για να κλείσουν οι θέσεις.

Μπορεί να έχω τελειώσει εγώ. Δε θα έχω να ανεχτώ τίποτα άλλο από αυτά. Πλέον είμαστε μακριά και -όχι- αγαπημένοι εγώ και το σύστημα. Μα δε θα πάψω -όχι όσο νιώθω πως μπορώ να πολεμήσω, όχι μέχρι να δω πως είναι όλα μάταια και να παραιτηθώ κι εγώ σαν τον καβαφικό σατράπη- να ενδιαφέρομαι, όσο έχω αδέρφια, όσο έχω παιδιά, όσο έχω δικούς μου, όσο υπάρχουν άνθρωποι στη δημόσια παιδεία. 'Η τουλάχιστον έτσι πιστεύω μια εβδομάδα μετά. Η αλλοτρίωση μοιραία, αναπόδραστα θα ακολουθήσει με τον καιρό.


Και κάπως έτσι, για άλλη μια μέρα, το σύμπαν συνωμότησε για να μου σκοτώσει άλλη μια μέρα. Γιατί ένα rollercoaster είναι η ζωή μας. 
[edit: συγχαρητήρια στην εθνική αγαπημένη. όαση στη σαχάρα σήμερα.]

P.S: όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αρκεί να ξημερώσει. I know what I'm talking about.

Monday, June 23, 2014

happiness is the truth #1

τα αποτελέσματα των παγκυπρίων έχουν βγει. Σχετικά ευχαριστημένος. Θα μπορούσαν να με είχαν βαθμολογήσει να είχα πάει καλύτερα -τι είναι κι αυτή η μαλακία 'θα μπορούσαν να με είχαν βαθμολογήσει'; ναι, είναι σχετικά αυστηροί οι διορθωτές, αλλά εσύ έκατσες τον κώλο σου, διάβασες όσο διάβασες και πήγες να γράψεις. Οπότε είναι καθαρά δική σου ευθύνη ο βαθμός.- 17.2 ο γενικός. ΜΙΑ ΧΑΡΑ. [UCY, I'm on my way]

Οι σοξ νίκησαν. Είναι δευτέρα πρωί, και είμαι χαρούμενος.

Και όταν χαίρεσαι, πρέπει να μοιράζεσαι το χαμόγελο με άλλους. Είναι ανώφελο και ηλίθιο να γελάς μόνος σου ενώ γύρω σου να βλέπεις μαύρα πρόσωπα. [όχι νέγρους. δεν ήταν ρατσιστικό σχόλιο, for once]

Ξύπνα και φτιάξε σε όλους φραπέ και τοστ. Βάλε ακουστικά, άκου nu disco, άρχισε να χορεύεις σαν ηλίθιος στο σπίτι -αφού το ξέρω πως δε μπορείς να χορέψεις, ας χορέψουμε μαζί ντάρλινγκ- και κάνε τους άλλους να σε κοροϊδεύουν. Εσύ έτσι κι αλλιώς δεν τους ακούς, το μπάσο σου καθορίζει τις άτσαλες κινήσεις σου. Γελάνε μαζί σου. Δεν έχει σημασία. Γελάνε, κι αυτό έχει σημασία. Ίσως μέσα από το ταλαιπωρημένο από τη ρουτίνα και τον κόπο καβούκι τους να χορεύουν κι αυτοί άτσαλα σαν εσένα ένα δικό τους χορό. Swing, καλαματιανό, της βροχής, δεν έχει σημασία. Χορεύουν, κι αυτό έχει σημασία.

Δε δημιουργηθήκαμε για να είμαστε μίζεροι. Σε κανένα δεν ταιριάζει. Ούτε στο χειρότερο εχθρό σου.
Ο άνθρωπος στα δύσκολα έχει τον άνθρωπο για να τον επαναφέρει στην κανονική του πορεία.
Γι' αυτό γέλα και μετάδωσε τη χαρά. Χόρεψε και μετάδωσε το ρυθμό.
Ξανακάνε τους ανθρώπους άνθρωπους. Να θρώσκουν άνω, να κοιτάζουν ψηλά στον ουρανό και να απολαμβάνουν το ότι είναι άνθρωποι.
Αυτό έχει σημασία.

P.S. α λα campesinos, "if there's one thing I could never confess is that I can't dance a single step"
P.S. 2: ταιριάζει το happy του pharrell? όχι, too overplayed


Friday, June 20, 2014

three second memory

Δε μου αρέσει να καταφεύγω σε στερεότυπα. Όμως μπορώ να πω πως σαν Κύπριοι έχουμε κοντή μνήμη.  [Διάβαζα ένα άρθρο πριν χρόνια στα αθλητικά μιας εφημερίδας, δε θυμάμαι ποιας, για αυτό και έκτοτε το χρησιμοποιώ σαν φράση.] Έχουμε την ικανότητα να ξεχνούμε και να αγνοούμε πανεύκολα το κακό, μέχρι αυτό να μας χτυπήσει τη δική μας πόρτα.
Ο καθένας μας ξέρει από ένα παράδειγμα πρόσφατο, όταν χτύπησε αρχικά η οικονομική κρίση. Όλοι μας μιλήσαμε με το Χ, ο οποίος μας είπε για την ιστορία της Υ που την απολύσανε από τη δουλειά της με τις περικοπές και έχει χρέη και πόσο λυπότανε για αυτή, και τον επόμενο μήνα ο ίδιος Χ πήγε και αγόρασε την καινούρια μερσεντές σε δόσεις 'επειδή η διαφήμιση έλεγε πως τη μπι κλας την είχε σε προσφορά με άτοκες δόσεις' παρόλο που και ο ίδιος και όλοι γύρω του ξέρουνε πως λεφτά δεν έχει, μα η βιτρίνα βιτρίνα. [κάτι έχω με τα αυτοκίνητα και με τους κατόχους μερσεντές. sorry fellas, I'M NOT SORRY.]
*disclaimer: η όποια ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τελείως συμπτωματική. Besides, ποιος ονομάζει το γιο του Χ ή την κόρη του Υ; That's horrible parenting.

Έτσι ακριβώς όπως όλοι ξεχάσαμε ότι υπάρχει κρίση μέχρι να έχουμε εμείς πρόβλημα, έτσι θα ξεχάσουμε και το προχτεσινό (?) γεγονός με τον πατέρα που σκότωσε την οικογένεια του, εκτός τον [κατά ένα τυχερό τρόπο] άτυχο γιο του που τραυματίστηκε σοβαρά. Ναι. Θα το ξεχάσουμε. Και τις αλλαγές που ζητούμε από την κυβέρνηση θα τις ξεχάσουμε, γιατί δε θα γίνουν άμεσα. Ακριβώς όπως ξεχάσαμε όλοι τις διαμαρτυρίες που κάναμε για τα θύματα παιδεραστίας πριν κανένα μήνα. [Εμένα μου το θύμισε το ότι πέρασε σήμερα ο νόμος κατά της σεξουαλικής κακοποίησης, και έχω να πω ευτυχώς. Από ότι νομίζω είναι το μόνο νομοσχέδιο το οποίο -αφού πέρασε από σαράντα κύματα για το ποιος είχε πρώτος την 'ιδέα' και την 'κηδεμονία' του- (απόδειξη ότι ακόμα και για τόσο ευαίσθητα θέματα οι πολιτικάντηδές μας βάζουν πάνω από όλα το κόμμα και τη σκοπιμότητα) πέρασε ομόψηφα, και μπορώ να πω γρήγορα -σε σχέση πάντα με τα άλλα νομοσχέδια- από την ολομέλεια της βουλής.] Τις θυμάστε όλοι σας; Αμφιβάλλω.
Το ξεσηκωμό της κοινής γνώμης για τους ξένους πατεράδες που 'πήραν τα παιδιά τους σε διακοπές' στη χώρα τους και εξαφανίστηκαν, το θυμάστε; Μπα.
Το θάνατο του Γιώργου Γκουγκούρη -ήταν στο σχολείο μου αν και δεν τον ήξερα, αιωνία του η μνήμη btw- σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Μακεδονίτισσα -το οποίο έγινε κοντά στην περιοχή μου  και όμως κανένας δεν κατάλαβε- το θυμάστε; Το πώς όλοι κινητοποιήθηκαν και συζητούσαν το πώς μια βλακεία προκάλεσε το κακό; Όχι;
Όλα αυτά τα γεγονότα είναι πρόσφατα. Τα ξεχάσαμε. [Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Μα και εγώ μαζί.]
Γιατί, κατά βάθος, δε μας ενδιαφέρει. Τουλάχιστον όχι μέχρι η συμφορά να χτυπήσει την πόρτα μας, ή την πόρτα ενός ανθρώπου που αγαπούμε. Κατά βάθος, χεστήκαμε. Και για τις δολοφονίες με το G3, και για το Γκουγκούρη, και για όλα τα άλλα. 


Η αλήθεια είναι πως και εγώ δε διαφέρω. Σε θέματα που δε με επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα έχω και εγώ μνήμη χρυσόψαρου. Πάνω κάτω τρία δευτερόλεπτα.
Δε ξέρω αν υπάρχει λύση για αυτό. Δε ξέρω αν υπάρχει κάτι που θα με κάνει να ενδιαφέρομαι περισσότερο για το συνάνθρωπό μου. Ποιος θα με κάνει ενεργό πολίτη στα δεκαεφτά αν δε με μάθει κάποιος από τα πέντε μου; Αν δε μου διδάξει κάποιος τον ανθρωπισμό στα εφτά μου; Αν δε με παρακινήσει να γίνω εθελοντής στα έντεκα; 
Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις εθελοντής φυσικά. Αλλά πρέπει να το νιώθεις. Και κάποιος, είτε αυτός λέγεται οικογένεια, είτε παιδεία, είτε δε-ξέρω-και-εγώ-τι πρέπει να σου καλλιεργήσει αυτά τα αισθήματα. Δε μπορείς να είσαι εθελοντής και ιδιοτελής. Δε μπορείς να προσφέρεις αληθινά χωρίς να αγαπάς το γνωστό άγνωστο που θα μπορούσε να ήταν εσύ.

Three second memory λοιπόν. Ένα από τα τραγούδια που ανακάλυψα πρόσφατα, και αγάπησα. Ο τίτλος του περιγράφει όλο αυτό το κείμενο σε τρεις λέξεις. [Και το animation του είναι ωραίο.]


*Three second memory. 
Helps you to forget all the same and sometimes
it's what you need to move on with life again.

[Το να ξεχνάς και να αδιαφορείς κάποιες φορές είναι καλό. Ειδικά όταν πρόκειται για συναισθήματα ή καταστάσεις. Κάποιες φορές πρέπει να αγνοήσεις συναισθήματα για να προχωρήσεις μπροστά. Πρέπει να κάνεις ένα reset στη μνήμη σου, σαν χρυσόψαρο. Να ξεχάσεις τα πάντα. Για εσένα.]

Thursday, June 19, 2014

Era Vulgaris: guns n' trolls

Υπάρχει ένα γνωμικό που λέει ότι το μαχαίρι μπορεί να κόψει ψωμί μα μπορεί και να σκοτώσει. και η αλήθεια είναι ότι το όπλο μόνο του δε σκοτώνει. Ο άνθρωπος σκοτώνει.

Υπέρ της οπλοκατοχής δεν είμαι. πόσο μάλλον τη βρίσκω ηλίθια. [o carlin το είπε ότι μόνο οι αστυνομικοί και οι εγκληματίες πρέπει να έχουν όπλα;]  Το να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου με όπλο σε περίπτωση που αυτός που σου επιτίθεται κρατά όπλο το θεωρώ ως το μοναδικό λόγο να έχει όπλο ένας απλός πολίτης. Κατά τα άλλα, να χέσω ΟΛΟΥΣ τους λόγους και τα επιχειρήματά σας.

Νομίζω πως η δικαιολογία με την οποία υπάρχουν τα G3 σε κάθε σπίτι πρώην εφέδρου είναι ο πιο γρήγορος οπλισμός του στρατού σε τυχόν επίθεση (?) Okay.

Όσο και να λέει ο Άμυνας και ο αρχηγός του ΓΕΕΦ ότι η εθνική φρουρά είναι αξιόμαχη, εγώ δεν πείθομαι. [fyi, είχαμε ένα 'debate' το Δεκέμβρη τέσσερις τελειόφοιτοι με το Φωτίου όταν ήταν ΥπΑμ και τον αρχηγό του ΓΕΕΦ, δεν έδωσα πολλές πληροφορίες αλλά έγινα ρεζίλι] Η κωλότρυπα που λέγεται Κυπριακός στρατός στην οποία θα ενταχθώ στις 7 του επόμενου μήνα δεν είναι τίποτα άλλο παρά θαλαμοσυντηρήσεις και καθαρισμοί όπλων και δωματίων και μια άσκηση κάθε τόσο για το ξεκάρφωμα και λούφα και παραλλαγή και τιμητικές άδειες και άι-φορ και πολύ, μα πολύ μέσο.
Οπότε, sir/madam [probably sir] υπεύθυνε για την κατοχή όλων αυτών των όπλων των γερμανικών στα σπίτια, ξανασκέψου ότι την τυχόν επίθεση ο κάθε πρώην οπλίτης που πίνει φραπέ τη στιγμή που θα παίζουν οι σειρήνες δε θα την προλάβεις με το να έχει το κάθε σπίτι και G3.

Αρκετοί φόνοι έχουν γίνει με το στρατιωτικό όπλο. Που τι σημαίνει; Ότι ένας πρώην έφεδρος, που τελείωσε κανονικά το στρατό, έχει κάνει το φόνο. Για να έχει όμως τελειώσει κανονικά το στρατό και να κρατά όπλο σημαίνει πως έχει κριθεί Ι1/Ι2, aka υγιής ψυχικά.
Και τώρα πες μου: Ποιος είναι ο λογικός άνθρωπος, ο οποίος σε μια τυχαία στιγμή παίρνει το όπλο, το οπλίζει και σκοτώνει όποιο βρει γύρω του ή όποιον του τη σπάζει; Νομίζω πως κανένας.
Κανένας λογικός άνθρωπος δε γίνεται ψυχοπαθής από τη μια στιγμή στην άλλη. Σε κανένα δεν 'του γυρίζει' έτσι απλά, τουλάχιστον όχι τόσο πολύ για να σκοτώσει τα πλάσματα που [κανονικά θα έπρεπε] να αγαπά όσο και τον ίδιο του τον εαυτό. Τη γυναίκα του και το σπέρμα του.
Που σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος. Τι; Όχι το όπλο. Το όπλο κάνει τη δουλειά του. Να σκοτώνει. Ο άνθρωπος πάει λάθος. Και όταν κάτι πάει λάθος με ένα άνθρωπο, φαίνεται. Συνήθως.

Τι πρέπει να γίνει; Αν και το να μη δίνεται όπλο σε κανένα έφεδρο -δεδομένης της [υπάρχουσας, αλλά κανένας δεν το παραδέχεται] αδυναμίας αντίδρασής μας- φαίνεται σαν μία καλή λύση, ας υποθέσουμε ότι πράγματι η ΕΦ θα μπορούσε να προλάβει μια τυχόν ξαφνική επίθεση με το να έχει ο καθένας όπλο και έτσι πρέπει να βρεθεί άλλη λύση. Ποια είναι αυτή;

ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ Η ΠΛΗΡΗΣ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΕΧΩΝ ΤΟ ΟΠΛΟ. ΙΣΩΣ.
Και όταν λέω διαρκώς, εννοώ σε τακτά χρονικά διαστήματα. [Όχι τόσο τακτά όσο οι ασκήσεις του στρατού. Πιο συχνά.] Έτσι ίσως να μπορούσαμε να προλάβουμε τραγωδίες σαν αυτή.

Για το τραγικό γεγονός πληροφορήθηκα από την κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Τελευταία είμαι τόσο απασχολημένος με το κωλοβάρεμά μου λόγω της επικείμενης μου θητείας, που δεν έχω χρόνο να κοιτάω ειδήσεις. Και έτσι αναγκάστηκα να κάνω αυτό που μισεί κάθε μπλόγκερ που σέβεται τον εαυτό του: έρευνα. Και πέτυχα αυτό.

Είδα διάφορα σχόλια και απόψεις. Μπορώ να πω πως γέλασα και με τον πανίκο.
ΝΑΙ. ΓΕΛΑΣΑ. ΜΕ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ. ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;

Σχόλια είδα πολλά, και μπορώ να πω ότι ο καθένας έχει και το δικό του δίκιο.


Μπορεί να είμαι μικρός ακόμα, αλλά ένα έχω να πω για το τι μας δέρνει σαν κοινωνία: αυτό, αυτό να ρίχνουμε τις ευθύνες πάντα μα πάντα σε οποιοδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτούλη μας.
Φυσικά και δε λέω πως φταίς εσύ ή ο όποιος άκυρος εσύ για το φόνο. Αλλά αν τρία άτομα έχουν πεθάνει, ένας έχει τραυματιστεί, και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να φταις κόμματα, οργανώσεις, στρατούς, κυβερνήσεις, τρόικες, πατατοπαραγωγούς και ουρακοτάγκους κάτι πάει λάθος.

'Και τι να κάνω εγώ, ώ μέγα μπούλμπιε;' Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου, να κάνεις ό,τι μπορείς για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, αφού και εσύ διαφωνείς. Γιατί αν πεις πως 'μα αν αλλάξω εγώ και δεν αλλάξουν όλοι οι άλλοι είναι μάταιο' κανένας δε θα αλλάξει και η κοινωνία δε θα αλλάξει αν δεν αλλάξουν οι άνθρωποι.
Ποιος φταίει για τη σημερινή κατάσταση της αδιαφορίας; Εγώ, εσύ και ο όποιος άκυρος εσύ, όλοι μας. Αλλά πρέπει να αρχίσουμε από το εγώ.


Ναι, το ξέρω πως έχει νοηματικές τρύπες το κείμενο, και ναι, ο τρόπος που μεταφέρομαι από τη μια ιδέα στην άλλη είναι λάθος, και ατεκμηρίωτος. Αν θέλεις μη με λάβεις στα σοβαρά. Απαγόρευσέ μου να θυμώνω για το στάτους κβο.
Μα σου θυμίζω πως είμαστε στο ίντερνετ. Είμαι ένας γλόμπος για τους περισσότερους και είσαι μια μπλε εικόνα χωρίς μάτια. Χάσε την ώρα σου προσπαθώντας να με αλλάξεις όπως χάνω την ώρα μου προσπαθώντας να σε κάνω να σκεφτείς.

Saturday, June 14, 2014

ωραία.

Ωραία η νύχτα, ωραίος και ο αιώνιος ύπνος. Ωραία τα πρόσωπα, ωραία η πινέζα.
Ξυπνώ μεσημέρι για να ανακαλύψω ότι οι red sox νίκησαν. Ωραία.
Ωραίο το μπάνιο που θα σου θυμίσει ότι ήσουν έξω. 
Ωραίο το φραπέ [σκέτο όλο γάλα btw], ωραίο το πρέτζελ του lidl σε σχήμα ποδοσφαιρόμπαλας.

Στο σαράντα το volume του lenovo.
E-swing στο spotify. 
Τάβλι στο dod.
Να περνάς ωραία.

Ένα home run του Papi. Ένα τραγούδι για να χορέψεις μόνος σου στο δωμάτιο. Μια τυχερή νίκη στο τάβλι. Το αίσθημα του νερού να τρέχει το πρωί. Ο καφές που σε ξυπνά. Το μήνυμα της δικής σου miss murder. Το πανέμορφο γκολ του βαν πέρσι. Ένα καλό αστείο. 
Αυτά τα μικρά πράγματα μετράνε πολύ.

Eίσαι γαλήνιος και η κάθε λεπτομέρεια σου φαίνεται ωραία.
Και έτσι γίνεται ωραία η ζωή σου. Έστω για σήμερα.

Let's ride.


σελέστε and co, have fun out there. 

Monday, June 9, 2014

music will (not) tear us apart

enough whining.
more music.
relax and enjoy.


ίσως καλύτερο από το original.

φραπέ και procrastination

*οικογενειακές επισκέψεις με κακό χιούμορ και εύκολο, ψεύτικο γέλιο
*τρία φραπέ και procrastination
*το δωμάτιο μοιάζει με τη λωρίδα της γάζας
*σκέψεις αραδιασμένες χωρίς συνοχή

Τα μπλογκ είναι μια όαση στο μίζερο σήμερα που ζω. 
Τα λίγα χαμόγελα της μέρας τα βρίσκω σε ποστ του αδικημένου και μηνύματα.
Είναι ωραίο να βλέπεις πως σκέφτεται ο άλλος.
Είναι ωραίο να σκέφτεσαι διαφορετικά.
Είναι ωραίο να σκέφτεσαι.
Είναι βασανιστικό να σκέφτεσαι πολύ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη δρακουλίνα για αυτό.

Hasta pronto.

Friday, June 6, 2014

μήνες μοναχικοί ελευθερίας

Ακόμα να καταλάβω ότι οι παγκύπριες τελείωσαν.

Που σημαίνει τι; Ένας μήνας χωρίς έγνοιες. Ένας μήνας ελευθερίας. Ένας μήνας για να τον περάσω με φίλους
και την τελευταία βδομάδα με δικούς και συγγενείς που θα μου εύχονται 'καλός πολίτης'.

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Ο πατέρας μου προσπαθεί να συνηθίσει τη σκέψη του ότι μεγάλωσα. Η μητέρα που προσπαθεί ακόμα να καταλάβει το πώς μεγαλώνει το εφηβικό μου μούσι. [το οποίο παρεμπιπτόντως δε θα μεγαλώσω ακόμα πολύ για να μη μοιάζω με το Μπιν Λάντεν χωρίς κελεμπία]

Και τώρα τι με περιμένει; Δεκατέσσερις [24 για άλλους] μήνες κωλοβαρέματος, δυστυχίας, έλλειψης έμπνευσης, καταστροφής, μήνες
'αποτελμάτωσης των ονείρων, ιδεών και οραμάτων' [βλογημένη ανάλυση του καβάφη, σε θυμάμαι ακόμα]

Πώς να περάσω το μήνα που μου απομένει; Τι να πρωτοκάνω; Τόσες ωραίες στιγμές μπορώ να περάσω
...
...

Τι να κάνω; Ο κόσμος μου καταστράφηκε μέσα σε δύο μήνες.
Τι να κάνω; Οι φίλοι οι πολλοί γίνονται φαντάσματα.
Τι να κάνω;

Το μουντιάλ και τις μπύρες θα τα αγαπήσω πιο πολύ φέτος.


Χρόνε αλήτη,που ανθρώπους μεγαλώνεις και καταστρέφεις.
Μα δε φταις εσύ. Ο άνθρωπος φταίει.



Το τραγούδι αυτό με συνόδεψε από μοναξιά σε μοναξιά.
Ας το μάθουνε κι άλλοι, να συνεχίσει ο κόσμος να μη νιώθει μόνος του.

*please be there.

Wednesday, June 4, 2014

15 λεπτά ψώνιου

Όλοι κάποτε ονειρευτήκαμε να γίνουμε διάσημοι. Viral. Internet sensations.
Κυρίως στην ηλικία της 6ης δημοτικού [μου], βλέπε περίπου 2007-8. Τον καιρό, δηλαδή, που έγινε της 'μόδας' το MSN messenger [και όλοι είχαμε ένα άτυπο διαγωνισμό ποιος θα είχε τις περισσότερες επαφές στο εμεσέν του]. Από τότε, κατάλαβα τη δύναμη που είχε το internet. Και από τότε, κατάλαβα ότι η πληροφορική ήταν αυτό που μου ταίριαζε.

Το πρώτο μου 'podcast' που είχα ανεβάσει, με ένα φίλο κολλητό μου θυμάμαι, ήταν ένα κακόγουστο αστείο που κάναμε στο messenger. Είχε πρωτοεμφανιστεί το windows live, [το οποίο συμπλήρωνε το mediocre windows vista] το οποίο έδινε στους χρήστες του τη δυνατότητα αποστολής ηχητικών και βιντεομηνυμάτων. 
Μια καλή ανοιξιάτικη μέρα, ανοίξαμε το λάιβ και στείλαμε ηχητικά μηνύματα σε 2-3 συμμαθητές μας, διάρκειας 10-15 δευτερολέπτων -επειδή τόσο ήταν το όριο-. Αποφασίσαμε ότι μας λέγανε ΟΒΑΚ [δε θυμάμαι τι ακριβώς σήμαινε το ακρώνυμο τώρα, πάντως είχε σχέση με βοθροκαθαριστές κύπρου. y'know, dumb ονόματα δημοτικού.] και αυτοσυστηθήκαμε. Η απάντηση που λάβαμε ήταν πως μέσα από το παλιό, μισοχαλασμένο μικρόφωνο του Χρήστου ακουγόμασταν σαν να ήμασταν ραδιοφωνικοί παραγωγοί. 
Και κάπως έτσι εξελιχθήκαμε σε OBAK radio ή κάπως έτσι, και το podcast μας που κράτησε μιάμιση περίπου ώρα ήταν ένας αχταρμάς της τότε διάσημης μουσικής, enrique iglesias και rebeldeway [περίπου τότε το καλοκαίρι ήταν η πρώτη φορά που άκουσα και αγάπησα για πρώτη φορά ξένο ροκ τραγούδι, συγκεκριμένα το californication των red hot chili peppers] και φυσικά σαχλών, ηλίθιων αστείων που τότε μας έμοιαζαν hilarious, γιατί έκαναν τους άλλους να γελούν και εμάς να νιώθουμε σαν δίδυμο μικρών CK και Carlin, όμως τώρα που τα θυμάμαι ακούγονται χειρότερα και από συνηθισμένα αστεία Σεφερλή. Και εννοείται, του πάθους και της θέλησης που είχαμε να νιώσουμε ξεχωριστοί, διάσημοι, αστείοι.
Το χιούμορ μου πάντως δεν έχει εξελιχθεί και πολύ από τότε :(

Σήμερα, έξι ++ χρόνια και μια σειρά αποτυχημένων mixtapes και podcasts μετά [βλέπετε, ποτέ δεν ήμουν διάσημος στο σχολείο, πόσο μάλλον το αντίθετο], το πάθος μου για μουσική και μια δική μου παραγωγή παραμένει αναλλοίωτο. [έχω προσωπικές εμπειρίες σε ραδιόφωνο, στην πραγματική ζωή, και ξέρω πόσο υπέροχα νιώθεις -και πόσο ντροπαλός είσαι την πρώτη φορά. και τη δεύτερη. και την τρίτη. και κάθε φορά.-]
Και όλο λέω πως θα ξαναρχίσω το δικό μου podcast, και όλο λείπει η όρεξη ή η έμπνευση ή ο χρόνος ή το υλικό -η μουσική ποτέ δεν τελειώνει- ή όλα μαζί. Και όλο σκέφτομαι ονόματα για το podcast για να ακούγεται appealing. Και όλο μου αλλάζω παρατσούκλια για να 'ακούγομαι' πιο 'artistic' [το μπαμπαστρούμφ  που μου κόλλησαν κάποτε και ποτέ δε μου ξεκόλλησαν το μίσησα όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου]. Όλα για να ικανοποιήσω το ψώνιο που κρύβω, το ψώνιο που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Αλήθεια, πόσοι από εμάς/εσάς δε γράφετε στο τουίτερ και στο blog, εκτός από την έμφυτη ανάγκη που έχουμε ως άνθρωποι να εξομολογούμαστε τις σκέψεις και τα παράπονά μας [ και να βγάζουμε γραπτώς τον εμετό μας, όπως σημειώνω συχνά], για να ικανοποιήσουμε αυτή την έμφυτη, επίσης, ανάγκη μας να νιώσουμε διάσημοι; Να νιώσουμε γνωστοί; Μπορεί να το κάνουμε ασυνείδητα, ή συνειδητά σε μικρό βαθμό. Όλοι μας όμως το έχουμε ονειρευτεί, το έχουμε αναγνωρίσει σε μια γωνιά της φαντασίας μας. Το χρειαζόμαστε για να νιώσουμε ξεχωριστοί, επιτυχημένοι.

Και όλοι θέλουμε να νιώσουμε επιτυχημένοι, καθώς όλοι ξέρουμε το άτυχο και μοιραίο και αναπόφευκτο μας τέλος.

Ο Andy Warhol είχε κάποτε πει πως όλοι δικαιούμαστε 15 λεπτά φήμης. 15 λεπτά για να ικανοποιήσουμε το ψώνιο μας. Και σκέφτομαι: ακόμα και αν κάποτε τα αποκτήσω, ποιο μέρος της κομματιασμένης μου προσωπικότητας [για το σώμα και τις αθλητικές μου ικανότητες ούτε καν το συζητώ] πρέπει να δείξω στον κόσμο πρώτο;
Τι ξεχωριστό έχει ο καθένας από εμάς να επιδείξει;


Το όνομα αυτού, Long live the funk. Η μουσική δεν τελειώνει. Η θέληση δε θα λείψει. 
Το podcast θα το ξαναρχίσω. Να το περιμένετε.


Monday, June 2, 2014

nuff whining, moar dancing

my mood right now.



*moving head randomly*

[edit:link fix'd]

τρίγωνο εγγεγραμμένο στην έλλειψη / βάλτο γραπτό στον κώλο σου

Κατά τα άλλα το γραπτό ήταν εύκολο. Μια άσκηση στο Β' μέρος εδυσκόλεψε τους παραπάνω, με όσους εμίλησα καταλαβαίνω ότι είμαι ένα από τα ελάχιστα άτομα που εκαταφέραν να τη λύσουν [με μια μαφία of course]. Ήταν τζαι το τρίγωνο, το εγγεγραμμένο στην έλλειψη.

Αφού ξέρετε ρε κάχτοι ότι ακόμα τζαι ένας καλός μαθητής τρώει μισήν ώρα μέχρι να φκάλει μια σχέση μεταξύ των δύο ημιτόνων. [btw, ημφ+ημθ=2β^2/(β^2-α^2), παρακάτω εν προχωρά] Γιατί βάλλετε μιαν άσκηση που μόνο ένας των gce ή ασιάτης [stereotypes op] εννα καταφέρει να λύσει;

Μόνο οι μαθητές gce τζαι ιδιωτικών έχουν ψυshήν έννεν;

Τα παράπονα που εννά ακούσετε σύντομα, τζαι οι καφκάες που εννά κάμουν οι διορθωτές αξίζουν σας. Full stop.



ένα δεκαοχτώ για να είμαι χάππυ.


ευχαριστούμε θερμά το σπόνσορα του σημερινού εμετού του μπούλμπιου, θεματοθέτες παγκυπρίων εξετάσεων μαθηματικών 2k14.



[όμως αντισταθμίζει που εννα φάμε σουβλάκια πόψε] - r.i.p. μόντη

Sunday, June 1, 2014

beautiful/doomed

Έχω καιρό να ποστάρω μουσική.
Η έμπνευση τελειώνει σιγά σιγά.
Μεγαλώνω.
Σε ηλικία. Σε γνώσεις. [Όχι σε ύψος.]
And we're beautiful. We're doomed.


*you feel terrified at the thought of left behind, of losing everybody, the necessity of dying
we kid ourselves that there's future in the fucking. But there is no fucking future.

Saturday, May 31, 2014

υπερηφάνεια

is it just me, ή το 90% του πληθυσμού που θα συμμετέχει στην πορεία περηφάνειας είναι φύλου θηλυκού;
is it just me, ή το 90% του πληθυσμού που θα συμμετέχει στη counter-πορεία περηφάνειας είναι ηλικίας >40 ή/και αποελίστες;
[σόρρυ, άκυρο. οι αποελίστες έχουν άλλες έγνοιες απόψε]
is it just me, ή το 90% του πληθυσμού που θα συμμετέχει σε μια από τις δύο πορείες συμμετέχει για το θεαθήναι;

Οι παρελάσεις σας δεν είναι για εμένα. Περήφανος για τον εαυτό μου δεν είμαι.  [and let's not forget παγκύπριες]
Αλλά έχω ξηγηθεί μαζί του και μαζί σας. Δε μου αρέσει να βλέπω κάτι που με χαλά, αλλά ταυτόχρονα σέβομαι και την επιλογή του άλλου όσο δε με επηρεάζει.
Οπότε, counterpriders, εφόσον είστε straight και 'λογικοί', νορμάλ άνθρωποι, άρα υποθέτω πως έχετε τη λογική να μη μετατραπείτε σε ομοφυλόφιλοι, σωστά; Άρα τι σας πειράζει; Ο άλλος απλώς δηλώνει πως έχει το δημοκρατικό και αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα του να είναι κυρίαρχος του εαυτού του και της σκέψης του, έστω και αν η σκέψη του είναι παράλογη για εσένα. [Στην τελική όμως, παράλογη είναι και η σκέψη ενός ινδουιστή, λόγου χάριν, για εσένα, χριστιανέ. Θα του επιτιθόσουνα;] Από τη στιγμή που δε σε επηρεάζει άμεσα, με ποιο δικαίωμα απαιτείς το να σταματήσει να είναι ό,τι είναι;

Λογική.

[Δυστυχώς, καθώς η παρέλαση συνέπεσε με τον αγώνα πρωταθλήματος, οπότε ελάχιστα επεισόδια έγιναν καθώς έλειπαν οι hardcore αποελίστες, που σημαίνει αυτόματα ότι χάνω μία obvious ευκαιρία που θα είχα να τους ειρωνευτώ για ακόμα μια φορά]

Και μια που μιλούμε για τον αγώνα πρωταθλήματος. Συγχαρητήρια στην ομάδα των οργανωμένων που μισώ λίγο περισσότερο από ότι μισώ τις υπόλοιπες κυπριακές ομάδες οργανωμένων. Το παιχνίδι δεν το είδα ολόκληρο, και όσο είδα μου θύμισε τα τραγικά παιχνίδια της φετινής ελληνικής superleague. Άχαρο, χωρίς ζωντάνια, ελάχιστες φάσεις, φάουλ πολλά, μέτρια διαιτησία, παραλίγο καβγάδες στο τέλος.
Η επανάληψη του αγώνα [άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε να συνεχιζόταν από το 50] τελικά σας βόλεψε όμως, παραπονιάρικα μου. Αλλά δε θέλω να κάνω περισσότερα σχόλια για αυτό.
Αν όμως χάνατε τι θα γινόταν, γκρινιάρικα πορτοκαλί; Θα οργανώνατε πορεία στα γραφεία της ΚΟΠ γιατί δε σας το δώσανε πιο πριν και ήσασταν αρκετά μέτριοι ώστε να το χάσατε.
Και τι πορεία. Μεγαλύτερη από το pride [edit: το οποίο τελικά αποδείχθηκε επιτυχία (?)]. Θα καταστρέφατε τα πάντα και θα αφήνατε καμένη γη πίσω σας. Τη συνέχεια τη ξέρετε. Δεν υπάρχει λόγος να την περιγράψω.

Γράφω σαν να είμαι οπαδός μιας άλλης ομάδας. Όχι. Είμαι οπαδός της παράλογής μου λογικής.Τις ομάδες της κύπρου τις μισώ όλες. [πλατειασμός, duh]
[σημείωση: παίρνω πίσω ό,τι είπα για την επανάληψη αν κάποτε εξακριβωθεί ότι ήταν αελίστας που έριξε την κροτίδα, γιατί έτσι μια διακοπή του αγώνα με 0-3 θα ήταν δίκαια. Αλλά πλέον δεν έχει σημασία. No more tears, αποέλ νταμπλούχος.]

Καλά να περνάτε όσοι βρίσκεστε αυτή τη στιγμή στην παρέλαση. Ξέρετε ότι αν είσασταν λίγοι [και ήταν περισσότεροι οι αντι-περήφανοι] θα στιγματιζόσασταν, πιθανώς θα δεχόσασταν επίθεση [αν τύχαινε να ήταν άλλη μέρα ο αγώνας] και ακόμα είχατε το θάρρος να συμμετέχετε.

Συμμετέχω ψυχικά μαζί σας; Ίσως. [σίγουρα συμμετέχω ψυχικά στο rave party του πικατίλλη] Σας σέβομαι, γιατί δείξατε πως το όνειρό μου μπορεί κάποτε, ίσως γενιές αργότερα, να πραγματοποιηθεί. Να αλλάξει η νοοτροπία μας. Και αυτό δε σημαίνει να είμαστε πιο ανοιχτοί προς τους ομοφυλόφιλους, τραβεστί ή οτιδήποτε άλλο που έχει σχέση με τη σεξουαλικότητα.
Να αλλάξει γενικότερα. Να αλλάξουμε γενικότερα.

Να αλλάξουμε.

[edit: είναι μεγαλύτερο το ποσοστό των αντρών στο pride. Ίσως και μικρότερο το ποσοστό που συμμετέχει στο 'show'. Ευχαριστώ που με αποδεικνύετε λάθος.]

P.S. Δέχομαι οποιουδήποτε είδους επιθέσεις. Απαντώ σε αυτές που έχουν μια λογική βάση. Προβληματίζομαι και ελπίζω στον προβληματισμό.

Wednesday, May 21, 2014

Era Vulgaris: η κοντσίτα και οι ημίθεοι

Μια χαρά τα νέα ελληνικά. Βατό γραπτό. Εύκολη έκθεση, πράγματα που δε χρειαζόταν καν να διαβάσεις. Σπατάλησα δέκα λεπτά σβήνοντας φράσεις για να κατεβώ από τις 700 λέξεις.
Το γράψανε και στις εφημερίδες. 
"Για συγκεντρωμένους υποψήφιους, ήταν το χθεσινό δοκίμιο των Νέων Ελληνικών στις Παγκύπριες εξετάσεις, αφού αν και οι μαθητές κατά την έξοδο τους από τις αίθουσες των εξετάσεων δήλωναν ικανοποιημένοι".
Και στην τηλεόραση το δείξανε. Παντού μας το θυμίζανε ότι οι εξετάσεις αυτές κρίνουν το μέλλον μας. Ότι αυτές οι εξετάσεις χρειάζονται για να μπούμε στο πανεπιστήμιο, να πάρουμε πτυχίο, να βρούμε δουλειά [?]. Παντού μας το θυμίζανε ότι κατεβάζαμε τρεις καφέδες τη μέρα για να διαβάσουμε την ύλη, τη λογοτεχνία που μισήσαμε όσο τίποτα άλλο με την επιφανειακή και βαρετή ανάλυση των καθηγητών μας. Παντού μας θυμίζανε τα ιδιαίτερα μαθήματα που τρέχαμε πάνω-κάτω να προλάβουμε. 
Οι εξετάσεις δεν έχουν τελειώσει ακόμα.
Ακόμα τρέχουμε. Τρελοί.

[Αλλοτρίωση: η αποξένωση του ανθρώπου από το περιβάλλον, τους συνανθρώπους του και τον ίδιο του τον εαυτό.]
Αλλοτριωμένοι.


Εν τω μεταξύ, ο Κοντσίτος κέρδισε τη γιουροβίζιον. 

Και τι με αυτό, σπασμένε γλόμπο, θα πείτε. Και δίκιο θα έχετε.
Όμως ο κόσμος χωρίστηκε στα δύο. [κάτι σαν τον ποιητή στον 'καιόμενο'] Άλλοι ορκίστηκαν στον εαυτό τους και στους φίλους τους στο φατσοβιβλίο πως γιουροβίζιον δε ξαναβλέπουνε, αν και ξέρουνε και οι ίδιοι πως τον επόμενο Μάη πάλι [αλλοτριωμένοι] θα ανοίγουνε την τηλεόρασή τους για να δούνε το ξεφτισμένο πλέον διαγωνισμό [που κι εγώ έβλεπα μικρός]. Για να δούνε τα ερείπια μιας εκπομπής που άλλοτε είχε μουσική.
Ήταν και οι άλλοι, που υποστήριξαν την κοντσίτα. Και δεν ήτανε λίγοι.

Το συμπέρασμα; Κανένα. Απλώς καταφέραμε να δούμε πόσο open-minded ήτανε πραγματικά κάποιοι.
Εγώ; Διακρίσεις φυσικά και κάνω. Άθελα μου, μα και εκούσια πολλές φορές. Είμαι άνθρωπος. Με τις αδυναμίες μου, τα αΐπια μου. Και ναι, ένας κοντσίτος μου χαλά την 'αισθητική'. [Επιτεθείτε μου, wannabe open-minded cats] Όπως ακριβώς με χαλά το να βλέπω ένα ζευγάρι να γλείφεται [ναι] μπροστά μου, σε δημόσια θέα.
Αλλά η διαφωνία μου δε σημαίνει ταυτόχρονα ότι δε σέβομαι την επιλογή του/της/[?]. Δεν έχω κανένα απολύτως δικαίωμα να του επιβάλω την άποψή μου. Τα δικαιώματά μου σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου.
Όμως εσύ, αποελίστα του τουίτερ [και όχι μόνο, είναι απλώς τρανταχτό παράδειγμα] μισείς. Και το να μισείς είναι ακόμα χειρότερο από το να συγκρίνεις τον τραβεστί με τον παιδόφιλο. Πόσο μάλλον όταν θεωρείς κάθαρση το να εξαφανιστούν οι οποιοιδήποτε ομοφυλόφιλοι/trans/ομονοιάτες από τη γη.
Το έχω ξαναπεί. Κάθαρση δε θεωρώ το να εξαφανιστούν οι κοντσίτες. Κάθαρση θεωρώ το να φέρουν το νου τους επιτέλους οι hardcore οπαδοί του τόπου μας. Οι οπαδοί που έχουν όρεξη να αλληλοσκοτωθούν μεταξύ τους γιατί το σήμα της μιας ομάδας έχει άλλα χρώματα.



Και μια που μιλούμε για ποδόσφαιρο. Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο [ή μαζί με τη Γερμανία] όπου πολιτική και ποδόσφαιρο συμβαδίζουν. Όσο και να λέμε ότι η εποχή που οι κομματικές συγκρούσεις έχουν σταματήσει να παίρνουν τη μορφή πετροπολέμου και καψίματος σημαιών στις κερκίδες ενός γηπέδου, όλοι οι άνθρωποι με ένα ίχνος λογικής στον εγκέφαλό μας ξέρουμε καλά ότι δεν ισχύει. 
Συνεχίζουμε [αλλοτριωμένοι] να σκοτωνόμαστε τουλάχιστον μια φορά το μήνα για έντεκα ακριβοπληρωμένους μαντράχαλους [οι πιο πολλοί ξένοι] που η μάνα τους τους γέννησε με την ικανότητα να τρέχουν και να κλωτσούν μια μπάλα καλύτερα από τους υπόλοιπους. Για μια ιδέα την οποία δεν αξίζει να πολεμήσεις. Για ένα κούφιο κύπελλο.

Όλοι είδαμε τα πρόσφατα επεισόδια στον αγώνα που έκρινε το πρωτάθλημα. ΑΕΛ - ΑΠΟΕΛ.
Τι κατάλαβε ο οπαδός που έριξε την κροτίδα; Ποια ήταν η ευχαρίστηση που ένιωσε; 
Δε ξέρω και δε με ενδιαφέρει αν ήταν αελίστας ή αποελίστας. Δε με ενδιαφέρει αν υπήρχε η τρύπα από παλιότερα ή όχι. Σημασία έχει ότι ακόμα ένα παιχνίδι διακόπηκε λόγω του παράγοντα 'οπαδός'.

Και όλοι ξέρουμε πολύ καλά ότι, όσα μέτρα και να πάρει η αστυνομία, όσους νόμους και να θεσπίσει η κυβέρνηση για να πατάξει τη βία στα γήπεδα, του χρόνου πάλι τα ίδια θα γίνονται. 
Θα βρεθεί ένας ένοχος, θα τιμωρηθεί και η ζωή συνεχίζεται. Οι ίδιοι γνωστοί-άγνωστοι τραμπούκοι θα αλληλομισούνται, θα σκοτώνονται μεταξύ τους για ένα θεό πνεύμα και έντεκα ημίθεους θνητούς που φορούνε την ίδια φανέλα. Η ΚΟΠ θα σιωπά και θα αφήνει τους ενόχους, τα σωματεία στην ατιμωρησία.

Οι θεοί σας ήρθανε και θα φύγουνε.
Ακριβώς όπως το Νέο.