Saturday, December 24, 2016

pick your poison

Κανένας σε αυτόν τον κόσμο να μου φέρει τούρτα εμένα. Βέβαια εγώ γεννήθηκα ανοιξιάτικα. Αλλά ζηλεύω τον άνθρωπο μου. Αυτός γιατί να δικαιούται κι εγώ όχι;

*ΦΟΒΕΡΟ! ΒΑΛΤΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ 2017!*
Click-baiters, δεινόσαυροι, πνεύμα του χαράμπε και λοιπά ζώα του ίντερνετ. Στο Facebook σήμερα φαίνεται μια τούρτα δίπλα από το όνομα μου. Είκοσι και τέσσερις, Δεκέμβρης κρύος ο μήνας με σουμάδες, βαρεμάρα και καφέ φίλτρου. Χρόνια μου πολλά, long live the bulb. Να ζήσω να με χαίρεστε, να ζήσω να σας γράφω μεθυσμένα παράπονα.



Διακοπές χριστουγέννων. Η εποχή που βήχεις σαν να βρέθηκες μπροστά σε εξώστ αυτοκινήτου. Ο μήνας που δικαιούσαι να κρίνεις κόσμο από τον τρόπο που λένε τα κάλαντα. Οι εβδομάδες που εύχεσαι να γίνεις ό,τι θα ήθελες να ήσουν, βάζεις στόχους για τη νέα χρονιά και καταλήγεις να ξυπνάς σε hangover στο κρεβάτι βλέποντας βίντεο με γάτους. Οι μέρες που τρως σαν βουβάλι και καταλαβαίνεις γιατί τον σάντα βασιλάκη τον ζωγράφισαν χοντρό.

Γιώργος για τους πολλούς, μπούλμπι για τους λίγους. Μουσική; κυρίως rock. Αγαπημένοι αυτή τη στιγμή -να προσδιορίζεται σας παρακαλώ- οι Radiohead.
[Αλήθεια, όταν σε ρωτάνε ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι δε μένεις σιωπηλός και σκεφτικός προσπαθώντας να διαλέξεις μόνο ένα τραγούδι και δε μπορείς, και στο τέλος απαντάς ένα που ακούς συχνά τον τελευταίο μήνα;] Ζώδιο νομίζω αιγόκερως, με ωροσκόπο μπανανόφλουδα. Κάτσε να ακούσεις την ιστορία μου.




Η δική μου λίστα για τη νέα χρονιά, λοιπόν. Άκου.
Να γίνω κι εγώ άνθρωπος. Να πίνω λιγότερο. Να γράφω καλύτερα αστεία. Να πίνω ακόμα λιγότερο. Να σκοτώνω με καλοσύνη. Να μη σκοτώνω τον εαυτό μου. Να χωρίσω με τον καφέ. Να κρατήσω κι άλλο το ηλίθιο αυτό χαμόγελο που ζωγραφίζεται μέσα μέσα πάνω στο πρόσωπο μου..

Αρχίζω. Άκου.
Τρία είναι τα δηλητήρια μου. Ο καφές, η μπύρα και η μουσική. Με τη μουσική μου μεγάλωσαμε μαζί. Μου λέγανε πως ήταν καλή η φωνή μου. Αποφάσισα να την καταστρέψω. Αργότερα κατάλαβα πως ήταν λάθος μου. Πλέον θα με ακούσεις να δολοφονώ τραγούδια αγαπημένα, να φοβάμαι μη σπάσει κανένα τζάμι και πού λεφτά να πληρώνουμε.
Στη μουσική πάντα εξηγούσα τον πόνο μου. Κάποτε μου απαντούσε κιόλας. Μου έλεγε τα δικά της. Για τον κόσμο, τη ζωή, την ευτυχία, την ομορφιά, τον έρωτα, το χωρισμό, την ασχήμια, τον πόνο, το θάνατο. Την άκουγα πάντα εκστασιασμένος. Κάποτε προσπάθησα να μάθω να παίζω Guitar Hero για να μπορώ να μιλώ στη γλώσσα της, το ήξερα πως δε με καταλαβαίνει. Ήταν όμως πάντοτε συμπονετική. Στα μάτια της έβλεπα και βλέπω ακόμα τα λίγα συναισθήματα που ξέρω να εκφράζω.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να 'ναι κουφή κι αυτή σαν το Μπετόβεν. Κάπως τα καταφέρνει και με καταλαβαίνει πάντως. Αν τη δεις, θα την ερωτευτείς. Είναι όμορφη, όσο δε μπορείς να φανταστείς. Κάποιες φορές που θέλω να την αγκαλιάσω. Μα προσπαθώ, και τα χέρια μου πιάνουν αέρα..



Να τρώω λιγότερο. Να κάνω γυμναστική. Να γυμνάζω και τον άνθρωπο μου. Να πίνω ακόμα λιγότερο. Να μην είμαι τόσο ευέξαπτος και κυκλοθυμικός. Να κάνω πρόγραμμα. Να σκεφτώ το μέλλον μου. Να πίνω ακόμα λιγότερο..

Ίσως να είμαι ένας ακόμα έφηβος ρομαντικός. Συγγνώμη, όχι έφηβος. Οι έφηβοι είναι μέχρι τα δεκαεννιά τους λένε οι αγγλόφωνοι. Εσύ παππούλη γέρασες, δεν κάνει να μικροδείχνεις. Ξέρω σίγουρα όμως πως θα είναι φίλη. Έτσι δε λένε και μετά το χωρισμό όλοι; Το ξέρω όμως πως είναι ερωτευμένη με το γλόμπο. Και νιώθω χαρούμενος για το μικρούλη.



..ποιον κοροϊδεύω εδώ, τον άνθρωπο μου; Αφού ξέρω κι εγώ, ξέρεις κι εσύ που με ακούς τώρα. Ο γλόμπος δεν αλλάζει. Ίσως να αλλάξω αν γίνει καμιά καταστροφή. Μέχρι τότε όμως,

Η αλήθεια δε μπορώ να με φανταστώ έξω από την πληροφορική. Από μικρός είχα κάτι που με πείραζε. Η οθόνη είχε μέσα της κάτι μαγικό. Δεν είχα ποτέ κάποια σχέση να με ενώνει σαν τον Έλιοτ του Mr. Robot. Νιώθω όμως σαν ρομπότ μέσα μέσα. Μια μηχανή που μετατρέπει καφέ σε κώδικα, που λέει και το ανέκδοτο. Και κάποτε νιώθω και πως θέλω να αλλάξω τον κόσμο.
Ίσως να καταφέρω να γίνω θρύλος σαν τον Έλιοτ. Ίσως όμως και να μείνω ένα απλό ψευτο-δίκαιο, ψευδο-τυχαίο ανθρωπάκι. Έχω ακόμα να τελειώσω ένα πτυχίο. Μέχρι τότε όμως,



μέχρι τότε να ζήσω να σας ποτίζω βιτριόλι. Μέχρι τότε να ζήσω να σας υποχρεώνω να ακούτε τη μουσική μου. Sharing is caring δε λένε;


Είμαι ο μπούλμπι. Είμαι ο Γιώργος. Εσύ ποιον ήρθες να δεις σήμερα;



*edit: το τραγούδι ταιριάζει πολύ περισσότερο από το Paranoid Android

Sunday, December 4, 2016

santa's night out: ο ρούντολφ μπορεί να ήταν δράκος

κι έτσι αποφάσισα να φορέσω κόκκινο φούτερ, να αφήσω απείραχτο όσο από το εφηβικό μου μούσι φυτρώνει, να φουσκώσω κοιλίτσα κι άλλο με φαΐ, να ποτίσω το συκώτι λίγο jack rocks κι όποιον πάρει ο χάρος.

Τελικά έφυγα με φανέλα, τράπουλα, keyring, ζαλάδα και την ηθική ευχαρίστηση του να περπατάς αργά σαν χολιγουντιανός ήρωας ενώ τα πάντα πίσω σου καίγονται. Όταν το στόμα σου βγάζει φωτιές, γίνεσαι δράκος. Κι οι δράκοι σκοτώνουν ανυποψίαστους και πεθαίνουν ηλίθιοι.



Μικροί και παραμυθιασμένοι γράφαμε γράμματα στο χοντρό κυριούλη με τα γιαλιά και το τεράστιο άσπρο μούσι να μας φέρει δώρο πανοπλία μεσαιωνικού ιππότη, για να μπορέσουμε επιτέλους να βγούμε στο κυνήγι για πριγκίπισσες.

Κάτι χρόνια και κάτι λαβωματιές μετά, είμαι ο ιππότης και ο δράκος σε πακέτο τυλιγμένο με κόκκινο χριστουγεννιάτικο περιτύλιγμα. Και νιώθω υπέροχα.



Thursday, November 17, 2016

drinking karma seekers

έχετε παίξει ποτέ Roxanne; Από το γνωστότατο τραγούδι των Police φυσικά. 24 σφηνάκια μισό μπύρα - μισό ό,τι υπάρχει πρόχειρο να γλυκοκοιτάζουν από το μπαρ, ζητώντας το έλεος των δύο θαρραλέων μονομάχων, που στην αρχή νομίζουν πως θα έχουν τη δύναμη να τσουγκρίζουν κάθε ποτήρι που θα κατεβάζουν λαίμαργα.


Ο βασιλιάς στο μπαρ λέει πως το παιχνίδι είναι δύσκολο, πως οι περισσότεροι δειλιάζουν στη μέση της μάχης. Πως άλλοι άντεξαν, μα υπέκυψαν τελικά στις πληγές τους. Κι έχω δει και με τα μάτια μου στρατιώτες να καταστρέφονται στο διπλανό δωμάτιο κάτω από την ταμπέλα “μόνο αγοράκια”.

Είμαστε κάπου εκεί κρυμμένοι και εμείς οι δύο συνταξιδιώτες, να πολεμάμε εχθρούς και δαιμόνια, τραγουδώντας παράφωνα κι ό,τι τραγούδι αποφάσισε ο βασιλιάς να ακούσουμε. Αργά και βασανιστικά κάποιες φορές, με φωτιά, καπνό και γέλια από ηλίθια αστεία που ακούγονται πιο ωραία εκείνη την ώρα, ή γρήγορα κι όποιον πάρει ο χάρος, χτυπώντας τα δυο σώματα γεμάτα με αλκοόλ, γεμάτοι ευχές και πόνο.

Κι ήρθε εκείνη η ώρα που είμαστε εγώ, αυτός και σαράντα και οχτώ λιοντάρια να περιμένουν τη σειρά τους. Έρχεται η ώρα που δεν πρέπει να δειλιάσεις μπροστά στον αυτοκράτορα. Θα πέσεις μαχόμενος στο αιματοβαμμένο κολοσσαίο;




Δεν είναι πολύ δύσκολο το Roxanne αν είσαι μαθημένος. Ο μπάρμαν μας ξέρει και δε μας φοβάται. Στο μπαρ εκείνο είμαστε οι διψασμένοι θεοί της μπύρας, τα παιδιά του ήλιου του νυχτερινού. -Επόμενο, αν σε είδαν να κατεβάζεις pints σαν μπουκάλα νερό του μισού λίτρου- Στην πραγματική ζωή, απλοί procrastinating στρατιώτες της πληροφορικής.

Είσαι λίγο χαμένος για τα επόμενα λεπτά αν δεν έχεις φάει καλά, αλλά για την παρέα που σε κοίταζε περιμένοντας να φοβηθείς είσαι πλέον ένας ήρωας που μισεί τα χειροκροτήματα, και γενικά το θόρυβο. -Ίσως και πιθανή λεία για τα όρνεα που περιμένουν πώς και πώς να σε κομματιάσουν απόψε κάπου μαλακά.- Και για κάτι τύπους σαν εμάς που ζούμε για αναγνώριση, το να είσαι ο ήρωας της ώρας είναι υπέροχο, έστω κι αν δεν μπορείς να το απολαύσεις ή να κερδίσεις κάτι. Λίγη αγάπη από αυτές τις μικρές στιγμές, δύναμη αρκετή για να σηκώσεις ξανά το σπαθί σου.



Πίνοντας την καθημερινή σου δόση καφεΐνης επιστρέφεις σε έναν κόσμο που είσαι πνιγμένος σε δεκάδες deadlines και εκατοντάδες errors. Έναν κόσμο που είσαι εγκλωβισμένος σε ένα ντροπαλό εαυτό, ένα εαυτό τρελό για κρυφτό με τον έρωτα και παιχνίδια με το μυστήριο. Ένα φοβισμένο διάβολο που μιλά μόνο με λόγια τραγουδιών και ένα χαμογελαστό πρόσωπο που ξυρισμένο μοιάζει με αρκούδο, ή και μαξιλάρι. Ένα γλόμπο για αλήθεια.



Που έχει σκοπό να αλλάξει τον κόσμο το δικό του, ένα αστείο, ένα τραγούδι, ένα ποτήρι τη φορά.




Wednesday, July 27, 2016

pokemon Go(ld)

επιτέλους, το "πάω να συνάξω πόκεμον" έγινε valid φράση. Niantic ruining trademark phrases since 2016. :'(


Περί του pokemon go ο λόγος (με τόνο rio mare στο έψιλον σας παρακαλώ), της νέας παγκόσμιας μόδας σε έναν κόσμο που περιμένει υπομονετικά (not) server της προκοπής. Για εσάς που έτυχε να ζείτε στον almost πλανήτη πλούτωνα τις τελευταίες εβδομάδες γιατί νομίζω μόνο τζιαμέ εν ψάχνουν για πόκεμον, στο εν λόγω app/παιχνίδι ψάχνεις σε πραγματικούς χάρτες κίτρινα χάμστερ τζαι νυχτερίδες, τζαι προσπαθείς να τα φυλακίσεις, kinda, σε κάτι υπέροχες μαππούες χρώματος μισή κόκκινο μισή άσπρο. Cool, έννεν;

Να σας πω πως εγώ εν παίζω Go. Δύο λόγοι. Η μπαταρία του κινητού μου με 3g τζαι παιχνίδι ρουφήχτρα ανοιχτά πάει που 100 σε 0 πιο γρήγορα που όσο θέλει για να πιάσει 0-100 ο γερόλυκος το Sunny της γιαγιάς μου. (αθάνατο το παλιοσίδερο, long live the nissunny) Συν ότι ακόμα τζαι η σκέψη του να γίνω ο Ash Ketchum που την Pallet Town έννεν αρκετό motivation για να περπατήσω. :)

Αλλά έπαιξα πάμπολλες φορές τες κασεττούες των τριών πρώτων γενιών -τρίτο gen εν ruby/sapphire/emerald-, ας εν καλά η θητεία που έκαμα, τζαι νομίζω δικαιούμαι το διδακτορικό στην πρώτη. Τα πάντα σε emulators γιατί ποτέ δεν είχα gameboy. Γιατί εν επροχώρησα στες επόμενες γενιές; Επειδή τα πόκεμον που φτιάχνουν μετά εν ηλίθια (η δικαιολογία που χρησιμοποιώ εγώ τζαι κάτι άλλοι χιλιάδες νοσταλγοί της γενιάς του μπούλμπασαρ για να πούμε ότι απλά βαρκούμαστε να ασχοληθούμε αλλά να έχουμε το δικαίωμα να θεωρούμαστε μεγάλοι φαν των εικονικών τεράτων).
[Φέρτε μου το πισκοττούι μου να συνεχίσουμε.]


Τώρα, ας ανοίξουμε ένα άλλο κεφάλαιο. Λέγεται pay-to-play τζαι εννοείται πως αναφέρεται σε παιχνίδια που ό,τι τζαι να κάμεις, όποιος πληρώσει κάτι σε χρυσό αποκτά έξτρα δικαιώματα τα οποία εν θωρείς ούτε με τηλεσκόπιο. "Εγώ εν θέλω να βάλω λεφτά στο παιχνίδι τζαι εν πρόκειται", σε ακούω να φωνάζεις φίλε αναγνώστη, τζαι με το δίκιο σου. Όμως η πώρωση σου με τούτο (ή όποιο άλλο παρόμοιο παιχνίδι ανήκει στην κατηγορία, be it Summoner's war, Hearthstone, zynga poker, Candy Crush -όσα request τζαι να στείλεις στους φατσοφίλους σου που τη στιγμή που θωρούν 8 notifications τζαι τα 7 εν ζωές φωνάζουν έλεος τζαι κάτι άλλο που παραλείπω για να μείνει family friendly το κείμενο- ή ό,τι άλλο σας έρκεται τούτην την ιερή στιγμή) το πιο πιθανό να σε ωθήσει στο να ανοίξεις το πορτοφολάκι σου τζαι εσύ. (I've done it too, εν είσαστε ποτέ μόνοι σε τούτο το μάταιο κόσμο)

Για να μεν παρεξηγούμαστε, εν είπα ότι εν κάτι κακό. Αν εξαιρέσεις το ότι εν εξίσου ανήθικο για τον non-paying παίχτη όσο τα DLC με περιεχόμενο που έπρεπε να ανήκει στο κανονικό παιχνίδι, το pay-to-play εν βολικό μοντέλο. Βολικό για τον παίχτη που απολαμβάνει τα προνόμια του, τζαι (για να κάμω το δικηγόρο του εαυτού μου) ακόμα πιο βολικό για εμάς τους απανταχού developers, graphic designers κλπ. που βρίσκουμε κάπως τρόπο να πληρωθούμε για εβδομάδες, μήνες ή ακόμα τζαι χρόνια σκληρής δουλειάς, πόσο μάλλον αν το παιχνίδι προσφέρεται δωρεάν στο κοινό. Οι διαφημίσεις σε μια εφαρμογή, αν τζαι μπορούν να φέρουν κάποιο κέρδος, έννεν αρκετές αν χρειάζεσαι να διατηρήσεις servers και να συνεχίσεις την ανάπτυξη της εφαρμογής. Game making ain't a game.


Δυστυχώς (ή ευτυχώς), το pokemon go εν φαίνεται να εν κάτι διαφορετικό. Όποιος αγοράσει τα περισσότερα lure modules (που βασικά από ότι εκατάλαβα πρέπει για τα πόκεμον να εν κάτι σαν μηχανή για sweet scent) που ουσιαστικά φέρνει τα πόκεμον κοντά σε εσένα, το πιο πιθανό να προχωρήσει γρηγορότερα. Απλά μαθηματικά με τη βοήθεια των χρηματοοικονομικών.

Επίσης, σαν εταιρία, το καλύτερο που μπορείς να κάμεις τούτη τη στιγμή εν να εκμεταλλευτείς τη ποκεμανία που επικρατεί, τζαι από ότι φαίνεται εννα κρατήσει τουλάχιστον για ακόμα κάτι μήνες, τζαι να προσφέρεις εκπτώσεις ανάλογα με την ομάδα που ανήκεις -άλλη ιστορία τζαι τούτη με τους ποκεοπαδούς, προτιμώ να μεν το αναλύσω- όπως εκάμαν σε άλλες χώρες, ή να πληρώσεις για να γίνεις pokestore (ο τόπος που αγοράζουν οι μανιακοί του go διάφορα χρήσιμα με την περιπέτεια τους, κυρίως pokeballs), κάτι το οποίο είδα πως έκαμαν ήδη στα CTH (ναι, κώστας θεοδώρου) headquarters -μη χέσω- στο Στρόβολο, τζαι από ότι είδα ήδη έφερε διάφορους με σμαρτφόνια στην περιοχή. Hey, as long as it works..



Για εσάς με την υπομονή του ηλίθιου δεκάχρονου από το κάντο, καλή τύχη να σας ευχηθώ τζαι με το νου σας. Gotta catch 'em all.


Είμαι ο μπούλμπι. Ίσως να είμαι τζι εγώ πόκεμον.




P.S.-1: τίτλος: not to be confused με το actual παιχνίδι pokemon gold της δεύτερης γενιάς

P.S.: Ευχαριστώ για την υπομονή σας που λαλούν τζαι στες βαρετές παρουσιάσεις. Αν το διαβάζετε, να ξέρετε πως σας αγαπώ. (No freebies here, sorry)

P.S.2: Με το PS εν εννοώ playstation :)

P.S.3: Σήμερα έππεσε για μιάμιση ώρα το ρεύμα στη γειτονιά. Νομίζω εν εξαναένιωσα πολλά πιο homo sapiens χωρίς ίντερνετ. Επήα στα mcdonalds για wi-fi. Shame on me.

P.S.4: Όπως σωστά παρατηρούν διάφοροι στο ίντερνετ, το πιο κοντινό που υπάρχει σε real life pokemon προς το παρόν εν να καταφέρεις να διδάξεις τον παπαγάλο σου να λαλεί parrot.

P.S.5: Ποιος είπαμε ότι θέλει πραγματικά γλυκούλια πόκεμον; Hold your horses. Legendaries, psychic, electric & fighting pokemon aside, απλά φανταστείτε ένα κόσμο γεμάτο με muk, το μοβ δηλητηριώδες σκατό που μοιάζει με magnetic putty.

γλύκας, έννεν;
Εγώ ήδη κλαίω στη σκέψη. Τζαι μεν που πείτε πως εν γλυκούλης ο πίκατσου γιατί εννα προχωρήσω στο κεφάλαιο σνόρλαξ. Ευχαριστώ.



Monday, July 4, 2016

showerthought #0: εκάμαμεν το μούτσιον επιστήμη

ως γνωστόν, η πληροφορική θεωρείται επιστήμη (ή τουλάχιστον θέλω να ζω με τη ψευδαίσθηση, μεν μου τα χαλάτε).
Επίσης γνωστόν το ότι το video streaming που πλέον θεωρούμε δεδομένο (οι εφευρέσεις από υπολογιστή μέχρι www, DSL etc. παραλείπονται) έφαε κάτι χρόνια σε προγραμματιστές, μηχανικούς μαθηματικούς, πιθήκους, μονόκερους τζαι άλλους nerds που μόλις αποφασίσαμε να αποκαλούμε επιστήμονες, μέχρι να δημιουργηθεί.

Τζαι κάπως έτσι καταλήγουμε στον Ιούλη του δεκαέξι, που ο μέσος έφηβος αυνάνας μπορεί να δει σε δευτερόλεπτα ό,τι θέλει για να ξεζουμιστεί. Για νόρμαλ καταστάσεις, έχουμε πλέον τα facebook, κάτι αιώνες -φαίνονται- πιο πριν myspace τζαι hi5 (φαντάσματα). Hardcore καταστάσεις; Ψάξε ό,τι σου κατεβεί στο google μαζί με τη λέξη porn ή xxx, απενεργοποίηση safeSearch, et voila. Ο περίφημος κανόνας 34. Η επιστήμη της πληροφορικής στα καλύτερά της.

/* Εξέλιξη, amirite? */


Είμαι ο μπούλμπι, τζαι έκαμα το μούτσιoν επιστήμη. Most probably τζαι εσύ.




P.S. -1: ο Πανίκκος νομίζω πως θέλει να με σκοτώσει γιατί έκλεψα το trademark κλείσιμο του. 
..
..
guys, πού εν ο πανίκκος;

P.S.: ίσως πιο σωστό το "εβάλαμε στο μούτσιον επιστήμη", don't shoot (ή unload, ό,τι ακούεται πιο σωστό στη σεξουαλική -και μη- σας φαντασία)

P.S. 2: too gender specific? oops.

P.S. 3: εν έγραψα για την πυρκαγιά επειδή ήταν --καυτό-- θέμα τις προηγούμενες μέρες, ..

ok, sorry not sorry

Μεταξύ αστείου τζαι σοβαρού όμως, belated συλληπητήρια στις οικογένειες των δασοπυροσβεστών που έχασαν τη ζωή τους. Μπράβο τζαι σε όσους εβοηθήσαν όσο εμπορούσαν.

Αλλά θέλω μια χάρη. Αποδείξετε με λάθος. Θα τα πούμε τον Οκτώβρη.

P.S. 4: -- not to be confused with /r/Showerthoughts, οκ; --

Saturday, May 28, 2016

alias fucking=sudo

Ζω ακόμα. Δυστυχώς για κάποιους, ευτυχώς για κάποιους άλλους.
Το πλήθος των "κάποιων άλλων" μετράται στο ένα χέρι: η μάνα μου κι η γιαγιά μου.

Ο προγραμματισμός είναι ωραίος και δύσκολος.
Ψέματα. Μόνο δύσκολος.

Τέλος, ένα χρόνο κλάματος μετά, το alias fucking=sudo δουλεύει σε σκριπτάκι στη bash.

Είμαι ο μπούλμπι. Για πόσο καιρό θα με ανέχεστε ακόμα;