Monday, February 20, 2017

human leather shoes for crocodile dandies

* Ένας σοφός κάποτε είπε, μην αναβάλλεις για αύριο κάτι που μπορείς να μην κάνεις ποτέ.


Γράφεις αύριο; Δεν έχεις ανοίξει βιβλίο; Δεν έχεις ξαναδεί τον καθηγητή σου; Υπέροχα!” είπε το μυαλό πριν βγει εκτός λειτουργίας. Ας ανοίξουμε τις σημειώσεις. Μη ντετερμινιστικά αυτόματα. Ορισμός. “Έχεις προσέξει ποτέ πόσες ρωγμές έχεις στο ταβάνι; Θέλω να φάω. Τι να κάνουν άραγε οι φίλοι σου;” είπε και διέταξε το μυαλό. Διαβάζοντας βαριεστημένα ό,τι ποστ βρεθεί στο δρόμο σου καταλαβαίνεις πως ήσουν μέσα πριν περίπου ένα λεπτό. Τίποτα καινούριο, τίποτα ενδιαφέρον. “Εμείς τα 90s kids βγαίναμε έξω στις αλάνες και παίζαμε ποδόσφαιρο μέχρι να νυχτώσει και να αρχίσει να φωνάζει η μάνα μας και να μας μαλώσει που γυρίζαμε στο σπίτι με σκισμένα ρούχα. Τι ωραία που ήταν τότε. Like και share.”


Δε ξέρω τι αναμνήσεις έχουν από το δημοτικό οι εικοσάχρονοι νοσταλγοί της παιδικής ηλικίας των social media. Εγώ πάντως τρία πράγματα θυμάμαι από το δημοτικό. Ένα, εκείνο το αξέχαστο μπιτάκι “φυτέψτε δέντρα στην πλαγιά εκεί να πρασινίσει όλη η γη”. Δύο, το κόλλημα που φάγαμε όλοι στο σχολείο με ένα παιχνίδι με έναν αλιγάτορα που δε ξέρει να κολυμπάει και θέλει να σώσει τη φίλη του. Τρία, κάτι ασκήσεις που κάναμε στα Ελληνικά, κύκλωσε το διαφορετικό και χώρισε τις λέξεις σε κατηγορίες.

Σαν δάσκαλος που σέβεται τα ξένα παιδιά που του έδωσαν να μεγαλώσει, θα σας βάλω μια άσκηση. Απρόοπτο, παίδες. Μολύβι και χαρτί. Οι σημειώσεις κλειστές. “Χωρίστε τις παρακάτω φράσεις στο είδος που ανήκουν: ερώτηση ή διαταγή;



“Αν ήσουν αόρατος θα καταπατούσες το νόμο;” ρωτά ο καθηγητής. Ίσως. Ζώα είμαστε, να επιβιώσουμε θέλουμε. Η ερώτηση εδώ είναι, τώρα που το μανδύα του Χάρι Πότερ δεν τον έχουμε, τώρα που τραβάμε βίντεο καταπατώντας το νόμο, φωτογένεια έχουμε;

Αλήθεια, εσύ πώς θα διάλεγες να χαραμίσεις τα δεκαπέντε λεπτά φήμης που ο Warhol λέει πως σου αναλογούν; Θα ανακαλύψεις κάτι; Θα τραγουδήσεις; Θα σώσεις τον κόσμο; Ή θα κάνεις απλά φασαρία, σαν παρέα που πάει στο καρναβάλι της Λεμεσού; Ερώτηση.

Και μια που είμαστε στο θέμα. Φέτος στα καρναβάλια εγώ θα ντυθώ κολοκυθομάλλης Τραμπ. Της μόδας είναι, orange is the new black. Eίναι και επίσημα πρόεδρος των ΗΠΑ και τα βίντεο από το καθετί που αποφασίζει να πει γεμίζουν πλέον το facebook λίγο περισσότερο από ότι το κινητό μας με μηνύματα “απόψε όλοι μπουάτ”. Φέτος στα καρναβάλια δε θέλω να δω άλλες cringeworthy Harley Quinn. Διαταγή.




Δεν αντέχω άλλο, πάμε για ύπνο”, άρχισε να παραπονιέται πάλι. Ψάχνεις τον τρόπο να κάνεις το μυαλό σου να υπακούσει; Καφές και Caravan Palace, η μυστική μου συνταγή της αποτυχίας, γνωστό και ως “πώς να γίνεις εξπέρ μέσα σε μια νύχτα”. Ο νους όμως, σαν μωρό του νηπιαγωγείου που έχασε τα παιχνίδια του στην αμμοδόχο, αρνείται να σταματήσει χωρίς να περάσει το δικό του. “Φυτέψτε δέντρα στην πλαγιά εκεί, να πρασινίσει όλη η γη.” Μια γουλιά καφέ ακόμα. Σφυρίζοντας, συνεχίζω. “Χωρίστε τα παρακάτω αυτόματα στο είδος που ανήκουν: DFA ή NFA;


Tuesday, January 31, 2017

shitty experiences

*disclaimer: το κείμενο γράφεται -κλασικά- στο deadline με τη βοήθεια μπύρας και καφέ. Η οποιοδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα θα μπορούσε να ήταν συμπτωματική.


Dazed and confused που λέει και το τραγούδι. Πού, στα αιματοβαμμένα εργαστήρια της Πληροφορικής, όπου πάμπολλοι νέοι έπεσαν μαχόμενοι με τους compilers, να προσπαθούμε πάντα τελευταία στιγμή να τελειώσουμε εργασία. Η ώρα πήγε 4, η ομάδα αλλού. Τον ένα τον έκλεψε ο Ορφέας, οι δύο συζητάνε για το τέλειο random και ο υποφαινόμενος να φαντάζεται έναν τέλειο κόσμο.


Οι σχεδιαστές ιστοσελίδων μιλάνε συχνά για κάτι που ονομάζεται ‘user experience’, και πώς να κάνεις το μέσο χρήστη να μείνει στη σελίδα, ίσως και να επιστρέψει κάποτε, βασισμένο σε πραγματικά σενάρια. “Μπαίνει ένας πελάτης να αγοράσει μια εξάδα μπύρες kinder Bueno.” Λοιπόν, το θέμα μας σήμερα, παίδες: πώς να κρατήσεις τον πελάτη στο μαγαζί. Βάλε χάρτη στην είσοδο. Σωστή ονομασία των διαδρόμων. Χρώματα να δημιουργούν αντίθεση και να μην ενοχλούν το μάτι. Ευγένεια. Τέλος, ρώτα τον πελάτη για την εμπειρία του – “για βελτίωση της ποιότητας εξυπηρέτησης”.


Τι είναι ο τέλειος κόσμος για εσένα, δάσκαλε; Υγεία; Χρήμα; Ειρήνη; Αγάπη; Ομόνοια στους ομίλους του Champions League; Όχι.


.. ο τέλειος κόσμος παίδες, είναι ένας κόσμος γεμάτος με τα tablets στην έξοδο της τουαλέτας του αεροδρομίου Λάρνακας, “σας παρακαλούμε βαθμολογήστε την εμπειρία σας σε σχέση με τις τουαλέτες μας”. Γιατί, αν εξαιρέσεις τις δεκάδες χιλιάδες μικρόβια που πιθανώς να φιλοξενεί η οθόνη, ποιος ιερόσυλος θα έχανε την ευκαιρία να βαθμολογήσει την πιο προσωπική του στιγμή σε κλίμακα 1-5; “Γρήγορο και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, καζανάκι: ok, 4.”


Και τώρα, φανταστείτε να υπήρχαν tablets παντού για να μπορείς να βαθμολογείς πατάς το κόκκινο προσωπάκι. Για τις τιμές στα εστιατόρια ακριβώς έξω από τις τουαλέτες, για παράδειγμα, που κάνουν ότι ακριβώς και το dequeue του προγραμματιστή – κόφκουν κκελλέ. Ή την αξέχαστη εμπειρία σου με τη γραφειοκρατία σε σχεδόν κάθε κυβερνητική υπηρεσία. Ένα για τα νεύρα σου μετά από κάθε μεσημεριάτικο parking στην αγαπημένη Πανεπιστημιούπολη. Για την ποιότητα του βίντεο ενός γυναικείου σχολικού καβγά. (Απολαυστικότατο, amirite?) Για το πόσα σπάνια πόκεμον βγάζει το stop στη Φανερωμένη. (sorry, ξέχασα πως το Pokemon Go δεν είναι πλέον τση μοδός) Και για να μη ξεχνιόμαστε, ένα tablet για σχεδόν κάθε άρθρο του StudentLife.


…κάποιος το ανοιχτήρι σας παρακαλώ. Η εργασία μπορεί να περιμένει.






As published, στη χειμωνιάτικη έκδοση της τιμημένης εφημερίδας του UCY, τη λέμε και Φοιτητική. Μαντέψτε ποιος ξέχασε να το κάνει upload.

Sunday, January 1, 2017

the pornstar

A Christmas Carol. Γραμμένο το 1843 από τον Charles Dickens. Γνωστή χριστουγεννιάτικη ιστοριούλα, την έχετε γνωρίσει πιθανότατα σε κάποια χριστουγεννιάτικη γιορτή δημοτικού ή σε μια από τις κινηματογραφικές παραλλαγές της. Πρωταγωνιστής μας ο γνωστότατος Εμπενίζερ Σκρουτζ, πλούσιος και τσιγκούνης. Τον επισκέπτονται μέσα στη νύχτα τα τρία creepy πνεύματα των χριστουγέννων, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Τα υπόλοιπα παραλείπονται: πιθανώς τα γνωρίζετε ήδη, αλλά αν όχι να δείτε την ταινία γιατί είμαι καλός άνθρωπος από σήμερα και μισώ τα σπόιλερς.

Δεν είναι όμως όλων οι ζωές μας βγαλμένες από παραμύθια. Είναι όμως ταινίες, και δεν το εννοώ με το τραγικό "η ζωή σου περνά μπροστά από τα μάτια σου σαν κινηματογραφική ταινία μπλα μπλα μπλα". Είναι season-long σειρές πορνό με πρωταγωνιστές τα τρία πνεύματα του εμπενίζερ. Και στα περισσότερα επεισόδια βλέπουμε το παρελθόν να γαμά το παρόν και το μέλλον να περιμένει ανυπόμονα τρίβοντας τα χέρια του. Κάπου μέσα στη μέση κι εσύ σαν τον καημένο το κάμεραμαν, να ελπίζεις να έρθει κάποτε κι η δική σου σειρά.


Το μέλλον έρχεται. "No new year new me I'm the same honest asshole" σε βλέπω να ποστάρεις στο φατσοβιβλίο σου συνοδευόμενο από εκείνη την εικόνα του ντι κάπριο με το κρασάκι και απορώ: ωραία είναι να περηφανευόμαστε για το επίπεδο εποικοδομητικού aggressiveness που έχουμε αποκτήσει, αλλά ποιοι είμαστε εμείς να μην αλλάξουμε; Από τα κανάλια που ο μετριότατος πλέον -σόρι αδερφέ- Λούης καταφέρνει να έχει τη μεγαλύτερη τηλεθέαση, μέχρι το χρυσόψαρό σου που τελικά δε ξεχνά και τόσο πολύ όσο νομίζεις, όλοι θέλουμε μια μικρή αλλαγή.

Γι' αυτό κάνε κι εσύ μια μικρή αλλαγή ή μια μεγάλη εξέλιξη -ο munchlax γίνεται snorlax μετά τις γιορτές- και μην το πεις σε κανέναν. Ας τους να σε νομίζουν τρελό. Στο τέλος της μέρας, εσύ είσαι αυτός που θα έπρεπε να γαμούσες το παρελθόν. 

Χρόνια πολλά σε όσους πιστεύετε στις ευχές μετά το φαγοπότι. Long live harambe. Γιατί δεν είδα home alone φέτος;
Μετράτε πόσους θα κλάψουν με ψεύτικο δάκρυ τα ναρκωτικά του χόλιγουντ φέτος.


Είμαι ο μπούλμπι και ένα δάχτυλο ουίσκι. Ποιος άραγε να γράφει σενάρια για hentai;



Saturday, December 24, 2016

pick your poison

Κανένας σε αυτόν τον κόσμο να μου φέρει τούρτα εμένα. Βέβαια εγώ γεννήθηκα ανοιξιάτικα. Αλλά ζηλεύω τον άνθρωπο μου. Αυτός γιατί να δικαιούται κι εγώ όχι;

*ΦΟΒΕΡΟ! ΒΑΛΤΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ 2017!*
Click-baiters, δεινόσαυροι, πνεύμα του χαράμπε και λοιπά ζώα του ίντερνετ. Στο Facebook σήμερα φαίνεται μια τούρτα δίπλα από το όνομα μου. Είκοσι και τέσσερις, Δεκέμβρης κρύος ο μήνας με σουμάδες, βαρεμάρα και καφέ φίλτρου. Χρόνια μου πολλά, long live the bulb. Να ζήσω να με χαίρεστε, να ζήσω να σας γράφω μεθυσμένα παράπονα.



Διακοπές χριστουγέννων. Η εποχή που βήχεις σαν να βρέθηκες μπροστά σε εξώστ αυτοκινήτου. Ο μήνας που δικαιούσαι να κρίνεις κόσμο από τον τρόπο που λένε τα κάλαντα. Οι εβδομάδες που εύχεσαι να γίνεις ό,τι θα ήθελες να ήσουν, βάζεις στόχους για τη νέα χρονιά και καταλήγεις να ξυπνάς σε hangover στο κρεβάτι βλέποντας βίντεο με γάτους. Οι μέρες που τρως σαν βουβάλι και καταλαβαίνεις γιατί τον σάντα βασιλάκη τον ζωγράφισαν χοντρό.

Γιώργος για τους πολλούς, μπούλμπι για τους λίγους. Μουσική; κυρίως rock. Αγαπημένοι αυτή τη στιγμή -να προσδιορίζεται σας παρακαλώ- οι Radiohead.
[Αλήθεια, όταν σε ρωτάνε ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι δε μένεις σιωπηλός και σκεφτικός προσπαθώντας να διαλέξεις μόνο ένα τραγούδι και δε μπορείς, και στο τέλος απαντάς ένα που ακούς συχνά τον τελευταίο μήνα;] Ζώδιο νομίζω αιγόκερως, με ωροσκόπο μπανανόφλουδα. Κάτσε να ακούσεις την ιστορία μου.




Η δική μου λίστα για τη νέα χρονιά, λοιπόν. Άκου.
Να γίνω κι εγώ άνθρωπος. Να πίνω λιγότερο. Να γράφω καλύτερα αστεία. Να πίνω ακόμα λιγότερο. Να σκοτώνω με καλοσύνη. Να μη σκοτώνω τον εαυτό μου. Να χωρίσω με τον καφέ. Να κρατήσω κι άλλο το ηλίθιο αυτό χαμόγελο που ζωγραφίζεται μέσα μέσα πάνω στο πρόσωπο μου..

Αρχίζω. Άκου.
Τρία είναι τα δηλητήρια μου. Ο καφές, η μπύρα και η μουσική. Με τη μουσική μου μεγάλωσαμε μαζί. Μου λέγανε πως ήταν καλή η φωνή μου. Αποφάσισα να την καταστρέψω. Αργότερα κατάλαβα πως ήταν λάθος μου. Πλέον θα με ακούσεις να δολοφονώ τραγούδια αγαπημένα, να φοβάμαι μη σπάσει κανένα τζάμι και πού λεφτά να πληρώνουμε.
Στη μουσική πάντα εξηγούσα τον πόνο μου. Κάποτε μου απαντούσε κιόλας. Μου έλεγε τα δικά της. Για τον κόσμο, τη ζωή, την ευτυχία, την ομορφιά, τον έρωτα, το χωρισμό, την ασχήμια, τον πόνο, το θάνατο. Την άκουγα πάντα εκστασιασμένος. Κάποτε προσπάθησα να μάθω να παίζω Guitar Hero για να μπορώ να μιλώ στη γλώσσα της, το ήξερα πως δε με καταλαβαίνει. Ήταν όμως πάντοτε συμπονετική. Στα μάτια της έβλεπα και βλέπω ακόμα τα λίγα συναισθήματα που ξέρω να εκφράζω.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να 'ναι κουφή κι αυτή σαν το Μπετόβεν. Κάπως τα καταφέρνει και με καταλαβαίνει πάντως. Αν τη δεις, θα την ερωτευτείς. Είναι όμορφη, όσο δε μπορείς να φανταστείς. Κάποιες φορές που θέλω να την αγκαλιάσω. Μα προσπαθώ, και τα χέρια μου πιάνουν αέρα..



Να τρώω λιγότερο. Να κάνω γυμναστική. Να γυμνάζω και τον άνθρωπο μου. Να πίνω ακόμα λιγότερο. Να μην είμαι τόσο ευέξαπτος και κυκλοθυμικός. Να κάνω πρόγραμμα. Να σκεφτώ το μέλλον μου. Να πίνω ακόμα λιγότερο..

Ίσως να είμαι ένας ακόμα έφηβος ρομαντικός. Συγγνώμη, όχι έφηβος. Οι έφηβοι είναι μέχρι τα δεκαεννιά τους λένε οι αγγλόφωνοι. Εσύ παππούλη γέρασες, δεν κάνει να μικροδείχνεις. Ξέρω σίγουρα όμως πως θα είναι φίλη. Έτσι δε λένε και μετά το χωρισμό όλοι; Το ξέρω όμως πως είναι ερωτευμένη με το γλόμπο. Και νιώθω χαρούμενος για το μικρούλη.



..ποιον κοροϊδεύω εδώ, τον άνθρωπο μου; Αφού ξέρω κι εγώ, ξέρεις κι εσύ που με ακούς τώρα. Ο γλόμπος δεν αλλάζει. Ίσως να αλλάξω αν γίνει καμιά καταστροφή. Μέχρι τότε όμως,

Η αλήθεια δε μπορώ να με φανταστώ έξω από την πληροφορική. Από μικρός είχα κάτι που με πείραζε. Η οθόνη είχε μέσα της κάτι μαγικό. Δεν είχα ποτέ κάποια σχέση να με ενώνει σαν τον Έλιοτ του Mr. Robot. Νιώθω όμως σαν ρομπότ μέσα μέσα. Μια μηχανή που μετατρέπει καφέ σε κώδικα, που λέει και το ανέκδοτο. Και κάποτε νιώθω και πως θέλω να αλλάξω τον κόσμο.
Ίσως να καταφέρω να γίνω θρύλος σαν τον Έλιοτ. Ίσως όμως και να μείνω ένα απλό ψευτο-δίκαιο, ψευδο-τυχαίο ανθρωπάκι. Έχω ακόμα να τελειώσω ένα πτυχίο. Μέχρι τότε όμως,



μέχρι τότε να ζήσω να σας ποτίζω βιτριόλι. Μέχρι τότε να ζήσω να σας υποχρεώνω να ακούτε τη μουσική μου. Sharing is caring δε λένε;


Είμαι ο μπούλμπι. Είμαι ο Γιώργος. Εσύ ποιον ήρθες να δεις σήμερα;



*edit: το τραγούδι ταιριάζει πολύ περισσότερο από το Paranoid Android

Sunday, December 4, 2016

santa's night out: ο ρούντολφ μπορεί να ήταν δράκος

κι έτσι αποφάσισα να φορέσω κόκκινο φούτερ, να αφήσω απείραχτο όσο από το εφηβικό μου μούσι φυτρώνει, να φουσκώσω κοιλίτσα κι άλλο με φαΐ, να ποτίσω το συκώτι λίγο jack rocks κι όποιον πάρει ο χάρος.

Τελικά έφυγα με φανέλα, τράπουλα, keyring, ζαλάδα και την ηθική ευχαρίστηση του να περπατάς αργά σαν χολιγουντιανός ήρωας ενώ τα πάντα πίσω σου καίγονται. Όταν το στόμα σου βγάζει φωτιές, γίνεσαι δράκος. Κι οι δράκοι σκοτώνουν ανυποψίαστους και πεθαίνουν ηλίθιοι.



Μικροί και παραμυθιασμένοι γράφαμε γράμματα στο χοντρό κυριούλη με τα γιαλιά και το τεράστιο άσπρο μούσι να μας φέρει δώρο πανοπλία μεσαιωνικού ιππότη, για να μπορέσουμε επιτέλους να βγούμε στο κυνήγι για πριγκίπισσες.

Κάτι χρόνια και κάτι λαβωματιές μετά, είμαι ο ιππότης και ο δράκος σε πακέτο τυλιγμένο με κόκκινο χριστουγεννιάτικο περιτύλιγμα. Και νιώθω υπέροχα.



Thursday, November 17, 2016

drinking karma seekers

έχετε παίξει ποτέ Roxanne; Από το γνωστότατο τραγούδι των Police φυσικά. 24 σφηνάκια μισό μπύρα - μισό ό,τι υπάρχει πρόχειρο να γλυκοκοιτάζουν από το μπαρ, ζητώντας το έλεος των δύο θαρραλέων μονομάχων, που στην αρχή νομίζουν πως θα έχουν τη δύναμη να τσουγκρίζουν κάθε ποτήρι που θα κατεβάζουν λαίμαργα.


Ο βασιλιάς στο μπαρ λέει πως το παιχνίδι είναι δύσκολο, πως οι περισσότεροι δειλιάζουν στη μέση της μάχης. Πως άλλοι άντεξαν, μα υπέκυψαν τελικά στις πληγές τους. Κι έχω δει και με τα μάτια μου στρατιώτες να καταστρέφονται στο διπλανό δωμάτιο κάτω από την ταμπέλα “μόνο αγοράκια”.

Είμαστε κάπου εκεί κρυμμένοι και εμείς οι δύο συνταξιδιώτες, να πολεμάμε εχθρούς και δαιμόνια, τραγουδώντας παράφωνα κι ό,τι τραγούδι αποφάσισε ο βασιλιάς να ακούσουμε. Αργά και βασανιστικά κάποιες φορές, με φωτιά, καπνό και γέλια από ηλίθια αστεία που ακούγονται πιο ωραία εκείνη την ώρα, ή γρήγορα κι όποιον πάρει ο χάρος, χτυπώντας τα δυο σώματα γεμάτα με αλκοόλ, γεμάτοι ευχές και πόνο.

Κι ήρθε εκείνη η ώρα που είμαστε εγώ, αυτός και σαράντα και οχτώ λιοντάρια να περιμένουν τη σειρά τους. Έρχεται η ώρα που δεν πρέπει να δειλιάσεις μπροστά στον αυτοκράτορα. Θα πέσεις μαχόμενος στο αιματοβαμμένο κολοσσαίο;




Δεν είναι πολύ δύσκολο το Roxanne αν είσαι μαθημένος. Ο μπάρμαν μας ξέρει και δε μας φοβάται. Στο μπαρ εκείνο είμαστε οι διψασμένοι θεοί της μπύρας, τα παιδιά του ήλιου του νυχτερινού. -Επόμενο, αν σε είδαν να κατεβάζεις pints σαν μπουκάλα νερό του μισού λίτρου- Στην πραγματική ζωή, απλοί procrastinating στρατιώτες της πληροφορικής.

Είσαι λίγο χαμένος για τα επόμενα λεπτά αν δεν έχεις φάει καλά, αλλά για την παρέα που σε κοίταζε περιμένοντας να φοβηθείς είσαι πλέον ένας ήρωας που μισεί τα χειροκροτήματα, και γενικά το θόρυβο. -Ίσως και πιθανή λεία για τα όρνεα που περιμένουν πώς και πώς να σε κομματιάσουν απόψε κάπου μαλακά.- Και για κάτι τύπους σαν εμάς που ζούμε για αναγνώριση, το να είσαι ο ήρωας της ώρας είναι υπέροχο, έστω κι αν δεν μπορείς να το απολαύσεις ή να κερδίσεις κάτι. Λίγη αγάπη από αυτές τις μικρές στιγμές, δύναμη αρκετή για να σηκώσεις ξανά το σπαθί σου.



Πίνοντας την καθημερινή σου δόση καφεΐνης επιστρέφεις σε έναν κόσμο που είσαι πνιγμένος σε δεκάδες deadlines και εκατοντάδες errors. Έναν κόσμο που είσαι εγκλωβισμένος σε ένα ντροπαλό εαυτό, ένα εαυτό τρελό για κρυφτό με τον έρωτα και παιχνίδια με το μυστήριο. Ένα φοβισμένο διάβολο που μιλά μόνο με λόγια τραγουδιών και ένα χαμογελαστό πρόσωπο που ξυρισμένο μοιάζει με αρκούδο, ή και μαξιλάρι. Ένα γλόμπο για αλήθεια.



Που έχει σκοπό να αλλάξει τον κόσμο το δικό του, ένα αστείο, ένα τραγούδι, ένα ποτήρι τη φορά.




Wednesday, July 27, 2016

pokemon Go(ld)

επιτέλους, το "πάω να συνάξω πόκεμον" έγινε valid φράση. Niantic ruining trademark phrases since 2016. :'(


Περί του pokemon go ο λόγος (με τόνο rio mare στο έψιλον σας παρακαλώ), της νέας παγκόσμιας μόδας σε έναν κόσμο που περιμένει υπομονετικά (not) server της προκοπής. Για εσάς που έτυχε να ζείτε στον almost πλανήτη πλούτωνα τις τελευταίες εβδομάδες γιατί νομίζω μόνο τζιαμέ εν ψάχνουν για πόκεμον, στο εν λόγω app/παιχνίδι ψάχνεις σε πραγματικούς χάρτες κίτρινα χάμστερ τζαι νυχτερίδες, τζαι προσπαθείς να τα φυλακίσεις, kinda, σε κάτι υπέροχες μαππούες χρώματος μισή κόκκινο μισή άσπρο. Cool, έννεν;

Να σας πω πως εγώ εν παίζω Go. Δύο λόγοι. Η μπαταρία του κινητού μου με 3g τζαι παιχνίδι ρουφήχτρα ανοιχτά πάει που 100 σε 0 πιο γρήγορα που όσο θέλει για να πιάσει 0-100 ο γερόλυκος το Sunny της γιαγιάς μου. (αθάνατο το παλιοσίδερο, long live the nissunny) Συν ότι ακόμα τζαι η σκέψη του να γίνω ο Ash Ketchum που την Pallet Town έννεν αρκετό motivation για να περπατήσω. :)

Αλλά έπαιξα πάμπολλες φορές τες κασεττούες των τριών πρώτων γενιών -τρίτο gen εν ruby/sapphire/emerald-, ας εν καλά η θητεία που έκαμα, τζαι νομίζω δικαιούμαι το διδακτορικό στην πρώτη. Τα πάντα σε emulators γιατί ποτέ δεν είχα gameboy. Γιατί εν επροχώρησα στες επόμενες γενιές; Επειδή τα πόκεμον που φτιάχνουν μετά εν ηλίθια (η δικαιολογία που χρησιμοποιώ εγώ τζαι κάτι άλλοι χιλιάδες νοσταλγοί της γενιάς του μπούλμπασαρ για να πούμε ότι απλά βαρκούμαστε να ασχοληθούμε αλλά να έχουμε το δικαίωμα να θεωρούμαστε μεγάλοι φαν των εικονικών τεράτων).
[Φέρτε μου το πισκοττούι μου να συνεχίσουμε.]


Τώρα, ας ανοίξουμε ένα άλλο κεφάλαιο. Λέγεται pay-to-play τζαι εννοείται πως αναφέρεται σε παιχνίδια που ό,τι τζαι να κάμεις, όποιος πληρώσει κάτι σε χρυσό αποκτά έξτρα δικαιώματα τα οποία εν θωρείς ούτε με τηλεσκόπιο. "Εγώ εν θέλω να βάλω λεφτά στο παιχνίδι τζαι εν πρόκειται", σε ακούω να φωνάζεις φίλε αναγνώστη, τζαι με το δίκιο σου. Όμως η πώρωση σου με τούτο (ή όποιο άλλο παρόμοιο παιχνίδι ανήκει στην κατηγορία, be it Summoner's war, Hearthstone, zynga poker, Candy Crush -όσα request τζαι να στείλεις στους φατσοφίλους σου που τη στιγμή που θωρούν 8 notifications τζαι τα 7 εν ζωές φωνάζουν έλεος τζαι κάτι άλλο που παραλείπω για να μείνει family friendly το κείμενο- ή ό,τι άλλο σας έρκεται τούτην την ιερή στιγμή) το πιο πιθανό να σε ωθήσει στο να ανοίξεις το πορτοφολάκι σου τζαι εσύ. (I've done it too, εν είσαστε ποτέ μόνοι σε τούτο το μάταιο κόσμο)

Για να μεν παρεξηγούμαστε, εν είπα ότι εν κάτι κακό. Αν εξαιρέσεις το ότι εν εξίσου ανήθικο για τον non-paying παίχτη όσο τα DLC με περιεχόμενο που έπρεπε να ανήκει στο κανονικό παιχνίδι, το pay-to-play εν βολικό μοντέλο. Βολικό για τον παίχτη που απολαμβάνει τα προνόμια του, τζαι (για να κάμω το δικηγόρο του εαυτού μου) ακόμα πιο βολικό για εμάς τους απανταχού developers, graphic designers κλπ. που βρίσκουμε κάπως τρόπο να πληρωθούμε για εβδομάδες, μήνες ή ακόμα τζαι χρόνια σκληρής δουλειάς, πόσο μάλλον αν το παιχνίδι προσφέρεται δωρεάν στο κοινό. Οι διαφημίσεις σε μια εφαρμογή, αν τζαι μπορούν να φέρουν κάποιο κέρδος, έννεν αρκετές αν χρειάζεσαι να διατηρήσεις servers και να συνεχίσεις την ανάπτυξη της εφαρμογής. Game making ain't a game.


Δυστυχώς (ή ευτυχώς), το pokemon go εν φαίνεται να εν κάτι διαφορετικό. Όποιος αγοράσει τα περισσότερα lure modules (που βασικά από ότι εκατάλαβα πρέπει για τα πόκεμον να εν κάτι σαν μηχανή για sweet scent) που ουσιαστικά φέρνει τα πόκεμον κοντά σε εσένα, το πιο πιθανό να προχωρήσει γρηγορότερα. Απλά μαθηματικά με τη βοήθεια των χρηματοοικονομικών.

Επίσης, σαν εταιρία, το καλύτερο που μπορείς να κάμεις τούτη τη στιγμή εν να εκμεταλλευτείς τη ποκεμανία που επικρατεί, τζαι από ότι φαίνεται εννα κρατήσει τουλάχιστον για ακόμα κάτι μήνες, τζαι να προσφέρεις εκπτώσεις ανάλογα με την ομάδα που ανήκεις -άλλη ιστορία τζαι τούτη με τους ποκεοπαδούς, προτιμώ να μεν το αναλύσω- όπως εκάμαν σε άλλες χώρες, ή να πληρώσεις για να γίνεις pokestore (ο τόπος που αγοράζουν οι μανιακοί του go διάφορα χρήσιμα με την περιπέτεια τους, κυρίως pokeballs), κάτι το οποίο είδα πως έκαμαν ήδη στα CTH (ναι, κώστας θεοδώρου) headquarters -μη χέσω- στο Στρόβολο, τζαι από ότι είδα ήδη έφερε διάφορους με σμαρτφόνια στην περιοχή. Hey, as long as it works..



Για εσάς με την υπομονή του ηλίθιου δεκάχρονου από το κάντο, καλή τύχη να σας ευχηθώ τζαι με το νου σας. Gotta catch 'em all.


Είμαι ο μπούλμπι. Ίσως να είμαι τζι εγώ πόκεμον.




P.S.-1: τίτλος: not to be confused με το actual παιχνίδι pokemon gold της δεύτερης γενιάς

P.S.: Ευχαριστώ για την υπομονή σας που λαλούν τζαι στες βαρετές παρουσιάσεις. Αν το διαβάζετε, να ξέρετε πως σας αγαπώ. (No freebies here, sorry)

P.S.2: Με το PS εν εννοώ playstation :)

P.S.3: Σήμερα έππεσε για μιάμιση ώρα το ρεύμα στη γειτονιά. Νομίζω εν εξαναένιωσα πολλά πιο homo sapiens χωρίς ίντερνετ. Επήα στα mcdonalds για wi-fi. Shame on me.

P.S.4: Όπως σωστά παρατηρούν διάφοροι στο ίντερνετ, το πιο κοντινό που υπάρχει σε real life pokemon προς το παρόν εν να καταφέρεις να διδάξεις τον παπαγάλο σου να λαλεί parrot.

P.S.5: Ποιος είπαμε ότι θέλει πραγματικά γλυκούλια πόκεμον; Hold your horses. Legendaries, psychic, electric & fighting pokemon aside, απλά φανταστείτε ένα κόσμο γεμάτο με muk, το μοβ δηλητηριώδες σκατό που μοιάζει με magnetic putty.

γλύκας, έννεν;
Εγώ ήδη κλαίω στη σκέψη. Τζαι μεν που πείτε πως εν γλυκούλης ο πίκατσου γιατί εννα προχωρήσω στο κεφάλαιο σνόρλαξ. Ευχαριστώ.