Monday, February 20, 2017

human leather shoes for crocodile dandies

* Ένας σοφός κάποτε είπε, μην αναβάλλεις για αύριο κάτι που μπορείς να μην κάνεις ποτέ.


Γράφεις αύριο; Δεν έχεις ανοίξει βιβλίο; Δεν έχεις ξαναδεί τον καθηγητή σου; Υπέροχα!” είπε το μυαλό πριν βγει εκτός λειτουργίας. Ας ανοίξουμε τις σημειώσεις. Μη ντετερμινιστικά αυτόματα. Ορισμός. “Έχεις προσέξει ποτέ πόσες ρωγμές έχεις στο ταβάνι; Θέλω να φάω. Τι να κάνουν άραγε οι φίλοι σου;” είπε και διέταξε το μυαλό. Διαβάζοντας βαριεστημένα ό,τι ποστ βρεθεί στο δρόμο σου καταλαβαίνεις πως ήσουν μέσα πριν περίπου ένα λεπτό. Τίποτα καινούριο, τίποτα ενδιαφέρον. “Εμείς τα 90s kids βγαίναμε έξω στις αλάνες και παίζαμε ποδόσφαιρο μέχρι να νυχτώσει και να αρχίσει να φωνάζει η μάνα μας και να μας μαλώσει που γυρίζαμε στο σπίτι με σκισμένα ρούχα. Τι ωραία που ήταν τότε. Like και share.”


Δε ξέρω τι αναμνήσεις έχουν από το δημοτικό οι εικοσάχρονοι νοσταλγοί της παιδικής ηλικίας των social media. Εγώ πάντως τρία πράγματα θυμάμαι από το δημοτικό. Ένα, εκείνο το αξέχαστο μπιτάκι “φυτέψτε δέντρα στην πλαγιά εκεί να πρασινίσει όλη η γη”. Δύο, το κόλλημα που φάγαμε όλοι στο σχολείο με ένα παιχνίδι με έναν αλιγάτορα που δε ξέρει να κολυμπάει και θέλει να σώσει τη φίλη του. Τρία, κάτι ασκήσεις που κάναμε στα Ελληνικά, κύκλωσε το διαφορετικό και χώρισε τις λέξεις σε κατηγορίες.

Σαν δάσκαλος που σέβεται τα ξένα παιδιά που του έδωσαν να μεγαλώσει, θα σας βάλω μια άσκηση. Απρόοπτο, παίδες. Μολύβι και χαρτί. Οι σημειώσεις κλειστές. “Χωρίστε τις παρακάτω φράσεις στο είδος που ανήκουν: ερώτηση ή διαταγή;



“Αν ήσουν αόρατος θα καταπατούσες το νόμο;” ρωτά ο καθηγητής. Ίσως. Ζώα είμαστε, να επιβιώσουμε θέλουμε. Η ερώτηση εδώ είναι, τώρα που το μανδύα του Χάρι Πότερ δεν τον έχουμε, τώρα που τραβάμε βίντεο καταπατώντας το νόμο, φωτογένεια έχουμε;

Αλήθεια, εσύ πώς θα διάλεγες να χαραμίσεις τα δεκαπέντε λεπτά φήμης που ο Warhol λέει πως σου αναλογούν; Θα ανακαλύψεις κάτι; Θα τραγουδήσεις; Θα σώσεις τον κόσμο; Ή θα κάνεις απλά φασαρία, σαν παρέα που πάει στο καρναβάλι της Λεμεσού; Ερώτηση.

Και μια που είμαστε στο θέμα. Φέτος στα καρναβάλια εγώ θα ντυθώ κολοκυθομάλλης Τραμπ. Της μόδας είναι, orange is the new black. Eίναι και επίσημα πρόεδρος των ΗΠΑ και τα βίντεο από το καθετί που αποφασίζει να πει γεμίζουν πλέον το facebook λίγο περισσότερο από ότι το κινητό μας με μηνύματα “απόψε όλοι μπουάτ”. Φέτος στα καρναβάλια δε θέλω να δω άλλες cringeworthy Harley Quinn. Διαταγή.




Δεν αντέχω άλλο, πάμε για ύπνο”, άρχισε να παραπονιέται πάλι. Ψάχνεις τον τρόπο να κάνεις το μυαλό σου να υπακούσει; Καφές και Caravan Palace, η μυστική μου συνταγή της αποτυχίας, γνωστό και ως “πώς να γίνεις εξπέρ μέσα σε μια νύχτα”. Ο νους όμως, σαν μωρό του νηπιαγωγείου που έχασε τα παιχνίδια του στην αμμοδόχο, αρνείται να σταματήσει χωρίς να περάσει το δικό του. “Φυτέψτε δέντρα στην πλαγιά εκεί, να πρασινίσει όλη η γη.” Μια γουλιά καφέ ακόμα. Σφυρίζοντας, συνεχίζω. “Χωρίστε τα παρακάτω αυτόματα στο είδος που ανήκουν: DFA ή NFA;


Tuesday, January 31, 2017

shitty experiences

*disclaimer: το κείμενο γράφεται -κλασικά- στο deadline με τη βοήθεια μπύρας και καφέ. Η οποιοδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα θα μπορούσε να ήταν συμπτωματική.


Dazed and confused που λέει και το τραγούδι. Πού, στα αιματοβαμμένα εργαστήρια της Πληροφορικής, όπου πάμπολλοι νέοι έπεσαν μαχόμενοι με τους compilers, να προσπαθούμε πάντα τελευταία στιγμή να τελειώσουμε εργασία. Η ώρα πήγε 4, η ομάδα αλλού. Τον ένα τον έκλεψε ο Ορφέας, οι δύο συζητάνε για το τέλειο random και ο υποφαινόμενος να φαντάζεται έναν τέλειο κόσμο.


Οι σχεδιαστές ιστοσελίδων μιλάνε συχνά για κάτι που ονομάζεται ‘user experience’, και πώς να κάνεις το μέσο χρήστη να μείνει στη σελίδα, ίσως και να επιστρέψει κάποτε, βασισμένο σε πραγματικά σενάρια. “Μπαίνει ένας πελάτης να αγοράσει μια εξάδα μπύρες kinder Bueno.” Λοιπόν, το θέμα μας σήμερα, παίδες: πώς να κρατήσεις τον πελάτη στο μαγαζί. Βάλε χάρτη στην είσοδο. Σωστή ονομασία των διαδρόμων. Χρώματα να δημιουργούν αντίθεση και να μην ενοχλούν το μάτι. Ευγένεια. Τέλος, ρώτα τον πελάτη για την εμπειρία του – “για βελτίωση της ποιότητας εξυπηρέτησης”.


Τι είναι ο τέλειος κόσμος για εσένα, δάσκαλε; Υγεία; Χρήμα; Ειρήνη; Αγάπη; Ομόνοια στους ομίλους του Champions League; Όχι.


.. ο τέλειος κόσμος παίδες, είναι ένας κόσμος γεμάτος με τα tablets στην έξοδο της τουαλέτας του αεροδρομίου Λάρνακας, “σας παρακαλούμε βαθμολογήστε την εμπειρία σας σε σχέση με τις τουαλέτες μας”. Γιατί, αν εξαιρέσεις τις δεκάδες χιλιάδες μικρόβια που πιθανώς να φιλοξενεί η οθόνη, ποιος ιερόσυλος θα έχανε την ευκαιρία να βαθμολογήσει την πιο προσωπική του στιγμή σε κλίμακα 1-5; “Γρήγορο και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, καζανάκι: ok, 4.”


Και τώρα, φανταστείτε να υπήρχαν tablets παντού για να μπορείς να βαθμολογείς πατάς το κόκκινο προσωπάκι. Για τις τιμές στα εστιατόρια ακριβώς έξω από τις τουαλέτες, για παράδειγμα, που κάνουν ότι ακριβώς και το dequeue του προγραμματιστή – κόφκουν κκελλέ. Ή την αξέχαστη εμπειρία σου με τη γραφειοκρατία σε σχεδόν κάθε κυβερνητική υπηρεσία. Ένα για τα νεύρα σου μετά από κάθε μεσημεριάτικο parking στην αγαπημένη Πανεπιστημιούπολη. Για την ποιότητα του βίντεο ενός γυναικείου σχολικού καβγά. (Απολαυστικότατο, amirite?) Για το πόσα σπάνια πόκεμον βγάζει το stop στη Φανερωμένη. (sorry, ξέχασα πως το Pokemon Go δεν είναι πλέον τση μοδός) Και για να μη ξεχνιόμαστε, ένα tablet για σχεδόν κάθε άρθρο του StudentLife.


…κάποιος το ανοιχτήρι σας παρακαλώ. Η εργασία μπορεί να περιμένει.






As published, στη χειμωνιάτικη έκδοση της τιμημένης εφημερίδας του UCY, τη λέμε και Φοιτητική. Μαντέψτε ποιος ξέχασε να το κάνει upload.

Sunday, January 1, 2017

the pornstar

A Christmas Carol. Γραμμένο το 1843 από τον Charles Dickens. Γνωστή χριστουγεννιάτικη ιστοριούλα, την έχετε γνωρίσει πιθανότατα σε κάποια χριστουγεννιάτικη γιορτή δημοτικού ή σε μια από τις κινηματογραφικές παραλλαγές της. Πρωταγωνιστής μας ο γνωστότατος Εμπενίζερ Σκρουτζ, πλούσιος και τσιγκούνης. Τον επισκέπτονται μέσα στη νύχτα τα τρία creepy πνεύματα των χριστουγέννων, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Τα υπόλοιπα παραλείπονται: πιθανώς τα γνωρίζετε ήδη, αλλά αν όχι να δείτε την ταινία γιατί είμαι καλός άνθρωπος από σήμερα και μισώ τα σπόιλερς.

Δεν είναι όμως όλων οι ζωές μας βγαλμένες από παραμύθια. Είναι όμως ταινίες, και δεν το εννοώ με το τραγικό "η ζωή σου περνά μπροστά από τα μάτια σου σαν κινηματογραφική ταινία μπλα μπλα μπλα". Είναι season-long σειρές πορνό με πρωταγωνιστές τα τρία πνεύματα του εμπενίζερ. Και στα περισσότερα επεισόδια βλέπουμε το παρελθόν να γαμά το παρόν και το μέλλον να περιμένει ανυπόμονα τρίβοντας τα χέρια του. Κάπου μέσα στη μέση κι εσύ σαν τον καημένο το κάμεραμαν, να ελπίζεις να έρθει κάποτε κι η δική σου σειρά.


Το μέλλον έρχεται. "No new year new me I'm the same honest asshole" σε βλέπω να ποστάρεις στο φατσοβιβλίο σου συνοδευόμενο από εκείνη την εικόνα του ντι κάπριο με το κρασάκι και απορώ: ωραία είναι να περηφανευόμαστε για το επίπεδο εποικοδομητικού aggressiveness που έχουμε αποκτήσει, αλλά ποιοι είμαστε εμείς να μην αλλάξουμε; Από τα κανάλια που ο μετριότατος πλέον -σόρι αδερφέ- Λούης καταφέρνει να έχει τη μεγαλύτερη τηλεθέαση, μέχρι το χρυσόψαρό σου που τελικά δε ξεχνά και τόσο πολύ όσο νομίζεις, όλοι θέλουμε μια μικρή αλλαγή.

Γι' αυτό κάνε κι εσύ μια μικρή αλλαγή ή μια μεγάλη εξέλιξη -ο munchlax γίνεται snorlax μετά τις γιορτές- και μην το πεις σε κανέναν. Ας τους να σε νομίζουν τρελό. Στο τέλος της μέρας, εσύ είσαι αυτός που θα έπρεπε να γαμούσες το παρελθόν. 

Χρόνια πολλά σε όσους πιστεύετε στις ευχές μετά το φαγοπότι. Long live harambe. Γιατί δεν είδα home alone φέτος;
Μετράτε πόσους θα κλάψουν με ψεύτικο δάκρυ τα ναρκωτικά του χόλιγουντ φέτος.


Είμαι ο μπούλμπι και ένα δάχτυλο ουίσκι. Ποιος άραγε να γράφει σενάρια για hentai;