Friday, November 29, 2013

Γυμναστική με πίτσα πεπερόνι

Επιστήμονες σε πανεπιστήμιο του Σίντνεϊ ανακάλυψαν πως το σώμα γυμνάζεται ακόμα και όταν κάθεσαι στον καναπέ και βλέπεις το αγαπημένο σου άθλημα.
Καλά τα νέα για τον κλασικό κύπριο: ξεχάστε τα γυμναστήρια. Πλέον, μπορείτε να χάνετε κιλά από την άνεση του καναπέ σας, (leather, προφανώς) μόνο και μόνο βλέποντας το ΑΠΟΕΛ - Ομόνοια με μπύρα Carlsberg και πίτσες πεπερόνι κοτόπουλο (με την παρέα σας εννοείται, there's nothing better than group training) και να σκοτώνεστε μεταξύ σας ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ! Instant win.
Ακούγεται πως τα διοικητικά συμβούλια των ποδοσφαιρικών ομάδων θα προσπαθήσουν να καλύψουν αυτή την πρωτοφανή ανακάλυψη με μεταγραφές ΜΕΓΑΛΩΝ ποδοσφαιρικών ονομάτων, όπως Manuel Marouan da Costa Trindade Senoussi, Fredrik Olof Esaias Stoor Siekkinen, Diomansy Mehdi Moustapha Kamara, αλλά και τον fan favourite νιγηριανό Z’ Butsam ο οποίος λέγεται πως θα γίνει και το νέο σύμβολο της ΚΟΠ. Αυτό θα γίνει με σκοπό να μη φύγουν οι φανατικοί οπαδοί από τα γήπεδα για να συνεχίσουν να γίνονται με κανονικούς ρυθμούς και χωρίς διακοπές οι σκοτωμοί μεταξύ ούλτρας και γκέιτ εννιά.
Χαρείτε παιδιά. Και γυμναστείτε.

Monday, November 25, 2013

un chipriota enamorado

*no he invitado la amiga que quiero para tomar algo ya porque βουρώ ποτζεί ποδά συνέχεια*

Η ατάκα εν να μείνει στην ιστορία, τζαι τα ισπανικά μου εν σhίρου σhιρόττερα  που τα αγγλικά του Χριστόφκια

Sunday, November 24, 2013

Era Vulgaris: ψωμί, ελευθερία, το άλλο πώς το είπαμε, κύριε υπουργέ μου;

Λευκωσία, 23 Οκτωβρίου 2013

Έντιμε κύριε Υπουργέ Παιδείας και Πολιτισμού,

Ως μαθητής Γ’ Λυκείου, δώδεκα χρόνια τώρα στη δημόσια παιδεία …κύριε υπουργέ μου, να υποκρίνομαι άλλο δε μπορώ. Θα στα γράψω όπως ξέρω να τα λέω, κύριε υπουργέ μου.

Πριν λίγες μέρες είχα να γράψω έκθεση πάνω στο θεματικό κύκλο ‘παιδεία’. Πριν λίγες μέρες με βάλανε να σου γράψω μια επιστολή, κύριε υπουργέ μου, για τα προβλήματα που έχει η παιδεία μας. Και τι ωραία έκθεση έγραψα.

Σου έγραψα για τα προβλήματα της παιδείας υπουργέ μου. Για το πως το όλο εκπαιδευτικό σύστημα είναι τεχνοκρατικό και εξετασιοκεντρικό. Για το πως οι μαθητές δεν έχουν όρεξη για μάθημα. (Του εαυτού μου συμπεριλαμβανομένου.) Για την όλη βαθμοθηρική και ανταγωνιστική ατμόσφαιρα που επικρατεί και την έλλειψη συνεργασίας, πολλές φορές. Για την αδυναμία του συστήματος να προσφέρει, τόσο στον καλό, όσο και στον κακό μαθητή, τη γνώση με τον τρόπο με τον οποίο ΑΥΤΟΣ μαθαίνει καλύτερα. Για τη γενικότερη λειτουργία του σαν προκρούστειος κλίνη.

Πόσο θέλουμε να γυρίσει ο Θησέας απ’ την Τροιζήνα τώρα.

Σου έγραψα, κύριε υπουργέ μου, για την ανθρωπιστική παιδεία. Για την παιδεία η οποία ενδιαφέρεται να μεταδώσει τη γνώση στον κάθε μαθητή ξεχωριστά. Για την παιδεία η οποία ενδιαφέρεται πρώτα απ’ όλα όμως να δημιουργήσει ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Για το πώς αυτή μπορεί να λύσει τα υπάρχοντα προβλήματα του τωρινού εκπαιδευτικού συστήματος.

Στην οδηγία όμως, υπουργέ μου, έγραφε πως ανακοινώσατε ότι θα προβείτε σε μεταρρυθμίσεις. Στην πραγματική ζωή όμως, όσες επιστολές και να σου γράψουμε, υπουργέ μου, μεταρρυθμίσεις δε βλέπουμε μήτε στα καλύτερά μας όνειρα. Στην πραγματική ζωή, οι 450 λέξεις που είχα για όριο δε φτάνουνε για να εκφράσω τη λύπη μου. Τη λύπη μου για ένα σύστημα που, δώδεκα χρόνια τώρα, δε με έχει μάθει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Δε με έχει κάνει ακόμη άνθρωπο. Και πραγματικά αμφιβάλλω αν σε πέντε μήνες περίπου π’ απομένουνε μέχρι τις Παγκύπριες εξετάσεις, και με τόση ύλη που χρειάζεται ακόμα να καλυφθεί, θα προλάβει να μου μάθει έστω και κάτι. Κάτι χρήσιμο.

Και γνωρίζοντας τους στόχους σας για μια καλύτερη παιδεία στον τόπο μας, σας απηύθυνα την παρούσα επιστολή, κύριε υπουργέ μου. Και συμμεριζόμενος τις απόψεις σας, και γνωρίζοντας ότι θα κινητοποιήσετε τους αρμόδιους φορείς, ήλπισα σε μια καλύτερη παιδεία στον τόπο μας, κύριε υπουργέ μου. Και έγραψα στο τέλος ‘Με εκτίμηση’.

Δε σου έγραψα όμως το πόση ώρα μου πήρε να αποστηθίσω τις σημειώσεις μου, κύριε υπουργέ μου. Δε σου έγραψα για τις τέσσερις ώρες που έχασα δουλεύοντας το θεματικό κύκλο παιδεία στα φροντιστήρια, προσπαθώντας να σου γράψω μια καλύτερη επιστολή, κύριε υπουργέ μου, προσπαθώντας να πάρω ένα καλύτερο βαθμό.

Δε σου έγραψα για τον πόνο κάποιων που μπήκαν νέοι στα υπουργεία, και πραγματικά πίστεψαν ότι μπορούσαν να αλλάξουν κάτι στη δημόσια παιδεία, κύριε υπουργέ μου. Δε σου έγραψα για όλους αυτούς που στελεχώνουν το υπουργείο σου, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται πλέον για τους μαθητές. Για τη νέα γενιά, κατ’ επέκταση.

Για τη νέα γενιά. Μια νέα γενιά, που χθες προχθές ήτανε έτοιμη να κατεβεί στα Starbucks στη Λήδρας για να τιμήσει κάτι, που έτυχε να γίνει, -όχι πάρα πολλά- χρόνια πριν, στις 17 του Νοέμβρη. Μια νέα γενιά, που ο ΜΟΝΟΣ λόγος για τον οποίο γνωρίζει τι έγινε το 1973, είναι αυτές οι βαρετές ενδοσχολικές γιορτές, με μαθητές που διαβάζουνε ανορεξάτα ένα κείμενο γεμάτο κλισεδιές, τις ίδιες κάθε χρόνο (ο Γιώργος ο Ιωάννου εδώ θα έλεγε ‘σαν να τα είχανε ξεσηκώσει από την τελευταία εγκυκλοπαίδεια’), για μία μονάδα παραπάνω στο βαθμό του τετραμήνου, μία χορωδία η οποία τραγουδά για ακόμα μια φορά τα ίδια πατριωτικά τραγούδια, ένα γρατσουνισμένο σιντί με τραγούδια που κοντεύει να σπάσει από την πολλή τη χρήση. Μια νέα γενιά, που ήθελε να τιμήσει τους ήρωές της βροντοφωνάζοντας το σύνθημα που σαράντα χρόνια πριν φώναζε η τότε νέα γενιά, κλεισμένη στο αιματοβαμμένο Πολυτεχνείο, και μήνες πριν στη Νομική.

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Μα κανένας μαθητής δε σκέφτηκε να φωνάξει πως μας λείπει το δεύτερο.

Δεν τρέφω αυταπάτες, κύριε υπουργέ μου. Την επιστολή μου δε θα τη διαβάσεις ποτέ. Ούτε αυτή που σου έγραψε, με τόσο κόπο κι αυτός, ο συμμαθητής μου. Και ο άλλος μου συμμαθητής. Και ο περσινός μου συμμαθητής. Ποτέ δε διάβασες καμία επιστολή, που χρόνια τώρα σου γράφαμε σαν καλοί μαθητές που σέβονται τον εαυτό τους και το γονιό που πληρώνει για τα φροντιστήρια. Ούτε και αυτή που σου γράφω τώρα θα διαβάσεις, κύριε υπουργέ μου. Δε θα τη διαβάσεις γιατί δε γράφω σε 100% επίσημη γλώσσα.

Τι θέλω εγώ; Τίποτα δε θέλω. Σκέψου όμως κι εσύ τους μαθητές που θα ‘ρθουνε μετά από εμένα, κύριε υπουργέ μου. Εμένα το Μάη τελειώνει ο κύκλος μου, κύριε υπουργέ μου. Εγώ πέρασα, θα φύγω. Θα έρθουνε όμως κι άλλοι. Τα αδέρφια μου, τα αδέρφια των φίλων μου, γνωστοί μου, γνωστοί σου, οι γιοι σου και τα εγγόνια σου, κύριε υπουργέ μου. Μη σε μέλλει για μένα.

Συγγνώμη σου ζητάω που σου χάλασα τόσο από τον πολύτιμό σου χρόνο, κύριε υπουργέ μου. Δε με πειράζει αν δε με σχωρέσεις ποτέ, κύριε υπουργέ μου. Μα σκέψου κι αυτά που σου ‘γραψα για λίγο. Και δοκίμασε να συγχωρέσεις πρώτα απ’ όλα τον ίδιο σου τον εαυτό, κύριε υπουργέ μου.

Πήρα πίσω την έκθεση, κύριε υπουργέ μου. 14.

Με όση εκτίμηση μου έχει απομείνει από τις άλλες επιστολές που με βάλανε να γράψω,

Μπούλμπι

Era Vulgaris: Radio(in)active - ωραία η εκπομπή σου

15 Αυγούστου.

Δε θα σταθώ στη χριστιανική αξία της μέρας. Εξάλλου, για ένα μουσουλμάνο, ένα ινδουιστή, ένα άθεο, έναν οτιδήποτε-εκτός-από-χριστιανό είναι μια συνηθισμένη μέρα.

Φέτος όμως είναι 2013. Ως γνωστόν, τόσο Κύπρος, όσο και Ελλάδα είναι σε δυσκολότατη οικονομική κατάσταση. Στην Ελλάδα πιστεύω πως έχει γίνει απόλυτα κατανοητό. Στην Κύπρο όμως, και συγγνώμη που επαναλαμβάνομαι, με μεγάλη μου δυσαρέσκεια διαπιστώνω πως οι περισσότεροι δεν έχουμε ακόμα  καταλάβει πως κάποιοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται σε δεινότατη οικονομική θέση.

Σήμερα βρισκόμουν σε μια εκκλησία μαζί με τον πατέρα μου. Ο οποίος -για όσους δεν έκαναν τον κόπο να διαβάσουν το προηγούμενο- δούλευε σε γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό για πάρα πολλά χρόνια. Δούλευε, γιατί πέρσι απολύθηκε.
Τον πατέρα μου δεν το λες και άγνωστο. Πάντα προσπαθεί να είναι ήρεμος και ταπεινός, έξω από τα φώτα της δημοσιότητας όπου η δουλειά του δεν το απαιτεί. Στην Κύπρο όμως, όπου όλοι είμαστε ξαδέλφια (ανήψια, που λέμε εδώ, ακούγεται και πιο οικείο, γνωστοί οι Κύπριοι για τη φιλοξενία τους) και κουμπάροι, ο ένας ξέρει τον άλλο.

Και έτσι, διάφοροι γνωστοί άγνωστοι, βρέθηκαν να του μιλάνε, πάντα σαν να ‘ναι φιλαράκια απ’ το στρατό. Και να του ζητάνε ‘εκείνη την εκπομπή στο ραδιόφωνο’ που ‘τους υποσχέθηκε κάποτε’ αν και δεν θυμάμαι να έχει υποσχεθεί δωρεάν εκπομπές ο πατέρας μου σε όποιον να ‘ναι. Τι πιο λογικό και τιμητικό για έναν Κύπριο από το να ακούσει τη φωνή του στο ραδιόφωνο. Να δει αν έχει καλά μπάσα. Και ν’ αφιερώσει ‘το επόμενον τραούδιν εις τον κουμπάρον μου τον Παναή, που έσhιει τζαι την γιορτήν του σήμερον ημέρα’.
Το πιο τραγικό απ’ όλα είναι ότι χρησιμοποιούν συχνότατα και τη φράση ‘σε ακούω συχνά στο ραδιόφωνο, είναι υπέροχη η εκπομπή σου, συνέχισε έτσι’. Όταν είμαι κοντά και ακούω τέτοια συζήτηση είμαι προπονημένος να κάνω κινήσεις γιόγκα και να ηρεμώ πριν μου έρθουν ορέξεις να μαυρίσω το μάτι του υποκριτή.

Ο Κύπριος χέστηκε αν έχεις απολυθεί πριν ένα χρόνο. Δε θα ενδιαφερθεί για σένα, την οικογένειά σου, τι κάνεις, το πως είσαι. Όχι μέχρι να σε δει από κοντά και να σου ζητήσει ‘εκείνη την εκπομπή που κάποτε του υποσχέθηκες’. Όχι μέχρι ν’ ακούσει τη φωνούλα του ζωντανά στο ραδιόφωνο και να αφιερώσει το επόμενο τραγούδι στον Παναή. Όχι μέχρι να δει αν η φωνή του έχει καλά μπάσα.

Στο χαρακτήρα μας είναι να εκμεταλλευόμαστε τον άλλο με κάθε δυνατό τρόπο. Είτε αυτό πρόκειται για εκείνη την εκπομπή, είτε αυτό πρόκειται για ένα δωρεάν γεύμα, είτε αυτό πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο (no comments, άλλη ιστορία αυτό.)
Γενικά είμαστε τζαμπατζήδες. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της δεξίωσης γάμου σε ακριβό ξενοδοχείο. Βγαίνει το γκαρσόνι με δίσκο γεμάτο κεραστικά, ξέρετε, απ’ αυτά τα θρυλικά με ψωμί, μαγιονέζα, σταφύλι και σαλάμι ή σολωμό. Οι wannabe-high-class στημένοι ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ σε σειρά, ο καθένας να παίρνει από ένα ή δύο ή τρία ακόμα και να τα βάζει στο χαρτομαντηλάκι. Πριν φτάσει στα μέσα της σειράς δεν υπάρχει ψίχουλο στο δίσκο. (We all did that. Και εγώ, και εσείς.)

[Εδώ θα μπορούσα να σχολιάσω και το πρόσφατο επεισόδιο με το -φοιτητή;- που έπεσε από ΜΜΜ γιατί δεν είχε τα λεφτά να πληρώσει εισιτήριο. Δεν θα το σχολιάσω όμως και θα αρκεστώ στο να πω πως είναι -το ελάχιστο- θλιβερό να πεθαίνει ένας νέος για 1,40. Τα συλληπητήρια μου στην οικογένεια, R.I.P. stranger.]

Το τελευταίο σημείο που πονάει και θέλω να σχολιάσω είναι οι δηλώσεις, συνηθισμένες πλέον, του κάθε είδους πολιτικού και wannabe μεγαλοπαράγοντα. (Βλέπε ‘αν έχει καλά μπάσα’ πιο πάνω). Και μιλάμε όχι μόνο για προέδρους μεγάλων κομμάτων, αλλά και για προέδρους, αντιπροέδρους, αναπληρωτές αντιπροέδρους του συνδέσμου αγελαδοτρόφων, πατατοπαραγωγών, φτιάχνω-πιτόγυρα-ων.

Και στις δηλώσεις, τίποτα το καινούριο. Κάθε χρόνο εύχονται η επόμενη λειτουργία να γίνει στην κατεχόμενη Παναγία Κανακαριά, κάθε χρόνο εύχονται την απελευθέρωση των εδαφών μας, κάθε χρόνο η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση για τα λάθη της και vice versa. Φέτος μόνο προστέθηκαν και οι λέξεις ‘οικονομική κρίση’. 39 χρόνια από τη μαύρη 20η Ιουλίου που οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο, 39 χρόνια από τότε και είμαστε το ίδιο στατικοί, το ίδιο προβλέψιμοι, το ίδιο ηλίθιοι.

Ως γνωστόν, δεν τα πάω καθόλου καλά με κανένα απολύτως κόμμα. Όχι τόσο λόγω λανθασμένων ιδεολογιών και προσεγγίσεων, βρίσκω σε κάθε ιδεολογία κάποια θετικά στοιχεία, αλλά για την αδυναμία τους να συνεργαστούν με οποιοδήποτε άλλο αντίπαλο κόμμα, αλλά και για το φανατισμό του λαού για τον οποίο ευθύνονται απόλυτα. Και κάπως έτσι έχουμε μια Κύπρο διχασμένη και αδύναμη να αποκρούσει οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Λόγω αυτής της διχόνοιας που επικρατεί, ίσως και λόγω της αδυναμίας της πολιτικής ηγεσίας και του κράτους ως σύνολο, ίσως και λόγω της έλλειψης ενός ικανού ιγέτη.

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι, αν οι Τούρκοι αποφασίσουνε μια καλή μέρα να επιτεθούν σε ολόκληρη την Κύπρο, θα αξίζει να πολεμήσω; (Φυσικά θα αξίζει να προστατεύσω το σπίτι μου, την οικογένειά μου, τη ζωή που έχω κτίσει, τη χώρα μου σε τελική ανάλυση). Μα έχω την αίσθηση ότι ακόμα και να τους σταματήσουμε, ακόμα και να τους διώξουμε από το νησί, πάλι κάτι θα κάναμε και θα τους αφήναμε ελεύθερους να μας εκμεταλλεύονται. Μπορεί και να τους το δίναμε πίσω.

Συμπεράσματα τρία. 1: πρέπει να ανησυχώ για τη χώρα μου 2: πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ για τον εαυτό μου 3: ας ακούσω λίγο ραδιόφωνο ακόμη.



Υ.Γ.: Ευχαριστώ όσους άντεξαν και διάβασαν μέχρι εδώ. My greatest respect.
Υ.Γ.2: Θα ζητήσω και πάλι συγγνώμη από όσους το διαβάσουν. Είναι ψυχοφθόρο για τον ίδιο μου τον εαυτό να μη γράφω χιουμοριστικά.
Υ.Γ.3: ΦΥΣΙΚΑ και δεν αναφέρομαι σε όλους τους Κύπριους. Υπάρχουν αρκετές φωτεινές εξαιρέσεις.
Υ.Γ.4: Το όποιο σχόλιο ή/και ερώτηση είναι ευπρόσδεκτο εδώ ή και στο τουίτερ. Don’t hesitate to ask me anything.
Υ.Γ.5: Έχω γράψει πολλά υστερόγραφα;

Era Vulgaris: Arman

Ο Αρμάν έφυγε για Νορβηγία.

Ποιος είναι ο Αρμάν; Δεν τον ξέρετε, και μάλλον δεν ενδιαφέρεστε να μάθετε. Δεν ήταν κάποιο σημαντικό πρόσωπο για εσάς.

Ήταν φίλος του μικρού μου αδερφού. Πολιτικός πρόσφυγας. Γεννημένος στην Κύπρο, χωρίς όμως υπηκοότητα, αν και 15 χρονών. Ψηλός, περίπου 1,85 τον βάζω. Είχε τους φίλους του, τους στόχους του για το μέλλον. Μεγάλος πλακατζής, έκανε πολύ καλά τον Sacha Baron Cohen σαν Dictator Aladeen, και τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Έπαιζε μαζί μου μπάσκετ στον Κεραυνό. Καλό παιδί, καλός φίλος. Τον ένιωθα δικό μου άνθρωπο.

Χτες έμαθα ότι σήμερα θα έφευγε. Στην αρχή νόμιζα πως μου έλεγαν αστείο. Έκλεισε το κινητό του, το fb του και το τουίτερ. Δεν πρόλαβα να του πω ένα γεια. Ένα hasta la vista.

Γιατί φεύγει δεν έμαθα ποτέ. Απ’ όσο ξέρω δεν αντιμετώπιζε ρατσισμό, πόσο μάλλον το αντίθετο. Έτσι υποθέτω πως οι δικοί του βρήκανε δουλειά εκεί. Και αναγκάστηκε να μεταναστεύσει μαζί τους.
Οι Κύπριοι ακόμα δεν έχουμε νιώσει την οικονομική κρίση στο πετσί μας. Το πιο κοντινό σε κρίση που ένιωσα ήταν όταν απέλυσαν τον πατέρα μου από το ραδιοφωνικό σταθμό που δούλευε για περίπου 20 χρόνια, τον έλεγες και στύλο του σταθμού. Οι Ελλαδίτες όμως θα καταλάβουν πολύ καλύτερα τους λόγους για τους οποίους μετανάστευσε.

Σε εσένα μιλάω. Ναι. Εσένα. Κομματόσκυλο. Ignorant.
Χέστηκες ποιος είναι ο Αρμάν. Χέστηκες για την ιστορία του. Έχεις μια άνετη ζωή γεμάτη χλιδή. Έχεις ένα ωραίο, μεγάλο σπίτι, μία Mercedes Benz και δύο BMW, βιτρίνα του πλούτου σου. Έχεις μια σταθερή θέση υψηλών απολαβών στο δημόσιο, που ‘κέρδισες με την αξία σου’, με το μέσο και τα ρουσφέτια, με το γλείψιμο και το κουμπαρολόι. Γιατί ο φίλος του ξαδέρφου σου είναι κουμπάρος του τρίτου ξαδέρφου του υπουργού.
Και για να δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι περιμένεις ευκαιρία τύπου ‘καφέ σε αναμονή’ στην Αθήνα, σε πιο televised version, για να δεις τη φατσούλα σου στο Mega και τον Ant1, να δεις αν έχεις φωτογένεια.
Όταν χτυπήσει την πόρτα κάποιου που δεν θέλεις να χάσεις η ανεργία, του φίλου σου, των παιδιών σου, ακόμα και εσένα, να σε δω τι θα κάνεις. Να σε δω τότε αν χέστηκες για τον Αρμάν.

Τι καλύτερο τέλος από την κλισεδιά 'πρέπει να ενωθούςμε επιτέλους' μπορώ να δώσω; Ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, κομματικών πεποιθήσεων. Γιατί χτες ήταν ο Αρμάν, σήμερα ο φίλος σου, αύριο εσύ.



Post script
-Πριν ρωτήσετε, η Era Vulgaris είναι κοινώς γνωστή ως Common Era, χρονολογικά Annus Dominus, ελληνιστί Έτη Μετά Χριστόν. Με τον τίτλο Era Vulgaris θα γράφω σκέψεις και σχόλια για την επικαιρότητα.

-Αρμάν, αν κάποτε τύχει να το διαβάσεις, ελπίζω να είσαι καλά, και καλή τύχη σε ό,τι κάνεις. Μη μας ξεχνάς.

You're gonna go far, kid..

You’re gonna go far, kid, τραγουδούσαν κάποτε οι Offspring. Η αλήθεια είναι πως δεν περιμένω να πάω και πολύ μακριά. Γιατί σκέφτομαι χωρίς κομματικές πεποιθήσεις. Και όποιος δεν ανήκει σε κόμμα εδώ, φαίνεται πως δεν πάει και πολύ μακριά. [Welcome to the Afro Banana Republic.]

Μια διαφήμιση μπισκότων έλεγε, “όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω”.. Τα λόγια αυτά τα έχω πει και εγώ πολλές φορές. Θέλω να γίνω, να γίνω αστροναύτης, να γίνω αστροφυσικός, να γίνω producer.. Τελικά, βλέπεις λογικά την κατάσταση που επικρατεί γύρω σου και, φυσικά μετά από πιέσεις και των γονιών σου, αποφασίζεις να διαλέξεις ένα συμβατικό επάγγελμα.

Το σιτάρι όμως ήθελε να γίνει McVities Digestive. Θα τα καταφέρει εντέλει, αλλά στο τέλος θα ακολουθήσει τη μοίρα των μπισκότων: θα χαλάσει ή θα φαγωθεί. Εμείς τι θα γίνουμε; Εγώ τι θα απογίνω; Στην καλύτερη πατάτα. Γιατί μετά από 8 πτυχία, 3 masters και διδακτορικό, σε fast food θα καταλήξω, με τη βοήθεια πάντα της θεάς τύχης, με την ανεργία σήμερα.