Wednesday, December 24, 2014

ένα μάφιν με αναπτήρα ζίππο

Από τοσοδούλικο ήμουνα αδικημένο. Όταν οι άλλοι παίρνανε δυο και τρία και τέσσερα (παιδιά) ΔΩΡΑ εγώ ο κατούρης έπαιρνα για δώρο ένα σάκο του μποξ για να βγάζω τα νεύρα μου γιατί ένα δώρο θα έπαιρνα πάλι για Χριστούγεννα και γενέθλια. Πείτε μου, σε τι φταίω που ο Τζίζας αποφάσισε να γεννηθεί μια μέρα μετά από το μέγα μπούλμπιο τον γλόμπο;


  Παίζει πλέον το σενάριο να ήταν συνομωσία των τροϊκανών για να είμαι οικονομικός, και απορώ γιατί δεν έχουνε παραπονεθεί ακόμη τα τζάμπο και ο Στεφανής. ΞΥΠΝΑΤΕ ΟΡΕ ΣΑΣ ΤΡΩΝΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ!




Πότε έφτασα εδώ; πότε γεννήθηκα κι ο γιατρός επέμενε να κάνουνε εξορκισμό στο μαύρο τερατάκι που βγήκε από την κοιλιά της μάνας μου; πότε έριξα για πρώτη φορά το χριστουγεννιάτικο δέντρο φωνάζοντας τίμπερ; (οι τζιχαντιστές ισχυρίζονται πως φώναζα αλλάχου άκμπαρ αλλά δεν ισχύει) πότε άκουσα για πρώτη φορά το καλιφορνικέισιοοοοοοο; πότε τέλειωσα το σχολείο και μπήκα στα γκίνες για την πρώτη οικολογική λάμπα απόφοιτο ανώτερης εκπαίδευσης; πότε φόρεσα χακί; πότε οδήγησα για πρώτη φορά; (δεν έχει γίνει ακόμα, μέχρι τη μέρα εκείνη ο κόσμος μπορεί να αισθάνεται ασφαλής)




Διακόσιες και πενήντα και έξι κι απόψε γράφει το λελέμετρο, bday boy me γράφει δίπλα το καλεντάρι ή the most loneliest day of my life έναν καιρό που οι system ροκάρανε μόνο για το αγόρι *wait* ενήλικο μωρό που μονάχος γιορτάζει και πάλι στην πύλη με το κρύο και το G3 συντροφιά (τη λένε λούλου και σκοτώνει.κυριολεκτικά.) και πλέον μπορεί κι επίσημα να πίνει και να πίνει και να κάνει ό,τι έκανε τόσο καιρό και να πίνει.




Υπηρεσιακή άδεια 4-7:30 το βράδυ το λοιπόν για το συναχωμένο οπλίτη που στήνει rave party με τον εαυτό του ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙΣ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ / ΠΙΣΚΑΛΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΣΟΥ ΛΟΧΑΓΑΑΑΑΑΑΡΑ ΜΟΥ! και ένα μάφιν με αναπτήρα ζίππο πάνω για τούρτα. Τι μπορώ να ζητήσω άλλο από τη ζωάρα μου.




Με τρεις εφόδους απανωτές, έτσι έκλεισα τα ξημερώματα στην πύλη δεκαοχτώ χρόνια μαλακίας, ειρωνίας και καφέ.






Ο γλόμπος σήμερα έχει κόκκινο χρώμα για το αίμα που θα χυθεί αν πάρω πάλι ένα δώρο. Χρόνια μου πολλά λέμε.


RAVE!

Saturday, December 20, 2014

one, two, three, drink!

Έλα να τα πιούμε μαζί. Tόσος καιρός έχει περάσει.
Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο. Τη μουσική να σε ταρακουνήσει.
Κι έλα να χορέψουμε όπως κι οι δυο δε ξέρουμε ξενιτεμένο μου.

One, two, three, one, two, three, drink.



Καλωσόρισες.

Thursday, December 18, 2014

τυλιγμένη με κόκκινη ταινία

έλα να ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια και διαφημίσεις του στεφανή στο μιξ
έλα να βλέπω φωτάκια στους δρόμους
έλα να βλέπω στεφάνια κρεμασμένα στις πόρτες, γιρλάντες κι αγιομπίληδες στα παράθυρα

έλα να βλέπω ουρές στα τζάμπο και τη μέγκαλαντ
έλα να μυρίζω σουβλάκια που ψήνει ο κούντουρος
έλα να βλέπω σκιπ γεμάτα με περιτυλίγματα δώρων

έλα να ακούω πατεράδες να γκρινιάζουν 'ΕΝ ΦΚΑΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΕ ΦΕΤΟΣ ΤΖΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΘΕΛΕΙ ΑΙΦΟΝΙ'
έλα να ακούω μανάδες να φωνάζουν 'ΚΩΣΤΑ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΖΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΠΑΛΕ'
έλα να ακούω κλάματα 'ΜΑΜΜΑ ΗΘΕΛΑ ΑΙΦΟΝΙΙΙΙΙΙ ΕΝ ΠΙΣΤΕΦΚΩ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗΗΗ :'( '

έλα να περνούμε τις γιορτές μέσα στα στρατά
έλα να ακούω πως τα χαίρεστε τα χριστούγεννά σας
έλα να βλέπω τα χρώματα, κι άλλα πράσινα, κι άλλα κόκκινα


και για να καταλάβετε, η γεμιστήρα με τις σφαίρες στη σκοπιά είναι τυλιγμένη με κόκκινη ταινία

μα δεκατέσσερις προσπάθειες είναι πολύ λίγες



της νεκράς


STICK TO THE PLAN


Όταν οι μήνες γίνονται γράμματα σε σκοπιές και σε καπέλα.
Όταν οι πέντε μέρες της βδομάδας βγαίνουν με 2-5 ώρες ύπνο.
Όταν η σκοπιά βγαίνει με mix και dance fm.
Όταν νιώθεις την αδικία στο πετσί σου.
Όταν ξανανιώθεις την αδικία στο πετσί σου και ξανά και ξανά και ξανά.
Όταν ο συνάδελφος σου είναι και αδελφός σου.
Όταν χρυσώνεις το coffee island.
Όταν οι άλλοι προσέχουνε ένα κοντέινερ με δέκα λουκέτα και είκοσι μολυβοσφραγίδες.




Χαίρε, ω χαίρε, στρατιώτη της νεκράς.

Sunday, December 14, 2014

μάτια ποτισμένα

ανακάλυψα πως πλέον αυτό που μου λείπει είναι μία  στάνταρ drinking partner. (και για καφέ, αλλά εδώ μιλούμε για άλλη κατηγορία).


Κι ας μην έχουμε σχέσεις. Κι ας μην καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Κι ας είναι στον ήλιο κι εγώ στο φεγγάρι. Κι ας μην πιστεύουμε τα ίδια. Κι ας μη λέμε τυχαίες εφήμερες κουβέντες. Κι ας μη μιλούμε καν αν δε χρειάζεται.


Μόνο να κοιταζόμαστε. Να χαμογελάμε. Και να μιλά μόνο το αλκοόλ και κάτι άγνωστο που μας λείπει. όπως θέλετε ονομάστε το.


Μάτια ποτισμένα θέλω.

Saturday, December 13, 2014

ζόρικα επαγγέλματα

και να που μου περνά πάλι από το μυαλό η σκέψη να γίνω παραγωγός, producer, πώς το λέμε ρε παιδί μου, αυτό και ξανασκέφτομαι την επιτυχία που έχει ο αγαπημένος μου είρωνας της μουσικής σκηνής (αν, κύριοι, θεωρείτε την ηλεκτρονική μουσική μουσική, αλλιώς συνεχίστε πιο κάτω) και κόλλημα μου μέγα, ψόφιος ποντίκας ή deadmau5 για τους γραμματιζόμενους, και λέω και εγώ να αρχίσω ξανά το podcast μου. Και μετά βλέπω mad και ακούω ελληνικά pop hits και καταλαβαίνω το επίπεδο εδώ. Τόσο εκπληκτικό, τόσο wannabe τραγούδι του μηδενιστή και του σταν ΦΕΤΟΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΥΥΓΕΝΝΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑΑΑΑ, τόσο not.

μου λένε γίνε ηθοποιός και το 'χεις και φαντάζομαι τη βλακόφατσα μου στο γυαλί να της φέγγουνε προβολείς και κάτω να χειροκροτούνε ή να γελούνε ή να γιουχαΐζουνε και εγώ να ιδρώνω σαν τυφλοπόντικας που βλέπει φως για πρώτη φορά, και στα περιοδικά 'ο μπούλμπιος ο μέγας ο γελωτοποιός' ή 'τραγικότατος'. Μπούλμπι ο μέγας ο Αλίκης ο Βουγιουκλάκης. Ξανθός, υπέροχος. (υπό επίδραση ναρκωτικών και αλκοόλης, don't try this at home)
Και στο τέλος, στο εργαστήρι του Λούρα ή του Τσιάκκα να καταλήξω μοναχή σε καμιά σειρά του ή στην καλύτερη χειρότερη, σχολή Ντενίση. Ή ακόμα καλύτερα - χειρότερα, μετεξέλιξη σε πολιτικό. The possibilities are endless. Θα κάνω δικό μου μπρούσκο.

Μόνιμος (υπ)αξιωματικός ή ΕΠΥ. ΟΧΙ.

Να γίνω πωλητής σε φαστφουντάδικο ή φραπετζής (τον λέμε και μπαρίστα τώρα μη χέσω) μα έτσι κι αλλιώς θα καταλήξω κάπως έτσι προσωρινά.

Οδηγός φορτηγού ή αλλιώς αιωρούμενα τσιγάρα και βρισιές από τα παράθυρα. Ταξιτζής. Άτσαλο οδήγημα όλες ανεξαιρέτως τις ώρες του εικοστετραώρου. Perfect fits.


Ζόρικα επαγγέλματα δεν το λέει και ο Σούγλης; αυτό ακριβώς.