Friday, November 28, 2014

μαύρες kitkat

και σταματά μια στιγμή ένα αυτοκίνητο μπροστά στην πύλη, έλα κοντά μου λέει, μου δίνει δύο μαύρες kitkat. Για μένα; Ευχαριστώ -ναι γιε μου, ανάγιωσα τζιεγώ στρατιώτες.
άνοιξα τη μία και έφαγα το ένα τέταρτο. Κι ας μην μου αρέσουν οι μαύρες. αυτή ήταν κάτι άλλο.


Είναι η ανθρώπινη καλοσύνη σε μια γλυκόπικρη γεύση.


Dear ma'am, ο άγνωστος στρατιώτης με το χακί μπερέ σε ευχαριστεί από καρδιάς.

 {τη δεύτερη σοκολάτα την έδωσα στον επόμενο. Το καλό δεν το κρατάς μόνο για τον εαυτό σου}


P.S.:δεν είναι κατάντια που ο στρατιώτης των φυλακίων φχαριστιέται τη σκοπιά στη νεκρά γιατί πιάνει καλά το τούρκικο dance fm; κατάντια, μα όχι για το στρατιώτη. Ο νοών νοείτω.
Τροφή για σκέψη.

Monday, November 17, 2014

γλώσσα

πάλι ο κόσμος μας άφησε μόνους στα χακί, μόνους και στα ανθρώπινα.
πάλι την ίδια γλώσσα μιλούμε εγώ και ο εαυτός μου.
πάλι ο καπνός και το όνειρο θα γίνουν ένα.


~let me float back to the place you found me. I'll be okay.

Friday, November 14, 2014

a cup

και κάποιες φορές εκείνος ο καφές σε ξυπνά κι άλλες σε κοιμίζει, κάποιες φορές σε ξενυχτά και άλλες σε κάνει να ονειρεύεσαι, κάποιες φορές σε λυτρώνει και άλλες σε βασανίζει, κάποιες φορές είναι μοναχικός κι άλλες φορές με άλλους, κάποιες φορές σε ηρεμεί κι άλλες σε θυμώνει.

Μα είναι καφές. Και τον καφέ τον σέβεσαι, γιατί έχει γίνει πια με ή χωρίς τα πρωινά τσιγάρα αν πίνεις ο καλύτερος σου φίλος.

Monday, November 3, 2014

δέκα!

για να φωνάζουνε δέκα! δέκα! στο θάλαμο πα' να πει κάτι γίνεται σοβαρό, ή σφάζουνε κανένα και μετρούνε μαχαιριές ή βαθμολογούνε εκρήξεις βρώμας γνωστές και ως κλανιές ή φέρανε κρυφά καμιά γυναίκα μέσα και καταλαβαίνετε τι γίνεται, τέλος πάντων κάτι καλό. Τελειώνω που λέτε με τη σκοπιά μπαίνω μέσα, τι να δω; ζαβλακωμένα τα ζώα μπροστά στην τηλεόραση -ούτε λόγος για ύπνο- να βλέπουνε κινητούς κώλους να περπατάνε μπρος-πίσω και να ακούς χειροκροτήματα, εφηβικές τσιρίδες τύπου Ρουβά και επιφωνήματα χιμπαντζήδων και λοιπών του ανθρωπίνου είδους συγγενών αγρίων ζώων, βλέπε ααααα, εεεεε, οοοοοο, ουουουουου και λοιπά.


περί του σταρ Κύπρος (coughs) feel fanττάstic ο λόγος, σόρυ, το μέγα, παρασύρθηκα, κρίσεις νοσταλγίας βλέπετε κι ας μην έκλεισα καν τα δεκαχτώ. Του μοναδικού σόου χάριν του οποίου η πολυεργαλείο πολυμοντέλο πολύχρωμη (κατάλογος dulux για να είμαστε ακριβείς) πολυπαρουσιάστρια (στο εξής αναφερόμενη και ως μεγίστη) Χριστιάνα Αριστοτέλους έβαλε περούκα slash κουρεύτηκε μωρό jessie j με ξανθό μαλλί και -υποθέτω ελέω του πνεύματος του halloween- αποφάσισε να βάψει σα βαμπίρ που μόλις ήπιε ενάμιση λίτρο αίμα ή σανγκρία τα χείλη της. Όπου κορίτσαροι με τα ρούχα που ζυγίζανε δεκαοχτώ κιλά που φορούσανε προσπαθούσαν να κάνουν πασαρέλα. Όπου δολοφόνησαν μπροστά στα αυτιά μου το jubel από την επανάληψη στο background την ώρα που μίλαγε η μεγίστη στο -και καλά τεράστιο- κοινό.


Τι άλλο; Το oh-so-obvious playback στις τις-λέμε-λάιβ-πια εμφανίσεις γκεστ τραγουδιστών; Το ότι νομίζουν ότι είναι και πολλοί οι χρήστες του τουίτααααα σιγουάι που χρησιμοποιούνε για να γράψουν θετικά σχόλια το χαστάγκιο feelfantastic; (αν ήξερα πως ο αδικημένος και άλλοι τόσο καιρό το πυροβολούσε θα το παρακολουθούσα πιο συχνά για να γελάω) ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝΕ ΣΤΟ ΤΟΥΙΙΤΤΕΡ (και ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ ΤΟ DWTS ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ) τάδε έφη μεγίστη. Ή το ότι κάποιοι εξαιρουμένων των ψωνισμένων συγγενών και φίλων των μοντέλων πραγματικά τρώνε ένα ευρώ για το κάθε μήνυμα για να ψηφίσουνε αντί να το κρατήσουν για να το αλλάξουν με κάτι χρήσιμο π.χ. μια σοκολάτα γκάλαξι ή ένα τενεκεδάκι σπράιτ ή πέντε υπερφουσκωμένες τσίχλες zoom ή ένα εικοστό πέμπτο μιας νύχτας σε όπεν μπαρ με ποτά πιο μπόμπα και από την post-mix κοκακόλα στα Μακντόναλντ ξερωγώ.

Α ναι. Και είχαμε και το κλάμα κάποιας από τους κορίτσαρους και -κλασικά- τη μάνα που φώναζε για ανισότητα στο παρασκήνιο. Priceless. #sofantastic



Δεν αντέξανε άλλο βιασμό τα ματάκια μου -ευτυχώς- και ο Ορφέας και η ολίβιελ (made up όνομα, ναι) χαβανέζα ξωτικό του δάσους με στείλανε για ύπνο με τη σκέψη τι άλλο θα δούμε πια στην κυπριακή τιβί; ζευγάρια να τραγουδάνε και να χορεύουνε σαν τρελά στο ίδιο ακριβώς στούντιο; α, έχουμε κι απ' αυτό;

Saturday, November 1, 2014

είμαι ο μπούλμπι [#1: και κάπως έτσι γεννήθηκε το τέρας]

από μικρός έγραφα. Τίποτα ολοκληρωμένο φυσικά, καθώς κάτι έλειπε πάντα. χαρακτήρες πέρασαν πολλοί από το μυαλό μου. Ήμουν δραστήριος. Ήμουν αθληταράς. Ήμουν χιπστεράς και μονίμως b&w-level-depressed μονίμως. Ήμουν νέρντουλας. Ήμουν ζόμπι. Ήμουν το εξωγηινάκι από τα space invaders σε αποχρώσεις κεραυνού. Ήμουν ο wannabe ευθυμογράφος κριτικός εγώ.

Η λάμπα όμως άρχισε σιγά σιγά να ανάβει μια βαρετή μαγιάτικη προς καλοκαιρινή μέρα. Ήτανε σάββατο, είχα βγει την προηγούμενη και οι μπόσοξ είχαν κερδίσει. Ξύπνησα ποιητικά, με τις ηλιαχτίδες να καίνε τα πόδια μου. Κατέβασα τη δόση από καφέ μου και άνοιξα τη χθεσινή city. Και ήτανε τότε ο καιρός που είχανε μια στήλη με έξυπνα τουί. Διάβασα δυο, γέλασα -σπάνιο φαινόμενο για το λυκειόπαιδο εμένα- και αποφάσισα να ψάξω την ελληνική, λιγότερο φέιμους πλευρά του τουίτερ, που ποτέ δεν είχα ασχοληθεί μαζί της. Ήδη είχα και μια σελίδα που έγραφα τις πικρίες μου για προσωπική κυρίως χρήση, και είπα πως ευκαιρία ήτανε να το προωθήσω. 
Αρχικά έπαιξα με τα χάσταγκ σαν πρωτάρης. Και μετά κατάλαβα ότι δεν ήμουνα για αυτό. Διάβαζα καλημέρες και κατάλαβα ότι έλειπε το διαολάκι της παρέας. 



Και κάπως έτσι γεννήθηκε το τέρας. [που τότε είχε μούσι και πιο μακρύ μαλλί] Ένας γλόμπος μπάσταρδο ιδεολογιών, τρόπων ζωής και σκέψης. Ένα τέρας παρανοϊκό με δόσεις παράλογης λογικής. Ήμουν αυτό που ήθελα να φωνάξω. Ήθελα να ήμουν ο αέρας που φυσούσε στο δρόμο, το παραλήρημα του μεθυσμένου σκεπτόμενου, η φωνή των τοίχων που σιωπούσανε, ένα σπρέι αόρατο που γεμίζει υπόγειες διαβάσεις και δρόμους, ένας πίνακας ζωγραφικής με αίμα για μπογιά και φωτιά για πινέλο.

Ήμουν η φαντασία μου και η παράνοια μου. Ήμουν ο δεύτερος μου νους. Ήμουν μαχαίρι στραμμένο στο κακό και δίκαννο στραμμένο πάνω μου. Ήμουν αυτός που μισούσα και η κρυφή φωνή μου. Ήμουν ο ένας. 

Είμαι ο κακός που τόσο μου έλειπε.



Είμαι ο μπούλμπι.



 
{To be continued, που λένε και οι εγγλεζομαθείς}