Monday, June 30, 2014

happiness is the truth #2

Πώς θα σου φαινόταν εσένα αν το πρωινό σου ξύπνημα ήταν τηλεφώνημα συγγενή σου αξιωματικού που να σου λέει συγχαρητήρια;

Παράξενες οι χαρούμενες δευτέρες.

UCY πληροφορική 19.3.
Λυπάμαι όσους κουράστηκαν περισσότερό μου στις παγκύπριες και δεν πήραν θέση.
8-6 τους αιώνιους γιάνκις, ωραίος ο mookie betts κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε. -spoiler: το χθεσινό ματς των sox-
Να πέρναγε κι η Ελλάδα κι ας αγοράζαμε κι άλλες μπύρες.

Το πάρτυ καλά κρατεί και πρωινιάτικα εγώ και η χαρά μου γινόμαστε ένα. 
Μουσική. Ηρεμώ.
Καιρός να χαρεί και ο υπόλοιπος κόσμος μαζί μου.



P.S.: Μαρία σου έρχομαι. Εσένα μια random μέρα, εσένα πριν τις εφτά, εσένα μετά τις οκτώ.




Saturday, June 28, 2014

η πρώτη φορά

Και τα χρόνια περνούν. 

Πότε ξύπνησα για πρώτη φορά -χαρούμενος για κάποιο λόγο- για να πάω στο δημοτικό, πότε αγάπησα τους υπολογιστές για πρώτη φορά, πότε έφαγα δούλεμα για το μέγεθός μου για πρώτη φορά, πότε έφαγα κόλλημα [more like ενθουσιασμός] για πρώτη φορά, πότε αγάπησα ροκ τραγούδι για πρώτη φορά, πότε έγραψα στο πρώτο μου πουκάμισο για πρώτη φορά, πότε φοβισμένος πάτησα στο γυμνάσιο για πρώτη φορά, πότε βγήκα μόνος μου για πρώτη φορά, πότε είδα 007 με φίλους για πρώτη φορά [quantum of solace, είμαι μικρούλι είπαμε], πότε διάλυσα τον εαυτό μου για πρώτη φορά, πότε πήγα σε ματς του κεραυνού για πρώτη φορά, πότε πήρα απολυτήριο για πρώτη φορά, πότε κατάλαβα ότι γράφω καλά για πρώτη φορά, πότε ανακάλυψα την ηλεκτρονική μουσική για πρώτη φορά, πότε μπήκα στο -και από το θεό ξεγραμμένο- κύκκο βήτα για πρώτη φορά, πότε διάλεξα μαθήματα για πρώτη φορά, πότε άρχισα να κράφω κάφρικα αστεία στο τουίτερ για πρώτη φορά, πότε ο εμετός μου έγινε ηλεκτρονικός -βλέπε μπλογκ- για πρώτη φορά, πότε έγινα τελειόφοιτος, πότε κατάλαβα ότι πρέπει να σκέφτομαι λίγο παραπάνω τον εαυτό μου για πρώτη φορά, πότε έγραψα παγκύπριες για πρώτη φορά, πότε φόρεσα σχολικό πουκάμισο και γραβάτα για τελευταία φορά.

Με λίγους φίλους και δικούς μου ανθρώπους 'γιόρτασα' στο απόλυτο show του σχολείου, στην τελετή που υποτίθεται πως πρέπει να θυμάσαι αλλά είναι ναρκοληπτικά βαρετή, 

χαίρε, ώ χαίρε αποφοίτηση.

Και δώστου υπερβολές και δώστου ψέματα για το πόσο καλή και παραγωγική ήταν η φετινή χρονιά και γλείψιμο και επίκληση στο ήθος του πομπού και του δέκτη -κάτι θυμάμαι ακόμα- και το πολύ κύριε ελέησον το βαριέται και ο θεός.


Τι μένει; Τίποτα. Ένα χαρτί με βαθμούς και μια φωτογραφία. Ένα καινούριο αύριο. 
Μία ακόμα πρώτη φορά.

Το reset κοντεύει. Έρχεται ο καιρός που θα πληρώσουμε για λάθη και παραλείψεις μας.
Καιρός να πολεμήσουμε για να κρατήσουμε ό,τι αξίζει να μείνει. 


Wednesday, June 25, 2014

Era Vulgaris: rollercoaster η ζωή μας, σάπιο το σύστημά μας

Από τα wannabe-έξυπνα σχόλια που μέσα μέσα γράφω στο τουίτερ καταλαβαίνετε πόσο μεγάλος φαν του κοέλιο είμαι. [Δεν είμαι, πας καλά;] Όχι ηλίθιε. Το σύμπαν δε συνωμοτεί για να γίνει αυτό που θέλεις. Το σύμπαν συνομωτεί μόνο για να σου διαλύσει ακόμα περισσότερο την ήδη κατεστραμμένη σου μέρα.


Το τελευταίο μου καλοκαίρι πριν να γίνω 'καλός πολίτης' -σε εισαγωγικά γιατί δε μου φαίνεται πως θα γίνω, άλλη ιστορία αυτή- δεν το περίμενα έτσι. Το περίμενα rave party και guaba, jager και μπύρες, θάλασσες και πρωταράδες, με φίλους, με αστεία, με χαρά, ελευθερία.
Αν κάποιος μου έλεγε το Γενάρη πως αρχίζοντας από τον επόμενο μήνα, όνειρα, φαντασιώσεις, ελπίδες που είχα για το καλοκαίρι μου θα καταστρέφονταν θα γελούσα μαζί του. Όλα φαίνονταν τόσο ονειρικά. Δεν περίμενα την καταστροφή. Δεν είχα plan B. Δεν είχα plan be.
Μα οι φιλίες καταστράφηκαν. Οι πρωταράδες και τα guaba και τα ποτά και τα πάρτυ θέλουνε παρέα. Και όρεξη, που τόσο μου λείπει τις τελευταίες δύο βδομάδες. 

Και έτσι έμεινα να απολαμβάνω την 'ελευθερία' μου στην πόλη που τόσο αγαπώ να μισώ και μισώ να αγαπώ, σε μια μαύρη και άδεια λευκωσία. Κλεισμένος σε ένα σπίτι που μου προκαλεί όλο και περισσότερα νεύρα κάθε ώρα που λόγω έλλειψης εναλλακτικής -που να μου αρέσει- αναγκάζομαι να μένω μέσα, μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή.

Με αποτέλεσμα οι μέρες μου να είναι αυτό που λέμε 'του ύψους και του βάθους', εναλλάξ σχεδόν. Rollercoaster, όπως και όλη μας η ζωή στην τελική. Ή high and mighty, ή πολλά νεύρα και σχεδόν κατάθλιψη.
[Ναι το ξέρω πως ένας που δουλεύει σκληρά έχει περισσότερα νεύρα και κούραση. Μα αναλόγως της κατάστασης του ο καθένας συμπεριφέρεται. Τα προβλήματά μου είναι αυτά. Μπορεί για εσένα να μην είναι σημαντικά, για εμένα όμως είναι.] Και τα προβλήματα που νόμισα πως για ένα μήνα θα τελειώσουν, είναι ακόμα εδώ, εξελιγμένα. Και μεγαλώνοντας προχωρούμε από πρόβλημα σε πρόβλημα. Και δε σταματάνε ποτέ.


Πού κολλά ο κοέλιο τώρα.

Ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο όταν, γυρίζοντας το κανάλι, άκουσα -στο σίγμα πρέπει να ήταν- από το ραδιόφωνο -άρα στο πρώτο- μια συζήτηση [ήταν ο Δίπλαρος του δησυ και ο Χριστοφίδης του ακελ αν δεν απατώμαι, και οι δύο της επιτροπής παιδείας στη βουλή(;), και ο Νικήτας να προσπαθεί ματαίως να σταματήσει τον επερχόμενο πολιτικό καυγά που αναπόφευκτα θα ακολουθούσε] περί παιδείας. 
Λάβανε λέει δύο εκθέσεις από το υπουργείο παιδείας στη βουλή για προτάσεις που έγιναν στην τρόικα σχετικά με την παιδεία, και ο -κλασικά λαϊκιστής- του ακελ να φωνάζει πως με περικοπές θα καταστραφεί το επίπεδο του εκπαιδευτικού μας συστήματος στην κύπρο. Αντίθετα, ο του δησυ να προσπαθεί να πείσει πως οι αλλαγές αυτές θα είναι υποχρεωτικές μεν ώστε να μειωθούν τα κόστα, αλλά για το καλό, και μέσα στο πλαίσιο του 'μετασχηματισμού' ή 'μεταρρυθμίσεων' πως διάολο τις είπαν δε θυμάμαι τώρα που έχει θέσει ως στόχο η κυβέρνηση ή κάτι τέτοιο.

Κάπου εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε ένα βασικό σημείο, κύριοι πολιτικόκορες. Για να υποβαθμίσεις κάτι, πρέπει πρώτα να έχει κάποιο επίπεδο. 

Για το σαπισμένο μας σύστημα έχω γράψει ήδη πολλά, έχω φτύσει ήδη πολύ εμετό. Δε θέλω να το ξανααναπτύξω. Εκθέσεις, σχόλια, κείμενα, ολόκληρο έρα βούλγκαρις έκανα τον κόπο να γράψω
[Σημείωση: χωρίς να θέλω να το περηφανευτώ -πολύ- αλλά και ταυτόχρονα περήφανα, ανακοινώνω πως το κείμενο αυτό, μαζί με το άλλο που λέει για τη 'διαδήλωσή' μας για τα λεωφορεία δημοσιεύτηκαν σχεδόν αυτούσια -σχεδόν γιατί έγινε η απαραίτητη λογοκρισία στο αόρατο ειρωνικό δηλητήριο που είχαν οι λίγες μου λέξεις- στην εφημερίδα του σχολείου μου, γιατί 'εξέφραζαν την άποψη των μαθητών' -σε εισαγωγικά γιατί in real life οι περισσότεροι χεστήκανε- . Την άποψή μου εκφράζανε. Εμένα, ενός πρώην πικραμένου, απηυδησμένου -και σχετικά καλού- μαθητή της μούχλας αυτής που λέγεται δημόσια εκπαίδευση στην κύπρο]
Επί ματαίω. Γιατί κανένας μα κανένας δε θα μπει στον κόπο να ανοίξει τη σχολική εφημερίδα του και από το θεό ξεγραμμένου κύκκου β', ή κανενός άλλου σχολείου για να δει τα τυχόν παράπονα των μαθητών. Κανένας υπεύθυνος δε θα πάρει στα χέρια του την πρώτη έκθεση της χρονιάς ενός τυχαίου τελειοφοίτου [η πρώτη έκθεση έχει θέμα σχετικό με την παιδεία] -άσχετα πως οι μισοί την έχουνε έτοιμη από τα φροντιστήριά τους- για να δει τα προβλήματα. Γιατί ενός μαθητή της γ' λυκείου; Γιατί αυτός έχει δώδεκα τώρα χρόνια νιώσει στο πετσί του το λάθος. Ξέρει λίγο καλύτερα από κάποιον που κάθεται οχτώ με τρεις μπροστά στο γραφείο του υπογράφοντας επιστολές, αναλύοντας θεωρίες και χαϊδεύοντας άσπρες γάτες μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσει.

Το κερασάκι στην τούρτα, ή μάλλον το πετρέλαιο στην ήδη φουντωμένη φωτιά μου, το τελειωτικό χτύπημα στα ήδη κομματιασμένα νεύρα μου ήταν το θρυλικό απόφθεγμα του ενός από τους δύο πολιτικάντηδες, 'που θέλουν να μιλούν με παραδείγματα'. 
"Το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου έχει το ένα από τα μικρότερα ποσοστά μαθητών που φεύγουν από τα σχολεία πριν ολοκληρωθεί η φοίτησή τους". Και καλά ότι γίνεται καλή δουλειά.

Να σου πω κάτι άλλο μίστερ. Υπάρχει ένας παράγοντας που λέγεται κοινωνική πίεση. Πόσο μάλλον στην Κύπρο, όπου είμαστε πέντε νοματαίοι, όπου ο κουμπάρος σου είναι ο τρίτος ξάδερφος του φίλου του πρώην της αδερφής σου, όπου ο ένας ξέρει τον άλλο. Και όταν όλοι μεταξύ μας γνωριζόμαστε, υπάρχει και κάτι άλλο που λέγεται κουτσομπολιό, ή κοινωνική συζήτηση ή κάπως έτσι τη λένε τα πολιτισμένα αγγούρια. Όλοι το κάνουμε, θελημένα ή ακούσια. 'Ξέρεις το γιο της Y, αυτής που είναι παντρεμένη με το Ν το θείο του Η που ήταν συμμαθητής σου στην προδημοτική, ναι αυτός, πήρε αριστείο με δεκαεννιάμιση και πήγε στη γερμανία για να γίνει γιατρός, εσύ τι κάνεις με τη ζωή σου αχαΐρευτε;' [insert κλασικό disclaimer για συμπτωματική ομοιότητα here] Οι σπουδές, και σύντομα το μάστερ, πλέον δεν υπάρχουν σαν επιλογή για να βελτιώσεις τις γνώσεις σου και να εξειδικευτείς στο θέμα που σε ενδιαφέρει, είναι το μίνιμουμ που περιμένουν οι γονείς σου και οι συγγενείς σου για να μην τους χαλάσεις τις απαιτήσεις που έχουν από εσένα, να μην τους χαλάσεις την εικόνα που έχουνε στην κοινωνία -μη χέσω- και να μη σε συζητάει ο κόσμος. Εδώ γίνονται καβγάδες για να πάει κάποιος μαθητής στην Τεχνική σχολή αντί για ένα νορμάλ λύκειο, και παρόλο που ξέρεις ότι ο γιος ή η κόρη σου δεν το 'χει, ή θέλει να ακολουθήσει ένα χειρωνακτικό επάγγελμα, ΟΧΙ, ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ γιατί η χειρωνακτική εργασία είναι μια κατηγορία πιο κάτω και γιατί να γίνει ο γιόκας μου υδραυλικός και όχι λογιστής -γεμίσαμε με λογιστές και οικονομολόγους- και να μην κάθεται σε γραφείο και τι θα έχω να λέω μετά στις χάι κλας φίλες μου στο επόμενο τσάι-wannabe-γκαλά του χριστιανικού συνδέσμου της ενορίας.

Και μια που 'θέλετε να μιλάτε με χειροπιαστά παραδείγματα'. Οι Κύπριοι μαθητές, και κατ'επέκταση το κυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα, έρχονται εδώ και χρόνια δεύτεροι από το τέλος στο πανευρωπαϊκό τεστ pisa, που αξιολογεί τα εκπαιδευτικά συστήματα της κάθε χώρας βάζοντας σε τυχαίους μαθητές από κάθε βαθμίδα ένα τεστ για να αξιολογήσει κατά πόσον έχουν τις βασικές ικανότητες, όπως αυτή της κατανόησης της γλώσσας, απλή μαθηματική λογική, λογική σκέψη, απλή φυσική. Είμαστε προτελευταίοι! [Τελευταία είναι η Ελλάδα, στην οποία ως γνωστόν η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη -εκεί που νόμιζες πως δεν πάει πιο κάτω-. ] Μπράβο μας!

Έχω την απορία τι διάολο φτάνει στα αυτάρεσκα αυτιά σας [pun intended] ενώ όλοι μα όλοι οι επηρεαζόμενοι φωνάζουμε.

Κάτι τελευταίο. Η περιβόητη αναγωγή -ή όπως την ονομάζουν οι 'φίλοι' του υπουργείου, στατιστική επεξεργασία, και πράγματι αυτό είναι- που όλοι μα όλοι περιμένουμε για να ψηλώσουν οι βαθμοί μας, δε δείχνει τίποτα άλλο από τρύπες, τρύπες στο σύστημα, τρύπες μεγάλες που τρέχουμε να καλύψουμε ανεβάζοντας βαθμούς για να κλείσουν οι θέσεις.

Μπορεί να έχω τελειώσει εγώ. Δε θα έχω να ανεχτώ τίποτα άλλο από αυτά. Πλέον είμαστε μακριά και -όχι- αγαπημένοι εγώ και το σύστημα. Μα δε θα πάψω -όχι όσο νιώθω πως μπορώ να πολεμήσω, όχι μέχρι να δω πως είναι όλα μάταια και να παραιτηθώ κι εγώ σαν τον καβαφικό σατράπη- να ενδιαφέρομαι, όσο έχω αδέρφια, όσο έχω παιδιά, όσο έχω δικούς μου, όσο υπάρχουν άνθρωποι στη δημόσια παιδεία. 'Η τουλάχιστον έτσι πιστεύω μια εβδομάδα μετά. Η αλλοτρίωση μοιραία, αναπόδραστα θα ακολουθήσει με τον καιρό.


Και κάπως έτσι, για άλλη μια μέρα, το σύμπαν συνωμότησε για να μου σκοτώσει άλλη μια μέρα. Γιατί ένα rollercoaster είναι η ζωή μας. 
[edit: συγχαρητήρια στην εθνική αγαπημένη. όαση στη σαχάρα σήμερα.]

P.S: όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αρκεί να ξημερώσει. I know what I'm talking about.

Monday, June 23, 2014

happiness is the truth #1

τα αποτελέσματα των παγκυπρίων έχουν βγει. Σχετικά ευχαριστημένος. Θα μπορούσαν να με είχαν βαθμολογήσει να είχα πάει καλύτερα -τι είναι κι αυτή η μαλακία 'θα μπορούσαν να με είχαν βαθμολογήσει'; ναι, είναι σχετικά αυστηροί οι διορθωτές, αλλά εσύ έκατσες τον κώλο σου, διάβασες όσο διάβασες και πήγες να γράψεις. Οπότε είναι καθαρά δική σου ευθύνη ο βαθμός.- 17.2 ο γενικός. ΜΙΑ ΧΑΡΑ. [UCY, I'm on my way]

Οι σοξ νίκησαν. Είναι δευτέρα πρωί, και είμαι χαρούμενος.

Και όταν χαίρεσαι, πρέπει να μοιράζεσαι το χαμόγελο με άλλους. Είναι ανώφελο και ηλίθιο να γελάς μόνος σου ενώ γύρω σου να βλέπεις μαύρα πρόσωπα. [όχι νέγρους. δεν ήταν ρατσιστικό σχόλιο, for once]

Ξύπνα και φτιάξε σε όλους φραπέ και τοστ. Βάλε ακουστικά, άκου nu disco, άρχισε να χορεύεις σαν ηλίθιος στο σπίτι -αφού το ξέρω πως δε μπορείς να χορέψεις, ας χορέψουμε μαζί ντάρλινγκ- και κάνε τους άλλους να σε κοροϊδεύουν. Εσύ έτσι κι αλλιώς δεν τους ακούς, το μπάσο σου καθορίζει τις άτσαλες κινήσεις σου. Γελάνε μαζί σου. Δεν έχει σημασία. Γελάνε, κι αυτό έχει σημασία. Ίσως μέσα από το ταλαιπωρημένο από τη ρουτίνα και τον κόπο καβούκι τους να χορεύουν κι αυτοί άτσαλα σαν εσένα ένα δικό τους χορό. Swing, καλαματιανό, της βροχής, δεν έχει σημασία. Χορεύουν, κι αυτό έχει σημασία.

Δε δημιουργηθήκαμε για να είμαστε μίζεροι. Σε κανένα δεν ταιριάζει. Ούτε στο χειρότερο εχθρό σου.
Ο άνθρωπος στα δύσκολα έχει τον άνθρωπο για να τον επαναφέρει στην κανονική του πορεία.
Γι' αυτό γέλα και μετάδωσε τη χαρά. Χόρεψε και μετάδωσε το ρυθμό.
Ξανακάνε τους ανθρώπους άνθρωπους. Να θρώσκουν άνω, να κοιτάζουν ψηλά στον ουρανό και να απολαμβάνουν το ότι είναι άνθρωποι.
Αυτό έχει σημασία.

P.S. α λα campesinos, "if there's one thing I could never confess is that I can't dance a single step"
P.S. 2: ταιριάζει το happy του pharrell? όχι, too overplayed


Friday, June 20, 2014

three second memory

Δε μου αρέσει να καταφεύγω σε στερεότυπα. Όμως μπορώ να πω πως σαν Κύπριοι έχουμε κοντή μνήμη.  [Διάβαζα ένα άρθρο πριν χρόνια στα αθλητικά μιας εφημερίδας, δε θυμάμαι ποιας, για αυτό και έκτοτε το χρησιμοποιώ σαν φράση.] Έχουμε την ικανότητα να ξεχνούμε και να αγνοούμε πανεύκολα το κακό, μέχρι αυτό να μας χτυπήσει τη δική μας πόρτα.
Ο καθένας μας ξέρει από ένα παράδειγμα πρόσφατο, όταν χτύπησε αρχικά η οικονομική κρίση. Όλοι μας μιλήσαμε με το Χ, ο οποίος μας είπε για την ιστορία της Υ που την απολύσανε από τη δουλειά της με τις περικοπές και έχει χρέη και πόσο λυπότανε για αυτή, και τον επόμενο μήνα ο ίδιος Χ πήγε και αγόρασε την καινούρια μερσεντές σε δόσεις 'επειδή η διαφήμιση έλεγε πως τη μπι κλας την είχε σε προσφορά με άτοκες δόσεις' παρόλο που και ο ίδιος και όλοι γύρω του ξέρουνε πως λεφτά δεν έχει, μα η βιτρίνα βιτρίνα. [κάτι έχω με τα αυτοκίνητα και με τους κατόχους μερσεντές. sorry fellas, I'M NOT SORRY.]
*disclaimer: η όποια ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τελείως συμπτωματική. Besides, ποιος ονομάζει το γιο του Χ ή την κόρη του Υ; That's horrible parenting.

Έτσι ακριβώς όπως όλοι ξεχάσαμε ότι υπάρχει κρίση μέχρι να έχουμε εμείς πρόβλημα, έτσι θα ξεχάσουμε και το προχτεσινό (?) γεγονός με τον πατέρα που σκότωσε την οικογένεια του, εκτός τον [κατά ένα τυχερό τρόπο] άτυχο γιο του που τραυματίστηκε σοβαρά. Ναι. Θα το ξεχάσουμε. Και τις αλλαγές που ζητούμε από την κυβέρνηση θα τις ξεχάσουμε, γιατί δε θα γίνουν άμεσα. Ακριβώς όπως ξεχάσαμε όλοι τις διαμαρτυρίες που κάναμε για τα θύματα παιδεραστίας πριν κανένα μήνα. [Εμένα μου το θύμισε το ότι πέρασε σήμερα ο νόμος κατά της σεξουαλικής κακοποίησης, και έχω να πω ευτυχώς. Από ότι νομίζω είναι το μόνο νομοσχέδιο το οποίο -αφού πέρασε από σαράντα κύματα για το ποιος είχε πρώτος την 'ιδέα' και την 'κηδεμονία' του- (απόδειξη ότι ακόμα και για τόσο ευαίσθητα θέματα οι πολιτικάντηδές μας βάζουν πάνω από όλα το κόμμα και τη σκοπιμότητα) πέρασε ομόψηφα, και μπορώ να πω γρήγορα -σε σχέση πάντα με τα άλλα νομοσχέδια- από την ολομέλεια της βουλής.] Τις θυμάστε όλοι σας; Αμφιβάλλω.
Το ξεσηκωμό της κοινής γνώμης για τους ξένους πατεράδες που 'πήραν τα παιδιά τους σε διακοπές' στη χώρα τους και εξαφανίστηκαν, το θυμάστε; Μπα.
Το θάνατο του Γιώργου Γκουγκούρη -ήταν στο σχολείο μου αν και δεν τον ήξερα, αιωνία του η μνήμη btw- σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Μακεδονίτισσα -το οποίο έγινε κοντά στην περιοχή μου  και όμως κανένας δεν κατάλαβε- το θυμάστε; Το πώς όλοι κινητοποιήθηκαν και συζητούσαν το πώς μια βλακεία προκάλεσε το κακό; Όχι;
Όλα αυτά τα γεγονότα είναι πρόσφατα. Τα ξεχάσαμε. [Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Μα και εγώ μαζί.]
Γιατί, κατά βάθος, δε μας ενδιαφέρει. Τουλάχιστον όχι μέχρι η συμφορά να χτυπήσει την πόρτα μας, ή την πόρτα ενός ανθρώπου που αγαπούμε. Κατά βάθος, χεστήκαμε. Και για τις δολοφονίες με το G3, και για το Γκουγκούρη, και για όλα τα άλλα. 


Η αλήθεια είναι πως και εγώ δε διαφέρω. Σε θέματα που δε με επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα έχω και εγώ μνήμη χρυσόψαρου. Πάνω κάτω τρία δευτερόλεπτα.
Δε ξέρω αν υπάρχει λύση για αυτό. Δε ξέρω αν υπάρχει κάτι που θα με κάνει να ενδιαφέρομαι περισσότερο για το συνάνθρωπό μου. Ποιος θα με κάνει ενεργό πολίτη στα δεκαεφτά αν δε με μάθει κάποιος από τα πέντε μου; Αν δε μου διδάξει κάποιος τον ανθρωπισμό στα εφτά μου; Αν δε με παρακινήσει να γίνω εθελοντής στα έντεκα; 
Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις εθελοντής φυσικά. Αλλά πρέπει να το νιώθεις. Και κάποιος, είτε αυτός λέγεται οικογένεια, είτε παιδεία, είτε δε-ξέρω-και-εγώ-τι πρέπει να σου καλλιεργήσει αυτά τα αισθήματα. Δε μπορείς να είσαι εθελοντής και ιδιοτελής. Δε μπορείς να προσφέρεις αληθινά χωρίς να αγαπάς το γνωστό άγνωστο που θα μπορούσε να ήταν εσύ.

Three second memory λοιπόν. Ένα από τα τραγούδια που ανακάλυψα πρόσφατα, και αγάπησα. Ο τίτλος του περιγράφει όλο αυτό το κείμενο σε τρεις λέξεις. [Και το animation του είναι ωραίο.]


*Three second memory. 
Helps you to forget all the same and sometimes
it's what you need to move on with life again.

[Το να ξεχνάς και να αδιαφορείς κάποιες φορές είναι καλό. Ειδικά όταν πρόκειται για συναισθήματα ή καταστάσεις. Κάποιες φορές πρέπει να αγνοήσεις συναισθήματα για να προχωρήσεις μπροστά. Πρέπει να κάνεις ένα reset στη μνήμη σου, σαν χρυσόψαρο. Να ξεχάσεις τα πάντα. Για εσένα.]

Thursday, June 19, 2014

Era Vulgaris: guns n' trolls

Υπάρχει ένα γνωμικό που λέει ότι το μαχαίρι μπορεί να κόψει ψωμί μα μπορεί και να σκοτώσει. και η αλήθεια είναι ότι το όπλο μόνο του δε σκοτώνει. Ο άνθρωπος σκοτώνει.

Υπέρ της οπλοκατοχής δεν είμαι. πόσο μάλλον τη βρίσκω ηλίθια. [o carlin το είπε ότι μόνο οι αστυνομικοί και οι εγκληματίες πρέπει να έχουν όπλα;]  Το να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου με όπλο σε περίπτωση που αυτός που σου επιτίθεται κρατά όπλο το θεωρώ ως το μοναδικό λόγο να έχει όπλο ένας απλός πολίτης. Κατά τα άλλα, να χέσω ΟΛΟΥΣ τους λόγους και τα επιχειρήματά σας.

Νομίζω πως η δικαιολογία με την οποία υπάρχουν τα G3 σε κάθε σπίτι πρώην εφέδρου είναι ο πιο γρήγορος οπλισμός του στρατού σε τυχόν επίθεση (?) Okay.

Όσο και να λέει ο Άμυνας και ο αρχηγός του ΓΕΕΦ ότι η εθνική φρουρά είναι αξιόμαχη, εγώ δεν πείθομαι. [fyi, είχαμε ένα 'debate' το Δεκέμβρη τέσσερις τελειόφοιτοι με το Φωτίου όταν ήταν ΥπΑμ και τον αρχηγό του ΓΕΕΦ, δεν έδωσα πολλές πληροφορίες αλλά έγινα ρεζίλι] Η κωλότρυπα που λέγεται Κυπριακός στρατός στην οποία θα ενταχθώ στις 7 του επόμενου μήνα δεν είναι τίποτα άλλο παρά θαλαμοσυντηρήσεις και καθαρισμοί όπλων και δωματίων και μια άσκηση κάθε τόσο για το ξεκάρφωμα και λούφα και παραλλαγή και τιμητικές άδειες και άι-φορ και πολύ, μα πολύ μέσο.
Οπότε, sir/madam [probably sir] υπεύθυνε για την κατοχή όλων αυτών των όπλων των γερμανικών στα σπίτια, ξανασκέψου ότι την τυχόν επίθεση ο κάθε πρώην οπλίτης που πίνει φραπέ τη στιγμή που θα παίζουν οι σειρήνες δε θα την προλάβεις με το να έχει το κάθε σπίτι και G3.

Αρκετοί φόνοι έχουν γίνει με το στρατιωτικό όπλο. Που τι σημαίνει; Ότι ένας πρώην έφεδρος, που τελείωσε κανονικά το στρατό, έχει κάνει το φόνο. Για να έχει όμως τελειώσει κανονικά το στρατό και να κρατά όπλο σημαίνει πως έχει κριθεί Ι1/Ι2, aka υγιής ψυχικά.
Και τώρα πες μου: Ποιος είναι ο λογικός άνθρωπος, ο οποίος σε μια τυχαία στιγμή παίρνει το όπλο, το οπλίζει και σκοτώνει όποιο βρει γύρω του ή όποιον του τη σπάζει; Νομίζω πως κανένας.
Κανένας λογικός άνθρωπος δε γίνεται ψυχοπαθής από τη μια στιγμή στην άλλη. Σε κανένα δεν 'του γυρίζει' έτσι απλά, τουλάχιστον όχι τόσο πολύ για να σκοτώσει τα πλάσματα που [κανονικά θα έπρεπε] να αγαπά όσο και τον ίδιο του τον εαυτό. Τη γυναίκα του και το σπέρμα του.
Που σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος. Τι; Όχι το όπλο. Το όπλο κάνει τη δουλειά του. Να σκοτώνει. Ο άνθρωπος πάει λάθος. Και όταν κάτι πάει λάθος με ένα άνθρωπο, φαίνεται. Συνήθως.

Τι πρέπει να γίνει; Αν και το να μη δίνεται όπλο σε κανένα έφεδρο -δεδομένης της [υπάρχουσας, αλλά κανένας δεν το παραδέχεται] αδυναμίας αντίδρασής μας- φαίνεται σαν μία καλή λύση, ας υποθέσουμε ότι πράγματι η ΕΦ θα μπορούσε να προλάβει μια τυχόν ξαφνική επίθεση με το να έχει ο καθένας όπλο και έτσι πρέπει να βρεθεί άλλη λύση. Ποια είναι αυτή;

ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ Η ΠΛΗΡΗΣ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΕΧΩΝ ΤΟ ΟΠΛΟ. ΙΣΩΣ.
Και όταν λέω διαρκώς, εννοώ σε τακτά χρονικά διαστήματα. [Όχι τόσο τακτά όσο οι ασκήσεις του στρατού. Πιο συχνά.] Έτσι ίσως να μπορούσαμε να προλάβουμε τραγωδίες σαν αυτή.

Για το τραγικό γεγονός πληροφορήθηκα από την κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Τελευταία είμαι τόσο απασχολημένος με το κωλοβάρεμά μου λόγω της επικείμενης μου θητείας, που δεν έχω χρόνο να κοιτάω ειδήσεις. Και έτσι αναγκάστηκα να κάνω αυτό που μισεί κάθε μπλόγκερ που σέβεται τον εαυτό του: έρευνα. Και πέτυχα αυτό.

Είδα διάφορα σχόλια και απόψεις. Μπορώ να πω πως γέλασα και με τον πανίκο.
ΝΑΙ. ΓΕΛΑΣΑ. ΜΕ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ. ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;

Σχόλια είδα πολλά, και μπορώ να πω ότι ο καθένας έχει και το δικό του δίκιο.


Μπορεί να είμαι μικρός ακόμα, αλλά ένα έχω να πω για το τι μας δέρνει σαν κοινωνία: αυτό, αυτό να ρίχνουμε τις ευθύνες πάντα μα πάντα σε οποιοδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτούλη μας.
Φυσικά και δε λέω πως φταίς εσύ ή ο όποιος άκυρος εσύ για το φόνο. Αλλά αν τρία άτομα έχουν πεθάνει, ένας έχει τραυματιστεί, και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να φταις κόμματα, οργανώσεις, στρατούς, κυβερνήσεις, τρόικες, πατατοπαραγωγούς και ουρακοτάγκους κάτι πάει λάθος.

'Και τι να κάνω εγώ, ώ μέγα μπούλμπιε;' Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου, να κάνεις ό,τι μπορείς για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, αφού και εσύ διαφωνείς. Γιατί αν πεις πως 'μα αν αλλάξω εγώ και δεν αλλάξουν όλοι οι άλλοι είναι μάταιο' κανένας δε θα αλλάξει και η κοινωνία δε θα αλλάξει αν δεν αλλάξουν οι άνθρωποι.
Ποιος φταίει για τη σημερινή κατάσταση της αδιαφορίας; Εγώ, εσύ και ο όποιος άκυρος εσύ, όλοι μας. Αλλά πρέπει να αρχίσουμε από το εγώ.


Ναι, το ξέρω πως έχει νοηματικές τρύπες το κείμενο, και ναι, ο τρόπος που μεταφέρομαι από τη μια ιδέα στην άλλη είναι λάθος, και ατεκμηρίωτος. Αν θέλεις μη με λάβεις στα σοβαρά. Απαγόρευσέ μου να θυμώνω για το στάτους κβο.
Μα σου θυμίζω πως είμαστε στο ίντερνετ. Είμαι ένας γλόμπος για τους περισσότερους και είσαι μια μπλε εικόνα χωρίς μάτια. Χάσε την ώρα σου προσπαθώντας να με αλλάξεις όπως χάνω την ώρα μου προσπαθώντας να σε κάνω να σκεφτείς.

Saturday, June 14, 2014

ωραία.

Ωραία η νύχτα, ωραίος και ο αιώνιος ύπνος. Ωραία τα πρόσωπα, ωραία η πινέζα.
Ξυπνώ μεσημέρι για να ανακαλύψω ότι οι red sox νίκησαν. Ωραία.
Ωραίο το μπάνιο που θα σου θυμίσει ότι ήσουν έξω. 
Ωραίο το φραπέ [σκέτο όλο γάλα btw], ωραίο το πρέτζελ του lidl σε σχήμα ποδοσφαιρόμπαλας.

Στο σαράντα το volume του lenovo.
E-swing στο spotify. 
Τάβλι στο dod.
Να περνάς ωραία.

Ένα home run του Papi. Ένα τραγούδι για να χορέψεις μόνος σου στο δωμάτιο. Μια τυχερή νίκη στο τάβλι. Το αίσθημα του νερού να τρέχει το πρωί. Ο καφές που σε ξυπνά. Το μήνυμα της δικής σου miss murder. Το πανέμορφο γκολ του βαν πέρσι. Ένα καλό αστείο. 
Αυτά τα μικρά πράγματα μετράνε πολύ.

Eίσαι γαλήνιος και η κάθε λεπτομέρεια σου φαίνεται ωραία.
Και έτσι γίνεται ωραία η ζωή σου. Έστω για σήμερα.

Let's ride.


σελέστε and co, have fun out there. 

Monday, June 9, 2014

music will (not) tear us apart

enough whining.
more music.
relax and enjoy.


ίσως καλύτερο από το original.

φραπέ και procrastination

*οικογενειακές επισκέψεις με κακό χιούμορ και εύκολο, ψεύτικο γέλιο
*τρία φραπέ και procrastination
*το δωμάτιο μοιάζει με τη λωρίδα της γάζας
*σκέψεις αραδιασμένες χωρίς συνοχή

Τα μπλογκ είναι μια όαση στο μίζερο σήμερα που ζω. 
Τα λίγα χαμόγελα της μέρας τα βρίσκω σε ποστ του αδικημένου και μηνύματα.
Είναι ωραίο να βλέπεις πως σκέφτεται ο άλλος.
Είναι ωραίο να σκέφτεσαι διαφορετικά.
Είναι ωραίο να σκέφτεσαι.
Είναι βασανιστικό να σκέφτεσαι πολύ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη δρακουλίνα για αυτό.

Hasta pronto.

Friday, June 6, 2014

μήνες μοναχικοί ελευθερίας

Ακόμα να καταλάβω ότι οι παγκύπριες τελείωσαν.

Που σημαίνει τι; Ένας μήνας χωρίς έγνοιες. Ένας μήνας ελευθερίας. Ένας μήνας για να τον περάσω με φίλους
και την τελευταία βδομάδα με δικούς και συγγενείς που θα μου εύχονται 'καλός πολίτης'.

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Ο πατέρας μου προσπαθεί να συνηθίσει τη σκέψη του ότι μεγάλωσα. Η μητέρα που προσπαθεί ακόμα να καταλάβει το πώς μεγαλώνει το εφηβικό μου μούσι. [το οποίο παρεμπιπτόντως δε θα μεγαλώσω ακόμα πολύ για να μη μοιάζω με το Μπιν Λάντεν χωρίς κελεμπία]

Και τώρα τι με περιμένει; Δεκατέσσερις [24 για άλλους] μήνες κωλοβαρέματος, δυστυχίας, έλλειψης έμπνευσης, καταστροφής, μήνες
'αποτελμάτωσης των ονείρων, ιδεών και οραμάτων' [βλογημένη ανάλυση του καβάφη, σε θυμάμαι ακόμα]

Πώς να περάσω το μήνα που μου απομένει; Τι να πρωτοκάνω; Τόσες ωραίες στιγμές μπορώ να περάσω
...
...

Τι να κάνω; Ο κόσμος μου καταστράφηκε μέσα σε δύο μήνες.
Τι να κάνω; Οι φίλοι οι πολλοί γίνονται φαντάσματα.
Τι να κάνω;

Το μουντιάλ και τις μπύρες θα τα αγαπήσω πιο πολύ φέτος.


Χρόνε αλήτη,που ανθρώπους μεγαλώνεις και καταστρέφεις.
Μα δε φταις εσύ. Ο άνθρωπος φταίει.



Το τραγούδι αυτό με συνόδεψε από μοναξιά σε μοναξιά.
Ας το μάθουνε κι άλλοι, να συνεχίσει ο κόσμος να μη νιώθει μόνος του.

*please be there.

Wednesday, June 4, 2014

15 λεπτά ψώνιου

Όλοι κάποτε ονειρευτήκαμε να γίνουμε διάσημοι. Viral. Internet sensations.
Κυρίως στην ηλικία της 6ης δημοτικού [μου], βλέπε περίπου 2007-8. Τον καιρό, δηλαδή, που έγινε της 'μόδας' το MSN messenger [και όλοι είχαμε ένα άτυπο διαγωνισμό ποιος θα είχε τις περισσότερες επαφές στο εμεσέν του]. Από τότε, κατάλαβα τη δύναμη που είχε το internet. Και από τότε, κατάλαβα ότι η πληροφορική ήταν αυτό που μου ταίριαζε.

Το πρώτο μου 'podcast' που είχα ανεβάσει, με ένα φίλο κολλητό μου θυμάμαι, ήταν ένα κακόγουστο αστείο που κάναμε στο messenger. Είχε πρωτοεμφανιστεί το windows live, [το οποίο συμπλήρωνε το mediocre windows vista] το οποίο έδινε στους χρήστες του τη δυνατότητα αποστολής ηχητικών και βιντεομηνυμάτων. 
Μια καλή ανοιξιάτικη μέρα, ανοίξαμε το λάιβ και στείλαμε ηχητικά μηνύματα σε 2-3 συμμαθητές μας, διάρκειας 10-15 δευτερολέπτων -επειδή τόσο ήταν το όριο-. Αποφασίσαμε ότι μας λέγανε ΟΒΑΚ [δε θυμάμαι τι ακριβώς σήμαινε το ακρώνυμο τώρα, πάντως είχε σχέση με βοθροκαθαριστές κύπρου. y'know, dumb ονόματα δημοτικού.] και αυτοσυστηθήκαμε. Η απάντηση που λάβαμε ήταν πως μέσα από το παλιό, μισοχαλασμένο μικρόφωνο του Χρήστου ακουγόμασταν σαν να ήμασταν ραδιοφωνικοί παραγωγοί. 
Και κάπως έτσι εξελιχθήκαμε σε OBAK radio ή κάπως έτσι, και το podcast μας που κράτησε μιάμιση περίπου ώρα ήταν ένας αχταρμάς της τότε διάσημης μουσικής, enrique iglesias και rebeldeway [περίπου τότε το καλοκαίρι ήταν η πρώτη φορά που άκουσα και αγάπησα για πρώτη φορά ξένο ροκ τραγούδι, συγκεκριμένα το californication των red hot chili peppers] και φυσικά σαχλών, ηλίθιων αστείων που τότε μας έμοιαζαν hilarious, γιατί έκαναν τους άλλους να γελούν και εμάς να νιώθουμε σαν δίδυμο μικρών CK και Carlin, όμως τώρα που τα θυμάμαι ακούγονται χειρότερα και από συνηθισμένα αστεία Σεφερλή. Και εννοείται, του πάθους και της θέλησης που είχαμε να νιώσουμε ξεχωριστοί, διάσημοι, αστείοι.
Το χιούμορ μου πάντως δεν έχει εξελιχθεί και πολύ από τότε :(

Σήμερα, έξι ++ χρόνια και μια σειρά αποτυχημένων mixtapes και podcasts μετά [βλέπετε, ποτέ δεν ήμουν διάσημος στο σχολείο, πόσο μάλλον το αντίθετο], το πάθος μου για μουσική και μια δική μου παραγωγή παραμένει αναλλοίωτο. [έχω προσωπικές εμπειρίες σε ραδιόφωνο, στην πραγματική ζωή, και ξέρω πόσο υπέροχα νιώθεις -και πόσο ντροπαλός είσαι την πρώτη φορά. και τη δεύτερη. και την τρίτη. και κάθε φορά.-]
Και όλο λέω πως θα ξαναρχίσω το δικό μου podcast, και όλο λείπει η όρεξη ή η έμπνευση ή ο χρόνος ή το υλικό -η μουσική ποτέ δεν τελειώνει- ή όλα μαζί. Και όλο σκέφτομαι ονόματα για το podcast για να ακούγεται appealing. Και όλο μου αλλάζω παρατσούκλια για να 'ακούγομαι' πιο 'artistic' [το μπαμπαστρούμφ  που μου κόλλησαν κάποτε και ποτέ δε μου ξεκόλλησαν το μίσησα όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου]. Όλα για να ικανοποιήσω το ψώνιο που κρύβω, το ψώνιο που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Αλήθεια, πόσοι από εμάς/εσάς δε γράφετε στο τουίτερ και στο blog, εκτός από την έμφυτη ανάγκη που έχουμε ως άνθρωποι να εξομολογούμαστε τις σκέψεις και τα παράπονά μας [ και να βγάζουμε γραπτώς τον εμετό μας, όπως σημειώνω συχνά], για να ικανοποιήσουμε αυτή την έμφυτη, επίσης, ανάγκη μας να νιώσουμε διάσημοι; Να νιώσουμε γνωστοί; Μπορεί να το κάνουμε ασυνείδητα, ή συνειδητά σε μικρό βαθμό. Όλοι μας όμως το έχουμε ονειρευτεί, το έχουμε αναγνωρίσει σε μια γωνιά της φαντασίας μας. Το χρειαζόμαστε για να νιώσουμε ξεχωριστοί, επιτυχημένοι.

Και όλοι θέλουμε να νιώσουμε επιτυχημένοι, καθώς όλοι ξέρουμε το άτυχο και μοιραίο και αναπόφευκτο μας τέλος.

Ο Andy Warhol είχε κάποτε πει πως όλοι δικαιούμαστε 15 λεπτά φήμης. 15 λεπτά για να ικανοποιήσουμε το ψώνιο μας. Και σκέφτομαι: ακόμα και αν κάποτε τα αποκτήσω, ποιο μέρος της κομματιασμένης μου προσωπικότητας [για το σώμα και τις αθλητικές μου ικανότητες ούτε καν το συζητώ] πρέπει να δείξω στον κόσμο πρώτο;
Τι ξεχωριστό έχει ο καθένας από εμάς να επιδείξει;


Το όνομα αυτού, Long live the funk. Η μουσική δεν τελειώνει. Η θέληση δε θα λείψει. 
Το podcast θα το ξαναρχίσω. Να το περιμένετε.


Monday, June 2, 2014

nuff whining, moar dancing

my mood right now.



*moving head randomly*

[edit:link fix'd]

τρίγωνο εγγεγραμμένο στην έλλειψη / βάλτο γραπτό στον κώλο σου

Κατά τα άλλα το γραπτό ήταν εύκολο. Μια άσκηση στο Β' μέρος εδυσκόλεψε τους παραπάνω, με όσους εμίλησα καταλαβαίνω ότι είμαι ένα από τα ελάχιστα άτομα που εκαταφέραν να τη λύσουν [με μια μαφία of course]. Ήταν τζαι το τρίγωνο, το εγγεγραμμένο στην έλλειψη.

Αφού ξέρετε ρε κάχτοι ότι ακόμα τζαι ένας καλός μαθητής τρώει μισήν ώρα μέχρι να φκάλει μια σχέση μεταξύ των δύο ημιτόνων. [btw, ημφ+ημθ=2β^2/(β^2-α^2), παρακάτω εν προχωρά] Γιατί βάλλετε μιαν άσκηση που μόνο ένας των gce ή ασιάτης [stereotypes op] εννα καταφέρει να λύσει;

Μόνο οι μαθητές gce τζαι ιδιωτικών έχουν ψυshήν έννεν;

Τα παράπονα που εννά ακούσετε σύντομα, τζαι οι καφκάες που εννά κάμουν οι διορθωτές αξίζουν σας. Full stop.



ένα δεκαοχτώ για να είμαι χάππυ.


ευχαριστούμε θερμά το σπόνσορα του σημερινού εμετού του μπούλμπιου, θεματοθέτες παγκυπρίων εξετάσεων μαθηματικών 2k14.



[όμως αντισταθμίζει που εννα φάμε σουβλάκια πόψε] - r.i.p. μόντη

Sunday, June 1, 2014

beautiful/doomed

Έχω καιρό να ποστάρω μουσική.
Η έμπνευση τελειώνει σιγά σιγά.
Μεγαλώνω.
Σε ηλικία. Σε γνώσεις. [Όχι σε ύψος.]
And we're beautiful. We're doomed.


*you feel terrified at the thought of left behind, of losing everybody, the necessity of dying
we kid ourselves that there's future in the fucking. But there is no fucking future.